Moja Grecja - Ελλάδα μου - MCR

Kusicie tą piękną Koufonisi. Jestem świeżo po powrocie z Grecji i jeszcze nie dawno miałem zamiar wrócić w przyszłym roku na Kretę, na której byliśmy kilka lat temu. Teraz już to takie pewne nie jest...
Zobaczymy co dalej...

Pozdrawiam

11/06/2015. Czwartek.
Tydzień. Ależ ten czas leci gdybym miał krótko podsumować pobyt na Koufonissi...OK. Poczekam z tym do końca.
Wtedy poznacie moje odczucia z każdego miejsca.
Jesteśmy na Amorgos. Levrossos. Dzień wcześniej zamówiłem w tawerno-sklepo-rzeźniku mięso mielone. Miałem je odebrać około 8, tak więc tuż na kilka minut przed czasem udaję się na parking.
Wynajęta wcześniej Toyota Yaris stoi. Fajne, małe auto. Trochę spartańskie, niemniej jednak na wąskie drogi Amorgos powinna być super. W szczególności że mało pali

No to ruszam.







Droga do Aegiali zajmuje dosłownie kilka minut i, zgodnie z danym dnia poprzedniego słowem, odbieram mięso. Miso kilo (czyli połówka z kilograma) 5 EUR. Fajne, świeże.
Idealne na spagetti wieczorem



Trochę szybko poszło, a przecież mój czas to "za godzinę widzę Cię z powrotem" szybki rzut okiem na mapę - ha!
Na plaży jest jakieś miejsce archeologiczne. No to idę





No i mam. To ponoć jakaś dawna, rzymska budowla. Oczywiście nieopisana, gdyby nie mapa nie domyśliłbym się...







Wychodzi słońce, więc jeszcze raz rzut okiem w stronę Aegiali



i pora wracać. Po drodze do Levrossos dostrzegam jakaś kapliczkę na górze



Do której postanawiam dotrzeć. Zatem typowo, po grecku, zatrzymuję się na drodze, włączam awaryjne i idę...









Fajne widoki.
W ogóle Amrogos robi na mnie piorunujące wrażenie, choć przecież jeszcze nic nie widziałem. Już wiem, że przyjazd tu był błędem.
3 dni? Nie zdążę nawet liznąć wyspy. Szukajmy jednak pozytywów - po kilku(nastu) godzinach wiem, że musimy tu wrócić.
Plany planami, wpadam do pokoju, rozpakowuję zakupy i lecimy na chwilę na plażę. Całe 3 godziny leniuchowania
Małżonka, śpiący Olek ja i Mythos

MCR napisał(a):W ogóle Amrogos robi na mnie piorunujące wrażenie

Rzeczywiście, po raz kolejny widzę ją na zdjęciach, i po raz kolejny wygląda "do rzeczy" .

Macie jeszcze duuuużo czasu przed sobą... na pewno tam wrócicie

My też się kiedyś wybierzemy

Pozdrawiam

Po plażowaniu postanawiamy pozwiedzać najbliższe okolice i na pierwszy "ogień" idzie Tholaria



Tula ubrana, jeszcze tylko kilkadziesiąt schodów do parkingu i pora wsiadać



młodemu najwyraźniej fotelik przypadł do gustu



Docieramy na parking w Tholarii, zostawiamy auto i postanawiamy zapuścić się w gąszcz uliczek.

















Masakrycznie wieje. Mały jakby przysnął, siadamy więc w pobliskim kafenionie, zamawiam frappe i colę i pytam właściciela o drogę do starożytnego Aegiali.
Po chwili ustalamy, że pójdę tam sam, zrobię zdjęcia i wrócę.

No to ruszam.







Ścieżka faktycznie prosta, niemniej jednak cieszę się że Olek został z Asią. Ruchome kamienie pod nogami sprawiają, ze w tuli chodziłoby się dość ciężko.
Szczególnie, że miejsce archeologiczne zamknięte. Niby mógłbym przeskoczyć płot, ale skoro ktoś zawiesił kłódkę...



to pewnie nie życzył sobie aby tam wchodzić. Szkoda. Ponoć są tu jakieś grobowce.
Pozostaje mi delektować się widokiem z daleka.



W pobliżu powinien znajdować się jednak wiatrak. Taka informacja w każdym razie widnieje na mojej mapie. Skoro czasu jeszcze trochę jest, to postanawiam go poszukać.



Tyle zostało nie można podejść bliżej, bo to jakieś prywatne pole. W dali widzę kolejne ruiny, niemniej jednak czasowo się nie wyrobię.

Jako ciekawostkę napiszę, że chciałem jeszcze dotrzeć do wiatraków nad Langadą. To te na szczycie



No może nie tym razem, choć obiecuję że jak tylko zdobędę ten szczyt to od razu się pochwalę :):)

Zaracam, fotka cyk



i wracam po familię. Młody wesoły - wyspał się, ale pora wracać. Wkrótce kąpiel, jego kolacja i nasze spaghetti.





Zapominam kupić urządzenia na komary, efektem czego jest i nasze (zasłużone) cierpienie i kilkanaście bąbli u małego
na szczęście nie dostał uczulenia

12/06/2015. Piątek.
Piątek, piątek, weekendu początek. Hmm, w zasadzie to przecież urlop, więc tu weekend trwa kilka tygodni

Wiedziałem, że na Amorgos nie zobaczę nawet 10% tego co planowałem. Stawiamy więc na "must see" i postanawiamy wybrać się w centralną część wyspy - celem jest Panagia Chozoviotissa. W drodze powrotnej "się zobaczy", może zahaczymy o Chorę i tamtejsze wiatraki?

Śniadanie, wspinaczka na parking, pakujemy się do auta i ruszamy.



Kilkadziesiąt minut później, podążając pustą, asfaltową drogą, zatrzymuję się przy drodze do pozostałości starożytnej wieży obronnej - Richti





Tym razem nie było czasu na podejście bliżej. Powoli robi się upalnie, a przecież do Monastyru musimy podejść z młodym.
Jeszcze tylko zdjęcie Chory



nawet z oddali tamtejsze wiatraki prezentują się wspaniale (w tym momencie doszedłem do wniosku, że hasłem przewodnim tegorocznego wyjazdu były właśnie Milosy, czyli wiatraki ).

Dojeżdżamy do Chozoviotissy, mimo wczesnej godziny parking jest obstawiony przez auta. Znajduję jednak kawałek powierzchni do pozostawienia Yarisa.
Swoją drogą, po drodze mijamy zjazd na przepiękną plażę Agia Anna, niestety tam też nie dotrzemy ;/

Wspinaczka do Monastyru zajmuje trochę czasu i kosztuje wysiłek, niemniej jednak widoki wynagradzają wszystko

























Nie planowałem wejścia do środka, nie miałem nawet stosownego ubioru (szorty), niemniej jednak małżonka namówiła. "No idź"
Zakładam więc dresowe spodnie Adidasa, z przykościelnej "wypożyczalni" i z głową trzymaną nisko pokonuję kolejne schody.
Wewnątrz zdjęć robić nie można, a do zwiedzania przeznaczone są dwa pomieszczenia. W tym drugim próbują poczęstować mnie wodą i raki, za które dziękuję "gineka mou perimeni kato" - małżonka czeka na dole.
"No to idź po nią" ripostuje "przewodnik" No to polazłem.
Wszystko co dobre szybko się kończy i trzeba wracać. Szczególnie że zbliża się pora karmienia młodego, a my nie zabraliśmy z auta nawet wody.
Schodzimy, mały przyssał się do soku a ja w pobliskim sklepiku nabywam dwie butelki zimnej wody. Nigdzie nie smakuje mi ona tak bardzo jak w Grecji

Zatrzymujemy się w mega wietrznej Chorze





której jednak nie zwiedzimy. Wieje zbyt mocno i mały zaczyna krzyczeć. No nic, może wrócę tu po południu.
Wsiadamy do auta i kilka minut później Olek zasypia. Postanawiam skorzystać z okazji i zjechać po drodze do uroczego Aghios Pavlos













Pora wracać. Młody wypoczęty i najedzony, nam jednak powoli zaczyna burczeć w brzuchach.

W myśl zasady "spacer za ciastka", postanawiam kupić sobie kolejne 3 godziny tego dnia



Chcę dojechać do Langady, po drodze zwiedzając "co się da" i później dotrzeć piechotą do Panagia Epanochoriani.



Pierwsze miejsce archeologiczne - ponoć akropol - postanawiam ominąć. Zatrzymam się tu w drodze powrotnej (o ile starczy czasu), natomiast tuż przed wjazdem do wioski zatrzymuję się obok Aghia Triada, do którego chcę się wdrapać







Fajny stąd widok na Langadę









jeszcze jeden rzut okiem na Langadę



i Aegiali



i wracam do auta. Kilka chwil później zatrzymuję się na miejskim parkingu i ruszam w stronę Panagia Epanochoriani. Patrząc na czas - nie ma najmniejszej szansy na to, abym dotarł do Aghios Teologos, o Stavros nawet nie wspominając.

Droga nr 5, idę...



ścieżka jest fantastyczna - brukowana



no i aż by się chciało skręcić



kilka chwil później widzę cel mojej podróży - Panagia Epanochoriani.



przyspieszam



no i jestem

pora wracać



Muszę jednak zatrzymać się w Langadzie, poszukać sklepu i kupić ciastka

najpierw pobliski cmentarz



i później zapędzam się w ogrom wąskich uliczek i zakamarków.













Mógłbym tu spędzić godziny, niestety aż tyle czasu nie mam szybko odnajduję sklep, robię zakupy, wracam do auta i pędzę do Levrossos. Pora na kąpiel małego, karmienie, kolację dla nas i spanie.
Dziś mamy już urządzenie na komary

MCR napisał(a):pora wracać

... trzeba było w drodze powrotnej skorzystać z miejscowego "rumaka" ... ...
Pozdrawiam.

Amorgos wygląda bardzo fajnie, a to podobno tylko 10% procent
pzdr.

13/06/2015. Sobota.
Ostatnie minuty na Amorgos - o 7 rano odpływa nasz Skopelitis na Iraklie. Z tego wszystkiego nie sprawdziłem, że o podobnej porze jest też drugi prom. Wprawdzie nie z Aegiali a z Katapoli, niemniej jednak Blue Star płynie 2 godziny krócej (bo bezpośrednio).
O ile na co dzień łażenie po schodach na parking w Levrossos nie stanowiło problemu, o tyle z bagażami tak łatwo już nie jest. Szczególnie, że muszę wrócić drugi raz po wózek.
Asia i Młody już czekają, więc mama bierze Aleksandra, a tata toboły
Zostawiamy wypożyczone auto i chwile później nadpływa ON



Obiecałem, że opinię o każdej wyspie wyrażę na końcu. Tak też będzie z Amorgos, choć już wiecie że pokochałem ją od pierwszego wejrzenia.
A co z Iraklią?

Skopelitis o 10:30 przybija do portu Aghios Gergios, gdzie czeka na nas Martin - właściciel Marietta's rooms w których będziemy mieszkali.
Już na samym początku wzbudza ogromną sympatię, po kilku chwilach dowiaduję się że to Albańczyk mieszkający od 10 lat w Grecji.
Ba, nawet był związany z Polką przez długi czas zapowiada się interesujący pobyt. Szczególnie, że obiecuje nas wozić autem gdzie tylko będziemy chcieli - z czego korzystam od razu po wypakowaniu bagaży, trzeba zrobić zakupy.
Pięknie tu.











Mały ucina drzemkę, ja postanawiam szybko wyskoczyć do ruin Kastro, górującego nad naszymi domkami.



Początkowa fajna ścieżka zamienia się w porośniętą krzakami, ale można iść dalej









w pewnym jednak miejscu ruiny są ogrodzone płotem, który z jednej strony da się obejść - co też czynię, ale już z drugiej strony - gdzie znajduje się ścieżka do dalszych zabudowań - nie.
Szkoda, bo uwielbiam takie miejsca











jeszcze tylko rzut okiem z góry na plażę...





i pora wracać. Olek akurat wstał, więc pora się nim trochę zająć

Dziś postanawiamy dnia nie spędzać na plaży, tylko zorganizować sobie mały spacer do Aghios Georgios. Odczekujemy jedynie największe upały i po południu powolnym krokiem, z wózkiem, ruszamy.





młody trochę się denerwuje - jazda tyłem kiedy wokół tyle się dzieje a on nic nie widzi jest dla niego męcząca.
Nie możemy go jednak odwrócić - w tym roku czerwiec na Cykladach jest strasznie wietrzny. Wiało na Koufonisi, urywało głowy na Amorgos, wieje i na cudnej Iraklii.





po kilkudziesięciu minutach docieramy do portowej plaży - tak, ona również jest urocza.







następnie szwędamy się po kilku uliczkach miejscowości...





zjedlibyśmy chętnie jakiegoś gyrosa, niemniej jednak nie odnaleźliśmy miejsca w którym go serwują.
Siadamy zatem w jedynej czynnej (w zasadzie - otwierającej się o tej godzinie) tawernie, w której proponują nam souvlaki.
Bierzemy. Małżonka z Colą, ja z Fixem.

Jedzenia mało, cena przeraża (jak na to co dostaliśmy). Trudno. Idziemy dalej w kierunku domu. Trzeba młodemu nadmuchać wanienkę do kąpieli i jakoś się ogarnąć.
I zjeść coś. Bo po takiej przekąsce to tylko apetyt się zwiększył













po drodze Młody zasypia, ja postanawiam wykorzystać ten fakt i szybko podskoczyć do ruin - a jakże - jednego z trzech wiatraków na wyspie





jest!!!:)





zdyszany dołączam do familii i leniwym krokiem, wspólnie, podążamy do Livadi





Kocham to miejsce

Marietta's rooms i Martin
Wróciły bardzo dobre wspomnienia. Dzięki Ci za to. Super miejsce, super Gospodarz!

Pozdrawiam

Jak widać nie tylko ja go polubiłem Martin wspominał, że co roku odwiedza go ktoś z Polski.

14/06/2015. Niedziela.

Cudownym uczuciem jest spędzić nareszcie cały dzień leżąc na plaży i nic nie robić więcej
Żadnego zwiedzania, chodzenia, kupowania...

15/06/2015. Poniedziałek.
Pobudka o 6. Dziś będzie dużo łażenia, ale po wczorajszym dniu czuję się zregenerowany.
Oczywiście również i ta wyprawa będzie mnie kosztowała paczkę ciastek

Za cel stawiam sobie kaplicę Profitis Ilias, a po drodze chciałbym zwiedzić Chorę (Pano Chora, zwana również Panagia)



No to ruszam.

Iraklia to dość górzysta wyspa



i mimo iż cała trasa do Panagii jest asfaltowa, to jednak różnica wzniesień i brak cienia powodują, że droga jest dość męcząca. Niemniej jednak widzę półmetek



wg mapy powinien tu być...oczywiście że wiatrak. Jest. Choć trasa proponowana przez wydawcę map Terrain (wg Anavasi w ogóle ścieżki brak) jest niemożliwa do przejścia. Strasznie zarośnięta.
Pstrykam więc fotę z oddali



i idę dalej. Przede mną kolejna kapliczka





tuż obok znajduje się ścieżka (droga szutrowa?) prowadząca do Ahgios Mammas. Do kaplicy nie docieram - droga jest zarośnięta, okazuje się jednak że prowadzi ona do...ominiętego przeze mnie poprzednio wiatraka





Zawracam



mijam Forda



i kieruję swoje kroki do Chory. Może będzie tu jakiś sklep gdzie kupię coś do picia?

















No i znalazłem. Tawernosklep, w którym kupuję i dość szybko spożywam zimnego Fixa, biorę ze sobą butelkę wody i pytam właścicielkę o drogę do Profitis Ilias.



Ruszam. Początkowo to asfalt





wygląda na to, że nie zabłądziłem



w górę prowadzi szlak nr 2



a po kilkudziesięciu metrach Pano Chora prezentuje się jeszcze ładniej niż na dole



ścieżka do Profitis Ilias jest doskonałej jakości - w całości brukowana



i jeszcze rzut okiem na Panagię



i Turkopigado



w tym miejscu szlak się rozgałęzia. Wg mapy prawa odnoga prowadzi tam, gdzie chcę iść, na wprost zaś można dojść do jakiegoś punktu widokowego (i klifów).
Skręcam. Na marsz w innym kierunku dziś czasu nie będzie



jeszcze kolejnych kilkadziesiąt metrów i powoli wyłania się ON



i jeszcze kilka metrów...



i zdobywam zarówno szczyt jak i kaplicę





piękne widoki. Zarówno na Iraklie jak sąsiednie wyspy.

Chcę wrócić zanim słońce da popalić, więc z ogromnym smutkiem ruszam w stronę Panagii. Tak jak wspominałem na skręt, tym razem w prawo, czasu nie wystarczy ;(



jeszcze tylko otworzyć i zamknąć furtkę



i już widać Chorę



Udaję się najpierw do odwiedzonego już przeze mnie sklepu, również po Fixa i wodę (no i ciastka ) i górną częścią Panagii wracam w kierunku Livadii





















To był mega intensywny spacer. Wpadam do pokoju, jednym łykiem wciągam całą butlę wody i lecę pod prysznic.
Trzeba nakarmić Olka i zebrać się choć na chwilę na plażę

Wieczorem, tym razem autem Martina, wracamy do Panagii na kolację, którą jemy w tej samej restauracji w której sklepie rano kupiłem napoje.
Ca ogromny posiłek dla dwóch osób (paidakia stifado, lokalne sery, sałata, ziemniaki) oraz napoje w postaci koli i piwa płacę niecałe 19EUR. To doskonała cena!
Napojeni i najedzeni pakujemy się do auta właściciela tawerny, który postanowił nas odwieźć do Livadii.
Przecież nie będziemy z wózkiem złazić na dół

Fajne te piesze wędrówki po wysepkach. Szkoda, że póki co nie w pełnym rodzinnym gronie - no ale to zrozumiałe, dla Olka taka upalna trasa byłaby zbyt wyczerpująca (dla Rodzica, który musiałby dźwigać Synka, zapewne też ). Za rok, Mały Aleksander Wielki będzie zdobywał Grecję z dużo większą energią .

Moje Dzieciaki wybrały zimny kraj na pierwsze „zamorskie” wakacje mojej Wnusi, korzyść z tego taka, że nie musieli chronić malutkiej przed upałem i cały czas mogli być razem.
Wózka nie zabierali świadomie (chociaż okazało się, ze na kilka dni mieli do dyspozycji wózek pożyczony od Norwegów, w pobliżu których mieszkali), zresztą Lilka i tak woli spacery w chuście. Po naszej stronie Bałtyku , na wydmach Słowińskiego PN, chusta też okazała się przydatniejsza .

Czekam na kolejne odcinki, może kiedyś posłużą nam jako przewodnik po Małych Cykladach?