Wulkaniczna wyspa – Lanzarote i La Graciosa

Nie, chodziło mi o takie jak gdyby świetlice w wioskach na wyspie, które kiedyś służyły mieszkańcom do oglądania telewizji, a dziś pełnią funkcję czegoś pomiędzy domem kultury a jadłodajnią.

To na Lanzarote tego nie widziałam, a raczej coś było, ale nie widziałam, aby serwowali tam jedzenie, raczej przy piwku siedzieli... Na Gran Canaria było sporo lokali w garażach usytuowanych w budynkach mieszkalnych.
Wiem, że na Kanarkach są też lokalne guachinche. - Gosia więcej o nich pisała w swojej relacji z Tene. Na Lanzarote kilka też jest, ale dla nas nie były po drodze...

9 listopada 2025, dzień 3, niedziela c.d.

Do przejechania mamy niecałe 5 km, więc po kilku minutach jesteśmy na sporym parkingu. Parking jest zrobiony wewnątrz pola lawowego, ciekawe wrażenie….


Naszym celem są...


..co w tłumaczeniu oznacza „wrzące wybrzeże”. W tym miejscu połowie XVIII w. gorąca lawa z erupcji wulkanu Montaña Rajada zetknęła się z dużo zimniejszym oceanem szybko zastygając i formując tunele i groty. Trochę dołożył od siebie człowiek i dziś możemy popatrzeć na siłę oceanu….
Chodzi się tu wyznaczoną dość wygodną ścieżką, jest kilka przejść w mini tunelach lawowych i wtedy jest się bliżej oceanu. Jak się ma szczęście lub pecha (w zależności jak na to patrzeć) to na twarzy i ciele poczuć można krople oceanu, kiedy fale z siłą uderzają w skały. Przy silnym wietrze można nawet zostać mocno zmoczonym…. W niektórych okienkach/ miradorach jest dość mokro i tam trzeba maluchy mocno za rękę przytrzymać, ale generalnie miejsce jest dla wszystkich…
To idziemy i od razu widzimy spore fale…






Bystre oko dojrzy kolorowe punkciki po drugiej stronie – tam jest mały tarasik i tam też zajrzymy…..






Kwestia 5 sekund, dosłownie, jak ta dziura wypełnia się wodą… Jakby ktoś tam wpadł to szanse na przeżycie są nikłe….




Wybrzeże dziś prezentuje się tak…




Kolejne ciekawe miejsce…


… i ta dziura pode mną tak się wypełniała wodą jak fala uderzyła w skały…


Huk uderzenia potężny, a dziś wcale jakoś mocno tu nie wieje…
Ocean zbiera ze sobą cały wulkaniczny pył i wszelkie drobimy i jak na chwilę się uspakaja można to wszystko zobaczyć na powierzchni oceanu…


W skale zauważam coś mieniącego się na zielono…


Są to wykwity oliwinów. Oliwiny to minerały zaliczane do krzemianów, które występują w skałach magmowych. Oliwinów na Lanzarote jest sporo, trzeba ich tylko poszukać (jak bursztynów u nas). Założyłam sobie, że jako pamiątkę z Lanzarote kupię sobie kolczyki lub bransoletę z oliwinami, dopóki nie przeczytałam, że w dużej części tej biżuterii wykorzystuje się sztuczny oliwin lub łatwiej dostępny i sporo tańszy oliwin z Brazylii (tego z Lanzarote jest za mało)… No i już sobie kupiłam, bo skąd pewność, że to tutejszy, każdy sprzedawca będzie o tym zapewniał….


Spędzamy w tym miejscu ok. 20-30 min. Miejsce polecam do odwiedzenia jak będzie się w pobliżu. Idealny dzień na zobaczenie siły oceanu to jest właśnie taki jak dziś: lekko pochmurny, z wiatrem od zachodu, ale nie na tyle silnym, aby chodzenie po ścieżkach wewnątrz wulkanicznego klifu było niebezpieczne (fale potrafią się tam wedrzeć).

Ostatni rzut oka…


…i jedziemy dalej.

9 listopada 2025, niedziela c.d.

Cofamy się dosłownie 950 m, parkujemy na malutkim parkingu (spory próg/spadek drogi, ale Panda daje radę) z widokiem na Volcán Bermeja…


Ku wulkanowi wiedzie wyraźna, choć wąska ścieżka. Nie wiem czy na szczyt da się wejść, ale na pewno da się podejść pod sam wulkan.



Przechodzimy przez ulicę, bo chcemy podejść do drugiego zielonego jeziorka – Charco Montaña Bermeja
W tym miejscu jezioro i okoliczny teren jest dostępny dla każdego, ba można nawet ręce w jeziorku zamoczyć, a na plaży, czarne, poleżeć… No i jest tu dosłownie kilka osób… Niestety niebo jest teraz całkiem pokryte chmurami, więc zieloności jeziora nie zobaczymy…




Cisza i spokój…


Spaceruję brzegiem oceanu wpatrując się w czarne kamyki…. Chcę znaleźć oliwiny, które podobno można tu znaleźć….






I jaka jestem szczęśliwa, bo kilka drobinek udaje mi się znaleźć




Volcán Bermeja z plaży wygląda dostojnie




Jedziemy dalej…

Los Hervideros - wygląda bardzo ciekawie z tymi zakamarkami, dziurami, jaskiniami i burzącą się wodą. Jest dynamika.
Fajnie, że udało Ci się znaleźć oliwiny.

Los Hervideros małe, ale bardzo fajne miejsce....

Znalezienie oliwinów bardzo mnie ucieszyło. Nie spodziewałam się, że tak łatwo będzie je wypatrzeć... Jednak czarna, mokra i równa plaża bardzo to ułatwiło.

9 listopada 2025, dzień 3, niedziela c.d.

To jedziemy na południe. Trzeba trochę odpocząć….

Niestety droga LZ-703 tuż za parkingiem jest zablokowana i nie ma przejazdu (choć kilku kolarzy tamtędy śmiga) i musimy wrócić się do El Golfo i zrobić małe kółko. Droga wśród wulkanów…




W okolicy miejscowości La Hoya proponuję, abyśmy zjechali i podjechali dosłownie z kilometr do


Przed wjazdem na teren salin jest mini parking i stąd robię fotkę na saliny – szkoda, że jest pochmurno i nie ma kolorów…






Wjeżdżamy na teren salin i parkujemy na darmowym parkingu
Salinas de Janubio powstawały pod koniec XIX w. i szybko stały się największym producentem soli na Kanarach. Na powierzchni niecałych 5 km², powstawało tu rocznie 10 tys. ton soli. Pierwotnie była to zatoka, w której znajdował się dawny Port Królewski Janubio, najważniejszy w południowej części Lanzarote. Port ten został zamknięty i zniszczony przez lawę z XVIII-wiecznej erupcji Timanfaya. Po zamknięciu zatoki powstało jezioro o obwodzie ponad 1 km i głębokości od 2 do 7 m. Więcej informacji o salinach można przeczytać tutaj.
Przy parkingu stoi rzeźba, myślałam, że to jakiś rak, a to krewetka Niestety mimo że nie ma pełnego słońca zdjęcie nie wychodzi, jest pod słońce…


Podchodzimy po budynek salin, aby zrobić zdjęcie kolejnemu pomnikowi Estatua de Los Salineros y Salineras de Janubio, czyli pomnik przestawiający pracowników salin.


Widać charakterystyczne poletka solne, szkoda że z tego poziomu nie widać stożków soli…






Budynek Salin zamknięty na głucho, myślałam, że będzie tu jakiś sklepik i kupię sobie sól morską (dziś nadal jest tu wytwarzana sól, ale w mniejszych ilościach), no niestety, nie ma szans….
Saliny można zwiedzać po wcześniejszej rezerwacji. Trwa to ok. 1,5 h i kosztuje 22 eur… - uważam, że cena jest mocno, mocno wygórowana. Spędzamy tu dosłownie kilka minut i jedziemy dalej. Po wyjeździe z salin zatrzymujemy się jeszcze w jednym miejscu na zrobienie zdjęć salin z góry… teraz to wygląda lepiej…



To jedziemy dalej na południe…

Z kafejki nad Playa Papagajo korzystaliśmy w zakresie kawy i innych napojów - generalnie bardzo fajny jest tej zestaw tych (5? O ile dobrze pamiętam) plaż
Los Hervideros z kolei jakoś wielkiego wrażenia na nas nie zrobiło, spodziewaliśmy się większego wow z drugiej strony dość sporo juz tego typu miejsc widzieliśmy
La Geria z kolei bardzo nam się podobała i degustacja w bodedze także (tylko potem trzeba było trochę odczekać aż wsiądę za kółko, na szczęście nie wiał nam wiatr

Ładne Zdjęcia Beato !

My aż tak oblatani nie jesteśmy jak Ty, jeziorko się podobało, ale zdecydowanie wolę jak w jeziorku odbijają się góry, np. tak


lub tak

tony montana napisał(a):La Geria z kolei bardzo nam się podobała i degustacja w bodedze także (tylko potem trzeba było trochę odczekać aż wsiądę za kółko, na szczęście nie wiał nam wiatr

No my nigdy alkoholu nie pijemy na plażach (raz wyjątek w Turcji) ani w górach, a Pan M. nigdy jak ma prowadzić, więc samodzielna degustacja nie jest już taką frajdą, więc odpuszczam...

tony montana napisał(a):Ładne Zdjęcia Beato !

Na Twoich i swoich zdjęciach widzę, że listopadowe Kanarki to sporo wiatru, często fale i tony wody uderzającej o skały.
Zielone jeziorko bardzo ładnie się zaprezentowało na jednym zdjęciu, ... a meża trzeba czasami słuchać :

W listopadzie zdecydowanie lepiej być tu po godz. 12 lub na zachód słońca wtedy podejrzewam, że skały są pięknie oświetlone… Wczoraj jak byliśmy w Playa Blanca to Pan M. proponował tu podjechać, ale ja pomna wiedzy z neta (być przed 11) uparłam się , że to nie będzie dobry czas…a pewnie byłby lepszy niż teraz…

Przypomniała mi sie historyjka koleżanki, która poleciała na Maltę na Sylwestra. W internecie wyczytała gdzie trzeba iść, zająć miejsce, żeby mieć najlepszy widok na noworoczne fajerwerki. Siostra jej mówiła, chodźmy gdzie indziej, a ona nie, tu jest najlepiej bo tak piszą. Czekały, czekały .... i większość przegapiły, bo okazało się, że stały nie tam gdzie trzeba

Tak się upierałam, bo wszędzie, ale to wszędzie pisali o tej dopołudniowej wizycie Ale źle nie było... I to chyba pierwszy raz tak trafiłam, że takie info (kiedy warto pojechać) było o kant d....


No wiatr na Kanarkach to taki pewniak - taki mają klimat , zwłaszcza na wschodnich wyspach i w północnej ich części (świetny przykład różnic klimatycznych to północ-południe GC i Tene - dwa światy). A co do fal, wystarczy obserwować kierunek wiatru i można znaleźć spokój na plażach. Ale moje doświadczenia z 3 Kanarków pokazują, że fale, duże fale to głownie zachodnie strony wysp.

9 listopada 2025, dzień 3, niedziela c.d.
Jedziemy drogą równoległą do głównej LZ-2. Odbijamy w bok i po chwili jedziemy szutrówką. Auto zastawiamy obok dwóch innych. Idziemy zobaczyć naturalny skalny basen, ale słysząc fale i pamiętając widoki z Los Hervideros szanse na zobaczenie basenu są nikłe… Po przejściu ok. 250 m widzimy wyłącznie skały i fale….







O tu może jest basenik…









I to by było na tyle…..

Teraz już prosto do celu, koniec z pit-stopami….

E tam , pit-stopy to fajna rzecz i jak się okazuje całkiem owocna


Pozdrawiam
Piotr

No fajne były, ale co za dużo to niezdrowo, więc teraz już jedziemy do naszego drugiego celu.

9 listopada 2025, dzień 3, niedziela c.d.

Jedziemy do Playa Blanca, ale w całkiem inną część niż ta wczorajsza…


Parkujemy dokładnie w w tym miejscu. Przebieramy się i i idziemy w dół ulicy, skręcamy i ukazuje nam się taki widok


Jesteśmy na Playa Flamingo.
Plaża ma kształt księżyca, ograniczona jest kamiennymi falochronami, gdzie czemu woda się szybko nagrzewa i jest spokojna. Plaża jest stosunkowo duża i szeroka, i piaszczysta…






Niestety nie ma toalet i pryszniców. Nie ma co się oszukiwać, nie jesteśmy tu sami, ale jest bardzo komfortowo, dużo bardziej niż wczoraj. Ocean jest sporo cieplejszy niż na wczorajszej Papagayo. Bosko


Na promenadzie ponad plażą jest kilka knajpek i piękne wysokie palmy, które robią wakacyjny egzotyczny klimacik….


Frappe… Grecja jest wszędzie


Słońca czasami schowa się na chwilkę za chmurkę, ale cały czas jest ciepło…


…a za falochronem są fale…


Uwielbiam te kamienne falochrony na Kanarkach

Jest tu nam bardzo dobrze, spędzamy tu 3,5 h.


Po powrocie na parking do samochodu przeparkowujemy auto w bardziej ustronne miejsce.... Szybkie opłukanie się z soli, zmiana ubrań, poprawa fryzury, podmalować oko i wracamy na promenadę – w Playa Blanca spędzimy wieczór…
Najpierw idziemy na najbliższy mirador- tuż nad naszą plażą - Mirador En Playa Flamingo-


Kłódki też tu są... ba w pobliskim sklepiku było można kupić zestaw kłódka+marker….


Idziemy promenadą w kierunku zachodnim. Przysiadamy na jednej z ławeczek i czekamy na zachód słońca… Niestety słońca chowa się za chmurką…. Zresztą na Kanarach chyba jeszcze nie trafiłam na zachód wow… U nas są dużooo lepsze…




Wracamy. Na wysokości naszej Playa Flamingo…


…wchodzimy do jednej z knajpek, które oferują kanaryjskie dania.


Oczywiście wybieramy tutejsze papas arrugadas con mojo oraz gambas al ajillo. Kolacja bardzo dobra, choć nie robi już takiego wrażenia jak 2 lata wcześniej… po prostu teraz często robimy to danie w domu (choć mojo dalej nam nie wychodzi) i nie ma już tego „smaku” wakacji i inności…..


Cena, jak to na Kanarach, bardzo ok., 35,1 eur za całość…

Spacerujemy jeszcze promenadą w drugim kierunku, przechodzimy tylko niewielki odcinek, do Mariny Rubicon mamy ponad 3 km.
Wracamy do mieszkania…

Trzeciego dnia na wyspie zrobiliśmy 105 km, a nasza trasa wyglądała jak na mapce – spora część drogi pokryła się z wczorajszą, niestety nie ma innej opcji… Takie mają drogi….