Ratusz Nowego Miasta widać zarówno z każdego miejsca na Długim Targu, jak i z jego przedłużenia – ulicy Długiej. Gotycko-renesansowa budowla dominuje nad całą Drogą Królewską, reprezentacyjnym traktem tej części Gdańska.
Za pierwszy ratusz w Gdańsku uznaje się budynek wzniesiony na podstawie przywileju króla Władysława Łokietka w 1298. W latach 1327-1336 została zbudowana kolejna siedziba rajców miejskich – niezbyt duża, więc dość szybko wymagała powiększenia, . Pierwsza poważna rozbudowa budynku rozpoczęła się w 1378, trwała do 1382. Siedziba miejska z powodów ideologicznych nie mogła być zbyt wystawna, dopiero po usunięciu Zakonu Krzyżackiego z miasta budowla mogła zostać rozbudowana. Nastąpiło to w latach 1454-1457, w związku z przybyciem do Gdańska króla Kazimierza Jagiellończyka. W latach 1486–1488 powstała wieża ratuszowa. Dalsza rozbudowa miała miejsce w czasach króla Zygmunta I Starego. 3 października 1556 wybuchł w ratuszu groźny pożar, który dość poważnie uszkodził jego konstrukcję . Usuwanie skutków pożaru trwało 6 lat i zapoczątkowało przebudowę gmachu w stylu renesansowym. W latach 1559–1560 wykonano nowy hełm wieży, a także nową elewację. W 1561 na szczycie iglicy ustawiono pozłocony posąg panującego wówczas w Polsce króla Zygmunta II Augusta. Wewnątrz hełmu zainstalowano zespół 14 grających dzwonków, zwany carillonem.
W kolejnych stuleciach wygląd ratusza pozostawał bez większych zmian, nie licząc portalu i schodów głównego wejścia. Podczas remontu w latach 1823–1824 usunięto dawne tynki z malowidłami i zastąpiono je nowymi . W 1846 roku nadbudowano czwartą kondygnację. Do 1921 r. Ratusz był siedzibą władz miejskich.
W marcu 1945, podczas natarcia Armii Czerwonej i bezpośredniego ostrzału miasta, pożar strawił hełm wieży i drewniane stropy, a mury dodatkowo ucierpiały od pocisków i bomb. Ocalałe ich fragmenty były tak nadwątlone, że nawet zwykła burza groziła katastrofą. Według wstępnych ustaleń budynek nie nadawał się do odbudowy i zakwalifikowany został do rozbiórki.
Ostatecznie jednak udało się go uratować. Odbudowę rozpoczęto w 1946 roku, na hełmie wieży ponownie pojawiła się figura Zygmunta II Augusta. Po wielu pracach murarsko-konserwatorskich, 2 kwietnia 1970, odbudowany ratusz przekazano na siedzibę Muzeum Historii Miasta Gdańska (od 2000 nosi ono nazwę Muzeum Historyczne Miasta Gdańska). W 2000 r. na ratuszowej wieży zamontowany został nowy, wspaniały 37-dzwonowy carillon. W 2018 zakończyła się renowacja XVIII-wiecznych przedproży Ratusza.
(fotka z 2012)
Widoczna od strony Motławy fasada ratusza Głównego Miasta jest najbardziej charakterystycznym elementem gdańskiej Starówki. Gotycką wieżę (jej wysokość to aż 81,5 m) wieńczy renesansowy hełm z podwójną latarnią. W większej zawieszono carillon, wygrywający melodie z okazji miejskich uroczystości. Zegar – umieszczony na najwyższej kondygnacji – pochodzi z 1561 r.
Za arcydzieło uważany jest wspaniały portal z drzwiami wejściowymi.
(fotka z 2012)
Na ratuszu nad portalem znajduje się herb miasta „z błędem” – łeb jednego z lwów podtrzymujących tarszę zwrócony jest w złą stronę. Legenda głosi, że lew ten zwrócił wzrok w kierunku Złotej Bramy, gdyż z tej strony spodziewano się przybycia polskiego króla.
(fotka z 2012)
(fotka z 2012)
W sezonie turystycznym możliwe jest wejście na taras widokowy (znajduje się na wysokości 48 m), ale nawet nie sprawdziliśmy, czy był dostępny wtedy, gdy my byliśmy w Gdańsku.
Sporo zdjęć ratusza pokazał Tony, są też w relacji Kulek.
.png "Weteran")
.
.
.
