Pakistan wrzesień 2025.

margaret-ka napisał(a):

dasuch napisał(a): ... To dawaj relację z cytatem

Ze zdjęciami nie pójdzie. Błąd ogólny.

Wysłałem Ci emaila

piotrf napisał(a): ... Może spróbuj wysyłanie z mniejszą ilością zdjęć
Pozdrawiam
Piotr

Próbuję na krótkim poście z czterema zdjęciami. Ale nie mogę wysłać nawet samego tekstu.

margaret-ka napisał(a):Próbuję na krótkim poście z czterema zdjęciami. Ale nie mogę wysłać nawet samego tekstu.

Przeczytaj emaile które Ci wysłałem

Też mam nadzieję na dokończenie tej niezwykłej relacji.
Ja przed wysłaniem tekstu zwykle go zaznaczam i kopiuję, żeby w przypadku ewentualnego problemu z wysłaniem, przy kolejnej okazji go wkleić i od razu puścić. Za to nie tak to powinno wyglądać i jeżeli właściciel strony chce, żeby to forum jeszcze jakoś funkcjonowało to powinien coś z tym problemem zrobić.

To wszystko jest niesamowite. Dziękuję Margaretko, jesteście jedyni w swoim rodzaju . To chyba Wasz najbardziej niezwykły zdjęciowy reportaż. Czekam na więcej zupełnie nieznanego mi Pakistanu.

_Piotrek_ napisał(a): ... Ja przed wysłaniem tekstu zwykle go zaznaczam i kopiuję ...

Aglaia napisał(a): ... Ja zawsze najpierw piszę sobie całość w osobnym pliku ...

Też tak robię

wiola2012 napisał(a):To wszystko jest niesamowite. ...

Tak. Sama wielokrotnie wracałam do tych zdjęć nie mogąc zrozumieć jak nam się udało tam dotrzeć

Oprócz miejsc historycznych i pięknych widoków patrzyliśmy na brud, skrajną biedę oraz nieszczęście chorych ludzi i zwierząt. Widzieliśmy krowy zjadające karton ( w Indiach jadły worki foliowe). Ilość pyłu, którą połknęliśmy to chyba więcej niż w dotychczasowym życiu.

Codziennie wieczorem przejeżdżając przez bramę hotelu The2Magpies Hunza wracaliśmy do normalnego, uporządkowanego świata. Mieliśmy czysty wygodny domek, prąd z generatora, internet, ciepłą wodę, zieleń i cudny widok na szczyt Rakaposhi. Na życzenie przygotowywano nam mniej ostre i bardzo smaczne posiłki. Dzisiaj jadłam lokalne danie, które wyglądało jak łazanki ze szpinakiem. Kluski oczywiście robione na miejscu, ale to nie był szpinak tylko zielsko i zioła, które rosną tylko w tym rejonie; smak nie do podrobienia.

3 doby ze śniadaniem kosztowały nas 265 €, trzy obiadokolacje 70 €.
Miejsce idealne, polecamy.

29 września, poniedziałek


Widoki z doliny Hunza będą nam się śniły jeszcze długo, ale musimy wracać.












Początkowo jedziemy dobrym i znanym nam odcinkiem KKH, potem drogą S-1, której jakość stopniowo spada.

W Skardu na ostatnią noc zameldowaliśmy się w tym samym pensjonacie. W zasadzie moglibyśmy wracać do Islamabadu już dzisiaj, ale chcieliśmy jeszcze nacieszyć się górami przez to jedno popołudnie. W tym życiu raczej nie powtórzymy wycieczki do Pakistanu.












Nakarmili nas przyzwoicie i jeszcze dali suszone jabłka na drogę.















A to pakistański patent na suszarkę do owoców w kraju, w którym jest pod dostatkiem słońca, a nie ma prądu.
Bambusowe półki umieszczone są w otwieranej od tyłu skrzynce z okienkiem na górze. Duże skośnie ustawione pudło wyścielone czarną folią mieści siedem warstw metalowej siatki i jest zamknięte szybą; dzięki takiej konstrukcji osiągające wysoką temperaturę powietrze unosi się do skrzynki. Proces suszenia to średnio dwie doby.

30 września, wtorek






Samolot miał być o 12.00 czyli nie musieliśmy się bardzo spieszyć. Na lotnisko mieliśmy jakieś 30 minut jazdy.















A teraz o szczycie odwagi albo, jak kto woli, głupoty. O tym, że przywozimy kamienie z każdego miejsca na ziemi wiedzą już chyba wszyscy. Tam gdzie lecimy samolotem są to nieduże kamyczki takie do kilograma Tym razem Miruś też zabrał dwa z Khunjerab i jeden z Deosai. Te dwa widziałam i przełożyłam do bagażu głównego. Trzeci, niestety, został w plecaku bo mężuś zapomniał …

No i na bramce bagaż się zatrzymał. Zaczęłam intensywnie główkować czy na pewno nóż do owoców przełożyłam do dużej walizki, a tu celnik wyciąga kamień … Biały turysta z kamieniem na lotnisku w Baltistanie. Młody zbladł i zaczął szybko przeliczać ile ma kasy na łapówkę, żeby jakoś nas wykupić. A my tłumaczymy panu, ze to tylko taki souvenir Chłop na to żebyśmy wrócili i włożyli ten kamień do bagażu głównego. Ale chwila już minęła i bagaże wyjechały na zewnątrz, szukanie walizki to było by duże zamieszanie. Mówimy, że trudno, wyrzucimy ten kamień. A pan na to uśmiechnął się i pozwolił nam z powrotem schować zdobycz do plecaka. Zaznaczył tylko żeby pamiętać o schowaniu na locie do Europy. Takie rzeczy to tylko w Pakistanie

Lot był bez zarzutu. Samolocik musiał się trochę pokręcić żeby wyfrunąć z doliny i wzbić się ponad szczyty, ale obrazki były cudne. Oczywiście zaklepałam sobie miejsce przy oknie. Żeby mieć widok na Nangę w pierwszą stronę należy siedzieć po prawej, z powrotem po lewej stronie samolotu.

Obiad zjedliśmy już w domu w Islamabadzie.


















Taki dom to twierdza- wysoki płot i jeszcze drut kolczasty, kamery, kraty w oknach, przed bramą buda uzbrojonego strażnika, który dysponuje guzikiem wzywającym w razie potrzeby pomoc. Po osiedlu jeździ kilkuosobowy patrol, który zjawi się w ciągu 3-4 minut.

Jedyną zaleta budynku jest jego ogromna powierzchnia i ogródek. Cienkie ściany nie mają żadnej izolacji, klima musi chodzić non stop. W zimie służy do ogrzewania, bo grzejniki które wiszą na ścianach to tylko atrapa, rury są na ślepo zamurowane w ścianie.

Standard wykończenia jest tragiczny, a lokatorzy nie maja możliwości kontaktowania się z właścicielem. Z naprawami muszą radzić sobie we własnym zakresie. I mają cieszyć się z dobrej lokalizacji, bo takich budynków w mieście jest niewiele, a popyt na nie ogromny. Zwłaszcza teraz jak, w związku z wojną, z Afganistanu przenoszą się kolejne urzędy.

Za wynajęcie takiego lokum swojemu pracownikowi ambasada płaci astronomiczną kwotę 2,5 do 3,5 tysięcy dolarów na miesiąc (nie pomyliłam się).

Po południu poszliśmy na spacer. Obowiązkowo należy mieć w kieszeni gaz łzawiący, a w ręku kij. Zagrożeniem są dziko żyjące psy i małpy, rzadziej pospolici przestępcy.














Moją zazdrość wzbudziły tylko roślinki z przydomowego ogródka.

1 października, środa


W Islamabadzie do obejrzenia został nam jeszcze meczet Króla Fajsala (z Arabii Saudyjskiej), który jest narodowym meczetem Pakistanu. Został zaprojektowany przez tureckiego architekta i ma kształt przypominający pustynny namiot Beduinów, otoczony czterema 88 metrowymi minaretami. Jest ogromny i najlepiej wygląda z daleka. Trójkątna sala modlitw może pomieścić 10 tysięcy wiernych, a dziedziniec- kolejne 64 tysiące. Zamaskowana kobieta wpuściła mnie na balkon dla kobiet i mogłam spojrzeć jak modlą się mężczyźni. Ani w środku, ani na zewnątrz nie ma żadnych urodziwych detali przyciągających wzrok. Budowniczy wyraźnie stawiali na wielkość, a nie na jakość.


















Przed wejściem instrukcja jak zachować się w miejscu świętym.

Upał był niemiłosierny więc centrum miasta zwiedziliśmy z okien samochodu.





















Aleją Konstytucji przejechaliśmy przez tzw. dzielnicę rządową, w której znajdują się Parlament, Sąd Najwyższy, siedziba Prezydenta i Premiera.

W specjalnie chronionej Enklawie Dyplomatycznej znajdują się 43 ambasady, w tym największa- amerykańska wyglądająca jak spore osiedle, której oczywiście nie można robić zdjęć …












Kolorowy misiek to ambasada niemiecka,






a najładniejszy płot ma tajska.






Te większe ambasady w swoich budynkach też mają mieszkania dla pracowników.

Ambasada polska stoi w II Enklawie Dyplomatycznej, bliżej ambasady rosyjskiej Tam nie pojechaliśmy.

Obiad zjedliśmy w restauracji najlepszego hotelu Serena. No cóż by tu powiedzieć- szczęka opada. Z takiej butelki jeszcze wody nie piłam.





























































































Szwedzki stół dla trzech osób kosztował tyle co w ryba w greckiej tawernie na Lefkadzie dla dwóch.