Pakistan wrzesień 2025.

Rero napisał(a):Bardzo dobry reportaż wizualny ...

Dziękuję

27 września, sobota

Teren hotelu w dzień.

Śniadanie w pięknych okolicznościach przyrody.

Już w środę gospodarz pensjonatu w Skardu informował nas o trwającej od wielu tygodni blokadzie drogi do przejścia granicznego z Chinami w Khunjerab. Kierowcy tirów od 20 lipca kontynuowali strajk okupacyjny przeciwko polityce celnej i podatkowej prowadzonej w punkcie przeładunkowym Sost, nazywanym suchym portem Jedwabnego Szlaku. Przetrzymywano tu ich towary, które traciły wartość i niszczały m.in. zalane w niedawnej powodzi.

Miny nam zrzedły, bo na tym odcinku autostrady Karakorum najbardziej nam zależało. Do dzisiaj nie mieliśmy bardziej aktualnych informacji co się tam naprawdę dzieje.

Zdecydowaliśmy, że jedziemy dokąd się da, bo i tak każdy kilometr w tą stronę to duża atrakcja.

Nasz kierowca też nie miał wiarygodnych informacji i zgodził się, że rozpyta na miejscu w Sost i zawrócimy jeżeli przejazdu nie będzie.

Na wszelki wypadek mieliśmy już plan „b” jak wykorzystać nadmiar wolnego czasu.























Powstanie jeziora Attabad wiąże się z tragiczną historią tego rejonu. W styczniu 2010 duże osuwisko skalne spowodowało spiętrzenie wody w rzece Hunza. Tylko w ciągu pierwszych pięciu miesięcy powstało jezioro o długości 21 m. i głębokości 100 m., które zalało jedyną drogę Karakorum i kilka miejscowości. Zginęło kilkadziesiąt osób, a pozostali nie mieli co jeść. Dopiero w marcu 2012 roku zdecydowano o wysadzeniu przelewu jeziora, co obniżyło jego wysokość o 10 metrów. Teraz jeździmy nowym, 24-kilometrowym odcinkiem Karakorum Highway, ale mapy gogle pokazują ten stary na dnie jeziora. Pięć tuneli znanych jako Tunele Przyjaźni Pakistansko-Chińskiej ma łącznie siedem kilometrów długości.





Tylko trochę nieswojo czuliśmy się w takiej długiej dziurze, gdzie nie ma innego oświetlenia niż własne i światełka odblaskowe.




















"Teren zabudowany"

W związku z tą blokadą ruch był praktyczne zerowy i mogliśmy pozwolić sobie na to żeby urządzić sesję zdjęciową na środku drogi. A było na co patrzeć. Nawet gdybyśmy musieli stad zawrócić, warto było jechać.


























No i mamy Sost.

Czujemy się jak w chińskiej dzielnicy- chińskie jadłodajnie, chińskie napisy i reklamy.

Na poboczu stoją ciężarówki, ale nie blokują przejazdu. Jest punkt kontrolny jakich wiele, ale możemy jechać dalej. Okazuje się, że po dziesięciu tygodniach, rano blokada została zawieszona. Radość nasza była ogromna i dalej zachodzimy w głowę skąd oni wiedzieli, że MY dzisiaj przyjedziemy?

Zatrzymać musieliśmy się w punkcie, w którym sprzedawano bilety do Parku Narodowego Khunjerab. 30 € od osoby za przejazd drogą publiczną, przy której nie ma parkingów i miejsc postojowych, a z pionowych ścian po obu stronach spadają kamienie. Podobno żyje tu wiele gatunków zwierząt, miedzy innymi pantera śnieżna. Panowie na jednym z punktów kontrolnych przez lunetę wypatrzyli na pionowej ścianie koziorożca himalajskiego i była to jedyna okazja zobaczenia zwierzaka w czasie naszej dzisiejszej wycieczki do parku.






































Następny punkt kontrolny- sprawdzanie biletu, który przed chwilą kupiliśmy. Oczywiście ewidencja wjeżdżających prowadzona ręcznie, w zeszycie.

Serpentynami podjeżdżamy coraz wyżej i czujemy to w uszach, ale głowa nie ciąży już tak jak przedwczoraj. Najwyraźniej całkiem dobrze znosimy wysokość, a wjechaliśmy na 4700 m. n.p.m.
Przed nami upragniony cel- Khunjerab Pass. Jest słonecznie, zimny wiatr i tylko 8 stopni. Z parkingu trzeba kawałek przespacerować się pod górkę; wyraźnie czujemy, że oddech nie daje odpowiedniej porcji tlenu. Trzeba zaciągać się głębiej i szybciej.

















Najwyżej położony na świecie bankomat należący do Narodowego Banku Pakistanu ma już konkurencję banku prywatnego.























Jeszcze po drodze wymyśliliśmy, że skoro nie jest nam potrzebna wiza do Chin to pójdziemy sobie na spacer zrobić zdjęcia z tamtej strony i przywitać się z Chińczykami. Jednak rozmowa z celnikami była krótka- przejście jest zamknięte dla ruchu pieszego, nie ma spacerów.

Zastanawialiśmy się tylko jak sytuacja wygląda gdy odbywa się normalny ruch ciężarówek; na pewno nie można łazić całą szerokością drogi tak jak my dzisiaj.

Przy okazji dowiedziałam się, że pakistańskie kolorowe ciężarówki, które tak ładnie wyglądają na drodze, nie mają prawa przekroczyć granicy bo są rupieciami, które nie spełniają żadnych standardów bezpieczeństwa.












Po sesji zdjęciowej udaliśmy się na kawę. Smakowała jak toast za kolejne spełnione marzenie.
Na parkingu jest kilka baraków z małymi sklepikami oferującymi słodycze i kawę.








Schodzące z góry stado jaków postanowiło przejść przez jezdnię więc mieliśmy dodatkowe widowisko.

Wracamy.




















W drodze powrotnej swoim zwyczajem Mirek postanowił chociaż nogi zamoczyć. Zatrzymaliśmy się więc na kawałku szerszego i w miarę twardego pobocza autostrady żeby po kamieniach zejść do rzeki Khunjerab.

Zrezygnowaliśmy z rejsu łódką po jeziorze Attabad; patrząc z góry oceniliśmy, że nie będą to widoki lepsze niż z drogi którą jedziemy. A jezioro, które po południu nie jest tak ładnie oświetlone, nie wyglądało atrakcyjnie.

Zatrzymaliśmy się natomiast przy dwóch wiszących mostach. Pierwszy to The Rainbow Bridge Passu.
Opłata za wejście na most 200 rupii. Dobre miejsce na przerwę w podróży. Na most nie weszłam, po co kusić los mając stare koślawe nogi?
































Drugie miejsce to Hussaini Suspension Bridge. Z parkingu na dół jest 500 metrów, opłata chyba 400 rupii. Chcąc wejść na deski trzeba założyć kamizelkę. Po południu most był w cieniu i trochę żałowałam, że nie zatrzymaliśmy się tu jadąc w pierwszą stronę.

Kierowca jeszcze zrobił jeden przystanek, pokazał nam rysunki naskalne, które podobno powstały kilka wieków przed n.e. Nie wiedzieliśmy o tym miejscu.
























Kolacja była wyborna.
A wino jeszcze lepsze (bagaż dyplomatów nie jest kontrolowany)

28 września, niedziela
















Śniadanie z widokiem i do roboty. Jedzenie zaczynaliśmy zawsze o 8.00, a z kierowcą umawialiśmy się na 9.00.

Najpierw jedziemy na Hopper Glacier View point, zobaczyć język lodowca Hopper. Patrząc na mapę już wiemy jakiej jakości drogi możemy się spodziewać.

I rzeczywiście, tym razem też jedziemy po krawędzi nad przepaścią, czyli wąwozem rzeki Nagar.
Po drodze mijamy bardzo skromne zabudowania.
































W pewnym momencie oprócz bajecznego widoku ośnieżonych szczytów pojawia się grupa ludzi tarasujących przejazd.
Na jezdni leżą spore kamienie i położony w poprzek pień drzewa, a mężczyźni toczą jeszcze większy.
Stoimy. Nam rośnie ciśnienie, a nasz kierowca miło gawędzi sobie z tymi panami i poklepują się po plecach.





















Za chwilę dowiadujemy się, że wioska od wielu tygodni jest odcięta od prądu i mieszkańcy w proteście zaplanowali blokadę. Tyle, że starszyzna (z powodu braku kontaktu ze światem) nie wiedziała, że dzisiaj niedziela. A skoro tak, to pozbierają kamienie i pójdą odpoczywać, wrócą tu w poniedziałek.

Jeszcze nas przeprosili za nieporozumienie i mogliśmy pojechać dalej.

W sumie to im się nie dziwię. Ja mam kalendarz, internet i radio, a codziennie rano jak mam wstać do roboty zastanawiam się jaki dziś dzień tygodnia

Punkt widokowy.








Język lodowca o tej porze roku to widok mało atrakcyjny- po prostu brudny, przymarznięty śnieg. Można się pofatygować na dół i dotknąć. Nam wystarczył widok z góry.

Ale widzieliśmy grupy przygotowane na kilkudniową wędrówkę z szerpami niosącymi ich dobytek.

W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się przy poletkach z bardzo dorodnymi roślinkami konopi indyjskich. Początkowo nasz kierowca szedł w zaparte i powtarzał bajkę o tym jak uzyskują z tego olej. W końcu przyznał, że produkuje się tu haszysz i marihuanę, a okoliczne wioski z tego żyją. Oficjalnie proceder jest nielegalny ale opłacalny na tyle, że wioskę stać na płacenie haraczu policji, która chroni plantatorów za 25% udziału w zyskach. Aktualnie wyższą produkcją szczyci się tylko Afganistan, a w obu krajach gangi narkotykowe mają się dobrze.





















































Przy płyciznach rzek, tak jak tu nad rzeką Nagar, swoje namioty rozbijali poszukiwacze złota i kamieni szlachetnych.

Drugi cel na dzisiaj to zabytkowe forty doliny Hunza.

Fort Altit, a w szczególności wieża Shikari, ma około 1100 lat, co czyni go najstarszym zabytkiem w Gilgit-Baltistan. Chodziliśmy z przewodnikiem, który jednocześnie chciał zaprezentować swoje umiejętności i zrobił nam dziesiątki zdjęć oraz filmików nie wyciągając ręki po pieniądze.

Obszar wokół fortu zamieszkuje lud Burusho znany z bogatej kultury muzycznej i tanecznej, a także postępowych poglądów na edukację i kobiety. Język lokalny, Burushaski, jest izolatem językowym, który nie ma udowodnionego związku z żadnym innym znanym językiem.

















To zdjęcie z Wikipedii.





Renowacja fortu została zakończona w 2010 roku za pieniądze Norwegów; mieści się tu sieciowy hotel Serena. Część starych domów przylegających do fortu też odnowiono, mieszczą się w nich sklepiki z rękodziełem i żywnością oraz knajpy.