Pod wulkanem bez bujania – Teneryfa 2018

Wymoczeni, ruszyliśmy zobaczyć z bliska latarnię i jej najbliższe okolice.







Najpierw poszliśmy na Punta del Frailete z punktem widokowym na klify masywu Teno ciągnące się aż do Los Gigantes. Przejrzystość powietrza niestety była taka sobie, więc zamiast w stronę klifów, pstrykaliśmy raczej w kierunki latarni.

Zeszliśmy drewnianym chodniczkiem nad „wielki błękit” z ładnym widokiem na latarnię.







Oceaniczna głębia nie dla mnie, więc musiałam zadowolić się tylko podziwianiem z góry . Grzesiek natomiast skwapliwie skorzystał z faktu, iż Atlantyk był niemalże gładki jak stół Szybko dołączył do tych, którzy głębi się nie boją.

Zostało jeszcze podejście do latarni, a właściwie na skalny występ tuż przy niej, gdyż brama kończąca drogę dojazdową do latarni była zamknięta.



Widok na część cypla (Caleta de Bastián), przy której spokojnie moglibyśmy (gdybyśmy na to wpadli ) poplażować przy tak sprzyjającej pogodzie, jaka tego dnia nam się trafiła



Faro del Teno została zbudowana w latach 1970-1978 w sąsiedztwie oryginalnego budynku poprzedniej latarni (z 1897 r.).

Podoba mi się ten podwodny świat i głębia oceaniczna a latarnia fajnie kontrastuje z ciemnymi skałami wyspy z widokiem na bezkres

trinity napisał(a):Podoba mi się ten podwodny świat i głębia oceaniczna

Z obserwacją podwodnego przybrzeżnego życia w oceanie jest niestety problem zasadniczy - najczęściej fale są zbyt duże. Na Punta Teno trafiliśmy na wyjątkowo dobre (dla nas ) warunki, niestety w kolejnych dniach robienie podwodnych fotek było niemożliwe (albo mocno utrudnione).

Przy większej przejrzystości powietrza, moglibyśmy podziwiać widok na La Gomerę, a klify Los Gigantes byłyby lepiej widoczne. Cóż, wszystkiego mieć nie można... Zadowoliliśmy się więc zamglonymi konturami klifów i obserwowaniem szalejących na wodzie skuterów, a także widokiem na platformę ponad „wielkim błękitem”.









No a potem ruszyliśmy w drogę powrotną.

Liczyłam na to, że uda nam się na chwilkę zatrzymać przy Miradorze Punta del Fraile (zwanym też Mirador de La Monja lub Mirador de Don Pompeyo), tuż przed zjazdem do Buenavista del Norte.

(fotka z netu: https://pl.pinterest.com/pin/498281146265546416/ )

Niestety, o wolnym miejscu w fajnym punkcie widokowym można było tylko pomarzyć .



Ładnie ukształtowanej lawowej skałki z bliska więc nie zobaczyłam, zatrzymaliśmy się bowiem już nieco niżej .



Niezły widok na bananowe plantacje okolic Buenavista mieliśmy również tej przydrożnej zatoczki.







Wracając do San Marcos, zrobiliśmy jeszcze jakieś zakupy w przydrożnym sklepiku w Buenavista. Zbliżała się pora sjesty, sklepiki w naszej zatoczce mogły być pozamykane w tym czasie, a taszczenie ciężarów z Icod jakoś nam się nie uśmiechało. Trzeba było przecież kupić oliwę, piwko i wino, wodę mineralną (na wyspie w kranach woda jest odsalana, herbata na niej smakuje paskudnie), należało więc skorzystać z możliwości zatrzymania auta tuż przy sklepiku .

Ta woda podobno mało, że nie dobra to przy dłuższym spożywaniu niezdrowa. Też kupowaliśmy butelkowaną głównie w marketach Dino w Icod

O tym odsalaniu jakoś nie przeczytałam przed wylotem, a że oboje pijamy mnóstwo herbaty, to pierwszego ranka nieopatrzenie zaparzyłam na kranówie. Oczywiście, wszytko poszło od razu do zlewu . W sumie to powinnam być czujna na widok "powitalnej" butelki wody w lodówce

Następna Teneryfa podpatrzona.

Jer napisał(a):Następna Teneryfa podpatrzona.

dangol napisał(a):O tym odsalaniu jakoś nie przeczytałam przed wylotem, a że oboje pijamy mnóstwo herbaty, to pierwszego ranka nieopatrzenie zaparzyłam na kranówie. Oczywiście, wszytko poszło od razu do zlewu . W sumie to powinnam być czujna na widok "powitalnej" butelki wody w lodówce

He he, też mieliśmy wodę i sprawdzałam czy oby na pewno jakaś nie otwierana była. A o tym, że lepiej pić butelkową gdzieś mi wpadło w oczy więc wolałam, szczególnie z dziećmi nie ryzykować.

Wiele wysp ma problem z wodą nadającą się do picia, na te niewielkie najczęściej wodę dostarczają statki. Z odsalaną wodą spotkałam się będąc na Milos, tam jednak woda w kranach nadawała się do celów spożywczych. Herbata na niej była smaczna , ale i tak zazwyczaj robiliśmy ją na butelkowanej . Całą resztę jednakże już na odsalanej kranówce! Jedyna, jaka stanowczo nadawała się tylko do mycia, była w prysznicu przy plaży Provatas (ale prysznic był na wyspie tylko na tej plaży ).

Po powrocie do apartamentu rozwiesiliśmy mokre rzeczy i przebukowaliśmy Teleferico na piątek (na czwartek były dostępne już tylko późne godziny, co nijak nam nie pasowało do reszty planów ).
Potem szybki prysznic i mogliśmy ruszyć na „wspinaczkę” do Icod .

Dojście do Icod główną drogą nie byłoby dobrym rozwiązaniem, dlatego wybraliśmy podejście bardziej strome , ale też spokojne, w zasadzie bez ruchu .
Od budynku z naszym apartamentem zeszliśmy do pierwszego dużego parkingu nad plażą, tam bowiem zaczynała się Camino de las Barandas, doprowadzająca nas do dolnej części Icod.



Widok na San Marcos

Punta Teno znakomicie pokazane, faktycznie trafiła Wam się super pogoda