Małe i duże po Polsce podróże - Na Wschód-odsłona 2 :)

Niby niewiele dziś zwiedziliśmy, Sandomierz to dopiero trzeci punkt programu, jednak pogoda trochę daje się we znaki. Popołudniowy upał doskwiera, tłumy też nie pomagają w spokojnym spacerze, ale trochę jeszcze nam do zobaczenia zostało – przede wszystkim sandomierska katedra.

Widok spod kościoła.





Gotycka, przebudowana w tym stylu w połowie XIV wieku świątynia powstała w tym miejscu już w pierwszej połowie XII wieku.



Wnętrze, w znacznej mierze w wystroju barokowym....







ale największe wrażenie po wejściu i coś, na co natychmiast zwraca się uwagę to ciemnobłękitne polichromie na sklepieniach , a także bizantyjskie na ścianach (z XV wieku). To właśnie one sprawiają, że kościół jest jednak wyjątkowy i głęboko zapada w pamięć . Szkoda tylko, że nasze zdjęcia absolutnie tego nie oddają .























Usytuowanie katedry tuż przy innych budynkach od strony północnej oraz okalające ją ogromne, stare drzewa sprawiają, że nie bardzo da się ją objąć na zdjęciu

Nie da się, to nie , idziemy dalej. Powoli będziemy już wracać do auta, ale co nieco po drodze jeszcze pewnie zobaczymy . Choćby późnogotycki Dom Długosza (budynek mieszkalny dla księży) z XV wieku. Dziś – muzeum diecezjalne.







Oraz XIX wieczny pałac biskupów sandomierskich przy głównym deptaku z Rynku do katedry.









No to – na Rynek









Wszystkie ławeczki zajęte



Inaczej nieco oświetlony Ratusz...



Łapiące popołudniową opaleniznę gołębie

Pokonując zmęczenie zaglądamy jeszcze w uliczki po zachodniej stronie Rynku by spojrzeć na XVII wieczny kompleks klasztorny franciszkanów z kościołem św. Józefa.



Oraz na XVIII wieczną, zbudowaną w miejsce wcześniejszej (być może nawet XIV wiecznej) synagogę – obecnie archiwum państwowe.



Zupełny brak informacji turystycznej w mieście sprawił, że posiłkując się jedynie schematyczną mapką przy jednej z ulic sporo czasu straciliśmy na poszukiwania tzw. ucha igielnego. Ale udało się .



Ucho igielne to wąskie przejście w dawnych miejskich murach, poza czterema bramami były dwa takie przejścia – furty. To jest furta dominikańska.







Ostatnie zdjęcia z Sandomierza.







Nie pamiętam już dokładnie ile czasu spędziliśmy w Sandomierzu, chyba 3-4 godziny. Spodziewałem się że będzie nam potrzebne więcej i też przeznaczyłem na miasto całe pół dzisiejszego dnia, do wieczora, wyszło trochę inaczej. Czy Sandomierz nas rozczarował? Chyba nie, choć spodziewaliśmy się więcej, tzn spodziewała się Małgosia. Nie można odmówić Sandomierzowi miejsca w czołówce polskich turystycznych hitów, ale jak dla mnie sympatyczniej/kameralniej jest w Kazimierzu, ciekawiej/bardziej reprezentacyjnie w Lublinie, a już w ogóle pod każdym względem większe wrażenie robi Zamość mimo braku średniowiecznej historii i takich zabytków, ale on jest szczególną perełką na polskiej mapie. Zdumiewający jest brak zadbania, dopieszczenia turystycznego miasta, wejście do podziemnej trasy turystycznej zlokalizowaliśmy tylko po tym że w tym miejscu kłębił się wyjątkowy tłum ludzi, inaczej w ogóle byśmy tam nie trafili, żadnego znaku, żadnej informacji, okrągłe zero.

A zatem, zostało nam jeszcze trochę czasu na parę atrakcji w okolicy, bardzo byliśmy ciekawi jak się nam zaprezentują

c.d.n.

24 lipca, niedziela c.d.

Opuszczamy zatem opromieniony późno popołudniowym słońcem Sandomierz nadwiślańską szosą którą w najprostszy sposób można dojechać stąd do Krakowa. Mijamy kilka wsi docierając do pierwszej większej miejscowości – od kilkunastu lat ponownie miasta – Koprzywnicy.

Koprzywnica to malutkie miasto o długiej i bogatej historii ściśle związanej ze zgromadzeniem cystersów, którzy przez około 650 lat mieli tu swą najdalej na wschód położoną siedzibę w Europie aż do kasaty zakonu w pierwszej połowie XIX wieku. Przyjechaliśmy tu by popatrzeć na jedyny w zasadzie ważny zabytek czyli romański kościół klasztorny i pozostałości samego klasztoru, przy którym przebiega główna szosa.



Cały kompleks powstał w końcu XII wieku i do początku wieku XIX przetrwał przechodząc jedynie dwie poważne przebudowy nadające mu cechy najpierw gotyckie a później barokowe. W XIX wieku nieużywane budynki, poza oczywiście kościołem, zaczęto rozbierać pozyskując materiały budowlane, pozostałych zniszczeń przysporzyły obie wojny światowe. Dopiero po wojnie zabezpieczono jedyne pozostałe skrzydło wschodnie które do dziś pozostaje nieodrestaurowane i nieużywane.





Zostawiliśmy auto na parkingu po drugiej stronie ulicy…bliżej nie było miejsca bo placyk przed kościołem szczelnie wypełniały pojazdy przybyłych na wieczorną mszę mieszkańców. Właśnie minęła 18, msza zatem dopiero się rozpoczęła, za wiele się więc nie nazwiedzamy .



Wieża trochę nieproporcjonalna do całości







Widać, że coś się tu jednak odnawia…



Szczerze mówiąc nie spodziewałem się cudów po koprzywnickim zabytku, ale to co udało się nam zobaczyć zrobiło jednak całkiem fajne wrażenie

Skoro kościół niedostępny, pójdziemy do pozostałości klasztoru, czyli jedynego ocalałego wschodniego skrzydła.



Oświetlony niskim słońcem kościół całkiem fajnie się prezentuje.





Ładny romański portal.



Okazało się, że drzwi są otwarte… z lekką nieśmiałością weszliśmy zatem do środka – prosto do najlepiej zachowanego pomieszczenia czyli klasztornego kapitularza.







Kilka romańskich artefaktów.









Okazało się, że bocznymi drzwiami można z kapitularza przejść dalej do innych pomieszczeń, wyjść innymi drzwiami na drugą stronę budynku a także wspiąć się na piętro . Wszystko otwarte, nie pilnowane, nigdzie ani żywej duszy…

Z tyłu klasztoru.



Budynek na tyłach klasztoru ozdobiony flagami ŚDM



Kościół także.



Parę ciekawych elementów





Na dawnym klasztornym dziedzińcu walają się resztki średniowiecznych kolumn.



Świetnie widać dawną, pierwotną, średniowieczną wysokość konstrukcji kościoła i późniejszą gotycką nadbudowę , nigdy czegoś takiego nie widziałem.



Zajrzeliśmy do wnętrza…









No i pozostało nam już tylko obejść kościół wokół.



Romański kamień, gotyckie cegły i barokowa, XVII wieczna kaplica i sygnaturka





Kościół wzniesiono na planie krzyża, nadbudówki widać z każdej z trzech stron (poza barokową fasadą).



Plebania? , w każdym razie przykład typowego polskiego budownictwa…



Wróciliśmy do auta, niewiele czasu zajęła nam Koprzywnica ale uważam że to bardzo ciekawe miejsce, warte by poświęcić mu chwilę uwagi po drodze do Sandomierza czy w ogóle podczas zwiedzania tych rejonów Polski .

c.d.n.

kulka53 napisał(a):sandomierska katedra.

Jakie pustki w tej katedrze . Z nami poza sporą rzeszą turystów indywidualnych zwiedzało wnętrze jeszcze kilka grup zorganizowanych. Tłok, harmider ... ale miało to jedną zaletę - można się było pod taką grupę podłączyć i co nieco posłuchać .

kulka53 napisał(a):Okazało się, że drzwi są otwarte… z lekką nieśmiałością weszliśmy zatem do środka

Szczęściarze .

marze_na napisał(a):Jakie pustki w tej katedrze .

No tak, było pustawo. Trochę to dziwne, zwłaszcza przy takim upale zawsze można się choćby w takim wnętrzu ochłodzić, ale widać większość wolała lody na Rynku .

marze_na napisał(a):Szczęściarze .

Na pewno ciekawie było tam wejść.
Może pomieszczenia bez ograniczeń otwierane są w niedziele?

24 lipca, niedziela c.d.

Z Koprzywnicy spod klasztoru odbijamy z głównej w prawo i jedziemy prosto boczną drogą do Sulisławic. Po drodze mija się fajne leśne tereny dobre do spędzenia nocy ale uznajemy że jest jeszcze zbyt wcześnie by kończyć już ten dzień, coś jeszcze uda się zobaczyć. A będą to właśnie Sulisławice a dokładniej stojący w tej wsi kościół p.w. Narodzenia NMP, tzw. stary.

Nazwa adekwatna do stanu faktycznego, nowy kościół parafialny stoi obok a zbudowano go w XIX wieku. Także i tutaj trwa wieczorna msza, ale tym razem nie żałujemy. Interesuje nas mały kościółek sięgający korzeniami XII wieku a w tej formie zbudowany w wieku XIII.









Także i tu widać stary romański mur i pod dachem jakąś nowszą dobudowę. Ale dlaczego druga połowa kościoła jest otynkowana?

Weszliśmy do środka, wnętrze pochodzi co prawda z XVIII wieku, ale wg mnie jest bardzo oryginalne – tylko szkoda, że tak kiepsko wyszły zdjęcia .









W i pod zakrystią znajduje się izba pamięci partyzanckiego oddziału „Jędrusie” walczącego w okolicy podczas II wojny i organizacji „Odwet”.

A tak prezentuje się nowy kościół w Sulisławicach.







I parę fotek z zewnątrz terenu kościoła.









Fajnie, też i ten punkt programu zaliczony, możemy jechać dalej .

c.d.n.

Przez Sulisławice wielokrotnie przejeżdżaliśmy, jadąc w Bieszczady, ale nigdy nie zjechaliśmy z drogi głównej.
Jak widać był to błąd , bo ten starszy kościółek wydaje się interesujący, tak z zewnątrz, jak i wewnątrz.

Pozdr.

Nefer napisał(a):Przez Sulisławice wielokrotnie przejeżdżaliśmy, jadąc w Bieszczady, ale nigdy nie zjechaliśmy z drogi głównej.
Jak widać był to błąd , bo ten starszy kościółek wydaje się interesujący, tak z zewnątrz, jak i wewnątrz.

Ot, taka ciekawostka wyszukana w sieci
Nieopodal Sulisławic leży inna miejscowość, chyba jak sądzę ciekawsza i też wystarczy tylko skręcić z głównej....
Przez nią też musiałeś przejeżdżać - Klimontów .

24 lipca, niedziela c.d.

Ostatnim punktem programu na dziś będzie Klimontów. Z Sulisławic to rzut beretem, na dodatek główną szosą Rzeszów-Radom. Dziś wieś, niegdyś miasto, założone na początku XVII wieku przez ówczesnego wojewodę sandomierskiego Jana Ossolińskiego przyciągnęło nas do siebie dominikańskim zespołem klasztornym wybudowanym tuż po założeniu miasta.

Skręcając z głównej przejeżdżamy przez Rynek, klasztor leży nieco na uboczu wsi, ale bez trudu trafiamy. Jest tu wielki szutrowy plac, wpadłem od razu na pomysł by tutaj zostać na noc ale po chwili namysłu zgodnie uznajemy że nie będzie to zbyt dobre miejsce – za blisko zabudowań i w ogóle nieszczególnie… no trudno, coś sobie znajdziemy innego. Na razie pooglądamy sobie zabytek



Ładny, renesansowy kompleks przestał pełnić swoje funkcje klasztorne wraz z utratą przez Polskę niepodległości. Długo mieścił się tu szpital wojskowy, a już w XX wieku – różnego rodzaju szkoły. Dziś całość jest powoli odrestaurowywana, co zresztą widać, i nie pełni żadnej konkretnej funkcji.









Zachodzące słońce, właśnie w takim momencie chyba najlepiej się tutaj znaleźć…





Niestety, co było do przewidzenia, kościół jest zamknięty, tzn. drzwi są otwarte, ale brama zamknięta. Jak wygląda w środku dowiadujemy się z tablicy

Troszeczkę widać przez drzwi.





No to parę architektonicznych detali .