Dolomiti Spring Days 2026 – Val Gardena

Trasa w tej części super! Widoki na grupę Odle cudowne, śnieg na szlaku twardy, ale zupełnie nie śliski (więc raczki w plecaku znów się nie przydały), zejście łagodne…

















„Wrócił” widok na Sassolungo

Przed nami schronisko Firenze, nad nim Mont Stevia…





Obiekt schroniskowy spory, lecz dla turystów dostępny jedynie latem (lipiec – połowa października). Nocując tam wówczas, ma się świetną bazę wypadową w przepiękne góry tej części Dolomitów.



My mogłyśmy jedynie pogrzać się w słoneczku na ławeczce pod ścianą schroniska. Miałyśmy jednak w plecaczkach to i owo, bo wiedziałyśmy że schronisko nie jest czynne.



Jednak nawet tylko to było fajne ! Piękne widoki i cisza... W czasie gdy byłyśmy przy schronisku, dotarło tu tylko kilka osób (no i nie jednocześnie), a na trasie z Col Raiser nie trafiłyśmy na nikogo.

Rifugio Firenze in Cisles (w języku ladyńskim Utia de Ncisles, po niemiecku Regensburger Hütte) położone jest na wysokości 2040 m n.p.m. w rozległym masywie Alpe di Cisles, na południowym zboczu pasma górskiego Odle. Schronisko zostało zbudowane w latach 1999-1889 przez ratyzbońską sekcję Niemiecko-Austriackiego Klubu Alpejskiego (DÖAV Regensburg), d dziś niemiecka nazwa schroniska odnosi się do miasta Ratyzbona ( Regensburg). Kiedy w 1921 roku, po zakończeniu I wojny światowej, Południowy Tyrol został przekazany Włochom, administracja schroniska została przekazana CAI we Florencji, która zmieniła nazwę na „Rifugio Firenze”. W 2010 roku, po prawie 90 latach w rękach CAI Florencja, schronisko przeszło na własność Autonomicznej Prowincji Bolzano.







Dizęki tablicom informacyjnym powiedziałyśmy się , że nad Col Raiser krążyły wrończyki żółtodziobe, ptaki z rodziny krukowatych.

Piękne te górskie widoki.
Szkoda że ja nie przepadam za górskimi wycieczkami.

Gosiu, Wasze nie-górskie wycieczki wielokrotnie przewyższeniami były bardziej górskie od moich

Jeszcze trochę widoczków, którymi nasycałyśmy się „na zaś”, żeby było co wspominać po powrocie do Wrocławia.









Rozsądek jednak nakazywał ruszenie w dalszą drogę (tym razem, już do końca naszej wycieczki, szlakiem nr 3).

Szlak nr 3 prowadził zaśnieżoną drogą (latem tędy dojeżdża obsługa schroniska Firenze). Widoki już nie tak oszałamiające , ale nadal ładne.







Wkrótce przed nami odejście drogi dojazdowej do restauracji Baita Ciaulonch (zimą w jej pobliżu przebiegają trasy zjazdowe z Col Raiser).

Widok na zamarznięte jeziorka sygnalizuje, że za chwilę koniec łagodnego obniżania się. Zimowy szlak nie będzie schodził drogą dojazdową (zimową porą w pobliżu niej są trasy zjazdowe, kilkukrotnie tę drogę przecinające), lecz trzeba będzie trochę podejść w górę, idąc wciąż letnim szlakiem nr 3 w kierunku schroniska Juac.









Tu zaczyna się wspomniane wcześniej podejście szlakiem nr 3, latem szlakiem nr 1 można zejść do dolnej stacji gondolek Col Raiser.



Początkowo było ślisko i stromo, ale na tak krótki kawałek nie opłacało mi się ubierać raczków.

Kilka zdjęć z podejścia do Rifugio Juac

dangol napisał(a):

Zdjęcie w stylu, jaki lubi mój mąż.
Ale skąd tam lustro na drzewie ?.

megidh napisał(a):Ale skąd tam lustro na drzewie ?.

W bok odchodziła droga dojazdowa do stokowej restauracji (jej nazwę podawałam wyżej), latem do niej oraz do odwiedzionego przez na Rifugio Firenze terenówkami dojeżdża obsługa obu tych miejsc i lustro dla nich właśnie . A my mogłyśmy się przejrzeć, czy wszystko w porządku z naszym wyglądem

Rifugio Juac leży na wysokości 1905 m n.p.m., w widokowej lokalizacji . Pierwszy budynek schroniska powstał w 1966 roku, a obecny zbudowano w latach 2002-2003.





Trochę wiało wprawdzie, ale słońce świeciło , więc aby nieco się pokrzepić przed dalszą trasą, przysiadłyśmy przy stolikach na zewnątrz.







A to zegar słoneczny na hali niedaleko schroniska.





Pożegnałyśmy przyjemny przystanek na naszym spacerze i ruszyłyśmy na ostatni odcinek naszej trasy.

Piękne wycieczki połączone ze zwiedzaniem. Dolomity niezmiennie są u mnie wysoko na liście i niewiele brakło byśmy tam trafili w czasie naszego tegorocznego październikowego urlopu. Jednak ostatecznie postawiliśmy na inny kierunek. Pozdrawiam.

Dawigs napisał(a):
Dolomity niezmiennie są u mnie wysoko na liście i niewiele brakło byśmy tam trafili w czasie naszego tegorocznego październikowego urlopu. Jednak ostatecznie postawiliśmy na inny kierunek.

My wciąż myślimy o tym, aby wybrać się tam nie-białą porą roku. Kilka lat temu udało się pospacerować przez 2,5 dnia po Alta Badii i Val Gardenie, ale to był tylko przystanek w drodze na Sardynię. Niestety, częste możliwości wypadowe nie są nas możliwe , więc jesienne Dolomity wciąż przegrywają.