Dolomiti Spring Days 2026 – Val Gardena

Trasa w tej części super! Widoki na grupę Odle cudowne, śnieg na szlaku twardy, ale zupełnie nie śliski (więc raczki w plecaku znów się nie przydały), zejście łagodne…

















„Wrócił” widok na Sassolungo

Przed nami schronisko Firenze, nad nim Mont Stevia…





Obiekt schroniskowy spory, lecz dla turystów dostępny jedynie latem (lipiec – połowa października). Nocując tam wówczas, ma się świetną bazę wypadową w przepiękne góry tej części Dolomitów.



My mogłyśmy jedynie pogrzać się w słoneczku na ławeczce pod ścianą schroniska. Miałyśmy jednak w plecaczkach to i owo, bo wiedziałyśmy że schronisko nie jest czynne.



Jednak nawet tylko to było fajne ! Piękne widoki i cisza... W czasie gdy byłyśmy przy schronisku, dotarło tu tylko kilka osób (no i nie jednocześnie), a na trasie z Col Raiser nie trafiłyśmy na nikogo.

Rifugio Firenze in Cisles (w języku ladyńskim Utia de Ncisles, po niemiecku Regensburger Hütte) położone jest na wysokości 2040 m n.p.m. w rozległym masywie Alpe di Cisles, na południowym zboczu pasma górskiego Odle. Schronisko zostało zbudowane w latach 1999-1889 przez ratyzbońską sekcję Niemiecko-Austriackiego Klubu Alpejskiego (DÖAV Regensburg), d dziś niemiecka nazwa schroniska odnosi się do miasta Ratyzbona ( Regensburg). Kiedy w 1921 roku, po zakończeniu I wojny światowej, Południowy Tyrol został przekazany Włochom, administracja schroniska została przekazana CAI we Florencji, która zmieniła nazwę na „Rifugio Firenze”. W 2010 roku, po prawie 90 latach w rękach CAI Florencja, schronisko przeszło na własność Autonomicznej Prowincji Bolzano.







Dizęki tablicom informacyjnym powiedziałyśmy się , że nad Col Raiser krążyły wrończyki żółtodziobe, ptaki z rodziny krukowatych.

Piękne te górskie widoki.
Szkoda że ja nie przepadam za górskimi wycieczkami.

Gosiu, Wasze nie-górskie wycieczki wielokrotnie przewyższeniami były bardziej górskie od moich

Jeszcze trochę widoczków, którymi nasycałyśmy się „na zaś”, żeby było co wspominać po powrocie do Wrocławia.









Rozsądek jednak nakazywał ruszenie w dalszą drogę (tym razem, już do końca naszej wycieczki, szlakiem nr 3).