Iraklia 2026

Żagle mają spoje prawa, nie ma szans na luzik przy rozpoczynaniu lub kończeniu rejsu. Chyba że się zaplanuje coś "lądowego" przed lu po , ale mając własną łódkę pewnie też wykorzystywałabym ją na maksa. Jako zwykły załogowy balast, nawet wykwalifikowany, mogłam jednak sobie pozwolić w Grecji na Agistri przed rejsem oraz Ateny po nim. Może nie do końca był luzik, ale też nie szaleństwo.

Posezonowa Iraklia to jednak cisza i spokój , więc w pierwszy dzień na wyspie trzeba było się nieco wyluzować .

Od Sansetu do Taxiarchis Bakery mamy tylko 250 metrów, cały czas oczywiście w dół. Z zejścia jest widok na kościół Taxiarchis.



Piekarnia będzie naszym niemalże „stałym” przystankiem codziennych spacerów. Przy krótszych trasach tu wypijaliśmy frappe, przy dłuższych dystansach kawkę zabieraliśmy ze sobą, dla wzmocnienia sił na pierwsze kilometry.



Piekarnia jest jednym z trzech miejsc, w których często przysiadywali stali mieszkańcy wyspy. Te pozostałe to sklepik Melissa oraz nabrzeże portowe.

Ciut dalej stoi kościół Taxiarchis zbudowany w 1896 roku. Tym razem zamknięty, ale któregoś dnia udało mi się zaglądnąć do środka.

dangol napisał(a):Piekarnia będzie naszym niemalże „stałym” przystankiem codziennych spacerów. Przy krótszych trasach tu wypijaliśmy frappe, przy dłuższych dystansach kawkę zabieraliśmy ze sobą, dla wzmocnienia sił na pierwsze kilometry.

Ślinka cieknie na widok takiego frappe.

megidh napisał(a):
Ślinka cieknie na widok takiego frappe.

Smakiem nie odbiegało od serwowanych w innych greckich miejscach, ale możliwość nabycia bez zbaczania do centrum miasteczka była ewidentnym plusem . Byliśmy w piekarni stałymi gośćmi (jednak nieco wyróżniającymi się od stałych bywalców mieszkańców Iraklii ), więc już następnego dnia pan wydający nam frappe wiedział, że ma być bez cukru. To zaleta takich małych wysepek po sezonie .

Tablica z sugerowanymi czasami przejścia tras...



Dla starszej pani ze zwyrodnieniami kolan i innymi dolegliwościami, te czasy są stanowczo zbyt optymistyczne. Już wkrótce miałam się przekonać, że trzeba je skorygować na wstępnie, aby nie być zaskoczoną .



Dochodzimy do kaplicy Agios Ioannis…



Tu odbijamy na nieznakowaną ścieżkę wiodącą w górę, na grzbiet wzgórza. Za sobą zostawiamy widok na wioskę i nasz Sunset.