Georgia 19-29 kwietnia 2026

Zanim się ściemniło puściłam się jeszcze truchcikiem przez wieś, z zamiarem dotarcia do starej części, tej z wieżami.






























Ten budynek to podobno arcydzieło. Zaprojektowany przez architektów sławnej berlińskiej firmy J. Mayer H., stanowi nowoczesny hołd dla historycznych wież strażniczych Swanetii. Wyróżnia się na pewno- i wyglądem, i przeznaczeniem. Jürgen Hermann Mayer stworzył też Park Inn Hotel w Krakowie.












Obok przyklejony Urząd miejski.

Poczta.





























Cmentarz miejski.

Największe skupisko wież jest na górce, na końcu wsi. "wystają" spośród reszty zabudowań i są widoczne z daleka.

Jest i kino.











W centrum Mestii, na placu Seti, znajduje się pomnik królowej Tamary Wielkiej, pierwszej kobiety rządzącej krajem. Czterometrowy, brązowy monument przedstawia legendarną monarchinię Gruzji siedzącą na koniu, która w jednej ręce trzyma krzyż, a w drugiej miecz. Został odsłonięty w 2011 roku. Kontrowersje budzi dziwaczny koń, podobny bardziej do krowy.

26 kwietnia, niedziela.


Śniadanie dla dwojga.















Od razu po przyjeździe zapytałam właścicielkę, czy wie jakie warunki do jazdy są na drodze do Usghuli.

Odpowiedziała, że wieczorem podzwoni i zdobędzie info. I zdobyła. Że wczoraj padał śnieg, droga jest w złym stanie, oblodzona i zdecydowanie odradza nam jazdę. Trochę się zdziwiliśmy, bo nasza wczorajsza trasa, chociaż miejscami uszkodzona, była w całości sucha, a przez cały dzień było słonecznie nic nie padało.

Już na lotnisku pytałam panów z wypożyczalni, czy możemy tym autem pojechać do Usghuli. Nie mieli nic przeciw temu, mimo że na stronie wypożyczalni wisi dokument (pewno stary, jeszcze z czasów drogi szutrowej), w którym stoi taki zakaz.

Mirek zdecydował, że jednak jedziemy, a jeżeli jazda będzie niemożliwa- zawrócimy. I to była bardzo dobra decyzja.

Wyjechaliśmy o 10.00 rano. Do tablicy „Usghuli” droga w całości była sucha, bez odrobiny lodu czy śniegu. W jednym miejscu jest odcinek bez nawierzchni; wygląda na to, że to miejsce jest regularnie podmywane. Reszta to nowa droga, w bardzo dobrym stanie, lepsza niż z Zugdadi do Mestii.

We wsi na poboczach leżał śnieg. Pojechaliśmy kawałek powyżej wioski i tam już droga była pod śniegiem, dało się jechać korzystając z 4x4.

Na parkingu stało kilka aut. Wśród wież mijaliśmy tylko krowy, które mają tu oborę. Widzieliśmy suszące się pranie i kury, wiec ktoś tu mieszka. Ale na ulicy nie spotkaliśmy ani jednego człowieka, nawet turysty. Nie było żadnego punktu gastronomicznego, muzeum też zamknięte.

Wieże są w opłakanym stanie, a żeby podejść do nich trzeba brodzić po błocie i krowich kupach.

Z daleka, w śniegowej pierzynce wyglądają malowniczo. Z bliska – są bardzo zniszczone, bardziej niż te w Mestii.

Błotnistą boczną drogą podjechaliśmy jeszcze do części położonej niżej. Są tu pokoje do wynajęcia.

jeszcze raz pokonujemy uszkodzony odcinek.

W drodze powrotnej skręciliśmy pod górę do stacji wyciągu Hatsvali. Nie kursowały ani krzesełka, ani gondole.























Ośnieżone góry wyglądały pięknie. Uszy Uszby zapamiętam na zawsze.






























































Laila była zamknięta, zjedliśmy w tej knajpie.
Młody kelner bardzo się z nas ucieszył, opowiadał o swoim pobycie w Gdańsku i przyjaźni z Polakami.

Dawno, dawno temu, wujek miał Zaporożca ... Z silnikiem od motopompy (jak się żartowało), albo zwanym "masahuku" Widzę, wiecznie żywe tam

Jak tak patrzę na te drogi co pokazujesz, to myślę czy ten stan "że one się pogorszyły" nie jest permanentny ... I czy raczej czasem się tej drodze lekko "poprawia" po remoncie po czym wraca do swojego pierwotnego stanu

Widoki na góry super Z resztą mam problem ...

majkik75 napisał(a):
Jak tak patrzę na te drogi co pokazujesz, to myślę czy ten stan "że one się pogorszyły" nie jest permanentny ... I czy raczej czasem się tej drodze lekko "poprawia" po remoncie po czym wraca do swojego pierwotnego stanu

Widoki na góry super Z resztą mam problem ...

Te drogi w większości jednak położone są w bardzo trudnym terenie. Natura robi swoje i po zimie raczej nigdy nie będą wyglądały dobrze...

My w Ushguli byliśmy w połowie czerwca, już po roztopach i droga wyglądała lepiej ale autostrady to tam nigdy nie będzie. I chyba właśnie o to chodzi...

Ushguli w tej zimowo-wiosennej szacie bardzo mi się podoba .

Dopiero od odcinka z Tibilisi widzę Gruzję taką jak znam z opowieści kolegów i internetu.
Mam nadzieję, że kiedyś uda się to wszytko na własne oczy zobaczyć.

majkik75 napisał(a): ... Widzę, wiecznie żywe tam

Ale prawie wszystkie w stanie spoczynku. W ruchu zabytków niewiele już było.

Aglaia napisał(a): ... ale autostrady to tam nigdy nie będzie. I chyba właśnie o to chodzi...

Też tak myślę ...

piekara114 napisał(a):Dopiero od odcinka z Tibilisi widzę Gruzję taką jak znam z opowieści kolegów i internetu.
Mam nadzieję, że kiedyś uda się to wszytko na własne oczy zobaczyć.

Postanowić i wykonać

27 kwietnia, poniedziałek.


Jedzenia na śniadanie było tak dużo, że trochę pakowaliśmy do worka i karmiliśmy psy po drodze.












Postoje były wymuszone robotami na drodze.









Do Czarnego Morza dotarliśmy w portowej miejscowości Poti. Stąd zaczyna się nowa droga do Batumi i dalej do granicy z Turcją.


















Boutique Hotel 32 zlokalizowany jest w centrum, naprzeciw dolnej stacji kolei gondolowej.









Jeszcze lepszą lokalizację ma parking, na który trzeba wjechać od podwórka. Recepcjonista musi wyjść na zewnątrz, żeby pilotem otworzyć szlaban.









Z balkonu mieliśmy widok na morze, które z tej wysokości było niebieskie.

Na pierwszy spacer nie poszliśmy nad wodę, tylko w głąb starszych zabudowań.

Centralny Meczet w Batumi.




















Okolice Piazza Square.