Georgia 19-29 kwietnia 2026

To było dziesięć intensywnych dni. Subaru zrobiło około 2400 km. Pogoda kwietniowa, ale nie zmokliśmy ani razu.
W szczegółach później ...
Takie obrazki będą .

Pięknie!
Uszba i łańcuch górski pod nią ładnie ośnieżone:)

Gruzja w planach więc jestem.

tony montana napisał(a):Pięknie!
Uszba i łańcuch górski pod nią ładnie ośnieżone:)

Relację Twoją i Piotrka, jako najbardziej aktualne, przeczytałam po trzy razy. Dziękuję

No lećmy dalej
Wiem, że czas ciężko podzielić, ale Gruzja jest piękna, pokazuj

wiola2012 napisał(a):Gruzja w planach więc jestem.

Tak samo jak u mnie

Wow
Czyli rzuciliście torby po przylocie z Buenos i właściwie od razu Gruzja
Jestem, będę z uwagą śledził

Dzień dobry wszystkim zainteresowanym Gruzją. Gruzińskie wino i sery też są warte uwagi


Kupując bilety na kwiecień martwiłam się tylko o stan dróg w górach i czy uda nam się dojechać do Usghuli. Bo pamiętając jak Tony sapał zwiedzając w upale , uznałam że dla nas chłodniejszy miesiąc będzie lepszy.

Lecieliśmy WizzAir z Wrocławia do Kutaisi. Lądowanie przed 22.00.









Na lotnisku są trzy stojące obok siebie bankomaty. Teoretycznie ze środkowego można Revolutem bez prowizji wypłacić ichnie GEL-ki. Dla nas w maszynie zabrakło gotówki.

Auto rezerwowałam przez stronę Localrent.com. Na 10 dni, z pełnym ubezpieczeniem, dwóch kierowców i bez blokady na karcie, zapłaciłam 360 $, z czego 72 $ od razu przy rezerwacji, a na lotnisku do ręki resztę. Kontakt z panami dobry przez Whats App, punktualnie czekali na lotnisku. Zwrot bezproblemowy, ale zażyczyli sobie 10 $ za mycie.

Subaru Crosstrek, 2.0 niestety nie było z 2022 roku, jak obiecywali, ale technicznie sprawne i z napędem 4x4. Gruzińskie ubezpieczenie nie obejmuje opon, ale na szczęście nic nam się nie przytrafiło.

Nie zamierzaliśmy zostawać w mieście, więc hotel miał być po drodze, na szybkie spanie.
Takie warunki spełniał Park Hotel Imeri, naprawdę zlokalizowany w parku. Późne zameldowanie nie stanowiło problemu i mimo, że obiekt jeszcze chyba Breżniewa pamięta, to było czysto i wygodnie. Można zapłacić kartą.

Kartą też płaciliśmy za piwo w kiosku przy wjeździe do hotelu. Hotel nie ma restauracji, ale o tej porze nie szukaliśmy już jedzenia tylko trochę chmielowego napoju na sen.












20 kwietnia, poniedziałek.

Zaparkować pod palmą- takie marzenie też można mieć i tu zrealizować.






Śniadanie ( z tej samej epoki co hotel) dopiero od 9.00 bo nie ma kto zrobić wcześniej.

Początek naszej podróży nie wyglądał zachęcająco. Było zimno i mokro. Świeżo mielona kawa przy drodze to marzenie nieosiągalne. Nawet tam, gdzie stoi maszyna nazywana ekspresem, nalewa napój z proszku mleczno-kawowego.

Dołujące są też widoki za oknem. Kwiecień to taki miesiąc, że nie ma już śniegu, a jeszcze nie ma zieleni, która by przykryła wszystkie szpetne rzeczy- rozpadające się budy, zardzewiałe poradzieckie fabryki, betonowe nigdy niedokończone budowle, a przede wszystkim ogromne ilości śmieci, które zwłaszcza wokół większych skupisk ludzi, wyrzucane są po prostu przy drodze. Jeżeli ktoś zapyta co rośnie w kwietniu na drzewach, odpowiem, że w Gruzji to worki foliowe.

Przypomniał nam się pierwszy przejazd przez Grecję w 1987 roku. Pamiętam drogę z Patry do Kalamaty na Peloponezie. Tam tak właśnie było. Ani jednego kubła, tylko sterty śmieci i fruwające worki foliowe. Grekom nauka porządku zajęła kilkadziesiąt lat, a jeszcze (zresztą tak jak i u nas) trafiamy na dzikie wysypiska śmieci.

Pierwszy przystanek to miasteczko Gori.

Przy głównej szerokiej ulicy, Alei Stalina, znajduje się Muzeum Józefa Stalina, który właśnie tu się urodził jako syn biednego szewca. Muzeum jest hołdem ku czci wielkiego mieszkańca, bohatera i najsłynniejszego Gruzina.




















Wśród ok. 40 000 eksponatów są rzeczy osobiste, meble biurowe, prezenty (także z Polski), które otrzymywał na przestrzeni kilkudziesięciu lat, książki, ilustracje, dokumenty, fotografie i wycinki gazet z różnych okresów życia radzieckiego przywódcy. Szczególnym eksponatem jest jedna z dwunastu masek wykonanych zaraz po śmierci Stalina.

Obok głównego budynku oglądać można przeniesioną w to miejsce i odrestaurowaną chatę szewca Besariona Dżugaszwilego, ojca Stalina, w której wódz urodził się i spędził pierwsze cztery lata życia.

Na placu muzeum ustawiono jako eksponat opancerzony wagon ważący 83 tony, którym od 1941 r. podróżował Stalin, m.in. na konferencję w Jałcie i Teheranie.







































Wystawa jest szczególna. Nie ma tu jakiejkolwiek wzmianki o okrucieństwie polityki Stalina, zbrodniach wojennych, jakich masowo dokonywał, obozach przymusowej pracy, wymordowaniu tysięcy ludzi. Brakuje ekspozycji z lat 1922 a 1941 r. lub czasów powojennych od 1945 do 1953 r.

Moja mama pamięta dzień śmierci Stalina. Pracowała wtedy w bibliotece w Ostrowii Mazowieckiej, a jej kierownicza lała łzy jak groch do dnia pogrzebu zbrodniarza.

Po zwiedzaniu poszliśmy wymienić kasę, wypić kawę i zrobić drobne zakupy.






Wszędzie, gdzie się zatrzymywaliśmy podchodzili do nas przyjaźnie nastawieni ludzie, którzy deklarowali jak bardzo lubią i szanują Polaków.

Tu byli też panowie, którzy oferowali swoje usługi jako kierowcy, gotowi nas wozić tam, gdzie zechcemy.






A my ruszyliśmy w stronę Uplisciche.
Te żółte rurki to nie rusztowanie dla winorośli tylko instalacja wodociągowa; liczniki też były przy każdej posesji.

Skalne Miasto Uplisciche zostało zidentyfikowane jako jedna z najstarszych osad miejskich w Gruzji powstała na lewym, skalistym i wysokim brzegu rzeki Kury. Powstanie budynków datuje się od V wieku p.n.e do późnego średniowiecza. Miasto było zniszczone w czasie najazdu Mongołów, reszty dokonało trzęsienie ziemi. Nowe stolice-Maccheta, a potem Tbilisi całkowicie zepchnęły miejsce na margines.

Na terenie nie ma wyznaczonych ścieżek, można skakać po skałach, co wcale nie jest dobre dla zabytków, nie mówiąc o bezpieczeństwie zwiedzających.

Na górze wieje tak, że trudno utrzymać się na nogach.

Teraz mamy już tylko dojechać na nocleg. Niestety nawigacja Google kilka razy wyprowadziła nas w pole, jechaliśmy pół godziny dłużej niż zakładałam.

Z drogi próbowałam kontaktować się z gospodarzami pensjonatu, ale okazało się, że Waths Appa nie używają. Pani odpowiedziała na wiadomość wysłana przez Bookingu i potwierdziła, że przygotuje nam kolację.

Pensjonat Terrace eniseli może nie ma zbyt wyszukanej lokalizacji, bo stoi przy głównej drodze na środku wsi. Ale tak idealnie zaprojektowanego miejsca relaksu nie spotkaliśmy nigdy w kilkupokojowym pensjonacie; całe drugie piętro służy jako część wypoczynkowo-jadalna i otoczona jest tarasem. Pomieszczenia są świeżo wyremontowane i bardzo czyste. Sypialnie mieszczą się na pierwszym piętrze i są rozmieszczone tak aby nie docierały hałasy z ulicy. Niestety nie mają normalnych okien tylko świetliki pod sufitem. Łazienki mają duże i wygodne zamykane kabiny. Jest dostęp do kuchni. Gospodarze mili i gościnni. Duży wybór jedzenia na śniadanie, a jeszcze większy świeżo przygotowanych domowych potraw na dodatkowo zamówioną kolację. Do tego niezłe wino z własnej piwniczki.

To nasza kolacja z widokiem na klasztor Gremi. Byliśmy jedynymi gośćmi.
Za pobyt płaciliśmy gotówką w €€.










































21 kwietnia, wtorek.


Słońca nie było cały dzień. Mżyło albo padało, ale plan udało się zrealizować bez namaczania

Śniadanie i klasztor Gremi w chmurach.

Jesteśmy w regione Kachetia ze stolicą w Telawi.

Eniseli leży w gminie Kvareli, a przejeżdżaliśmy przez gminę Gurdżaani. Żebyśmy nie zapomnieli, że to kraina winem płynąca…

Tereny są malownicze, jak okiem sięgnąć plantacje winorośli. Winnice zapraszają do zakupów i na noclegi. Tu przy drogach nie było śmieci.















Nasz najważniejszy cel na dzisiaj to słynne skupisko klasztorów Dawit Garedża, których jest podobno aż dwanaście.

Tego nie możemy potwierdzić, ale większe wrażenie niż sama świątynia zrobił na nas pagórkowaty, stepowy krajobraz. Tutejsze stepy wyglądają zupełnie inaczej niż te w Patagonii. Inna rzecz, że tu mamy wiosnę, a tam była jesień.

Dawit Garedża to kompleks kościelny założony w VI w. przez jednego z trzynastu syryjskich mnichów, którzy przybyli w tamten region. Jeden z mnichów, Dawid osiedlił się w naturalnej jaskini w Górze Garedża. Byliśmy tylko w najniżej położonym klasztorze Lawra.

Nie było szans po mokrej ścieżce wejść wyżej, z powrotem zjeżdżała bym po błocie na tyłku.

Ponieważ kompleks monastyrów częściowo znajduje się na terenie Azerbejdżanu, to stał się on tematem sporu granicznego Gruzinów z Azerami. My do pograniczników nie dotarliśmy.