Georgia 19-29 kwietnia 2026

Opowieści o "najsłynniejszym obywatelu Gruzji" znam ... Tata czasem opowiada, jak zmarł S. w 1953, to z informacją do jego klasy weszła nauczycielka cała zapłakana ...
Jedzenie jakie pokazujesz wygląda naprawdę dobrze Smaczne było ?
Ja czasem w domu robię chaczapuri, prosto się robi, kilka razy byliśmy w lokalnej gruzińskiej knajpce, i takie mam w głowie wyobrażenie, że jedzenie jest super

Gruzińska Droga Wojenna swój najwyższy punkt osiąga na wysokości 2379 m n.p.m. na Przełęczy Krzyżowej.
































Po dotarciu do tuneli zobaczyliśmy, że ruchem kieruje policja i w ogóle posuwamy się do przodu tylko dlatego, że ci z naprzeciwka, także samochody osobowe, stoją. Tunele są na tyle wąskie i niskie, że tiry muszą jechać środkiem i nie ma mowy, że w tunelu się miną. Potem czytałam na Fb pytania turystów uziemionych w tej kolejce, którzy nie wiedzieli dlaczego stoją i jak długo to potrwa.Jadąc o tej porze roku trzeba uwzględnić i takie atrakcje.

Pisałem post i Ty dodałaś kolejny Drogi w śniegu robią wrażenie ale ich "jakość" też
Ale to na pewno kolejna "atrakcja" takiego wyjazdu

majkik75 napisał(a): ... Smaczne było ?
Ja czasem w domu robię chaczapuri ...

Tak, jedzenie było bardzo ok. Opróćz wędzonej słoniny pasowało mi wszystko
Chaczapuri w domu też robię.

majkik75 napisał(a): ... Ale to na pewno kolejna "atrakcja" takiego wyjazdu

Tak, zdecydowanie ożywiła ten wyjazd

Ze względu na ładną słoneczną pogodę, która nazajutrz miała się popsuć, nie wstępowaliśmy do hotelu tylko od razu obraliśmy azymut na Cminda Sameba.





















Klasztor Cminda Sameba, czyli kościół świętej Trójcy, to prawosławna świątynia wybudowana na szczycie wzgórza wysokości ok. 2170 m n.p.m. w XIV w. Tuż obok budynku klasztoru znajduje się przynależna do niego dzwonnica.

Końcowy odcinek drogi był pokryty śniegiem, ale kierowcy marszrutek, których jeździ tam najwięcej są bardzo wyrozumiali dla turystów i nie utrudniają jazdy.

Problemem natomiast było podejść do świątyni w adidaskach. Ścieżka nieodśnieżona i bardzo śliska, schodziłam prawie na czworaka. Tym bardziej nie było możliwości zejść z wydeptanej trasy w śnieg na zdjęcia. Widoki na Kazbek były żadne, ale i tak się cieszyłam, że w takich warunkach udało nam się tu dojechać.

Nazwa miasteczka Stepancminda pochodzi od św. Szczepana, prawosławnego mnicha, który zbudował w tych rejonach swoją pustelnię.

W XIX w., podczas rosyjskiej okupacji, tutejsza ludność sprzeciwiła się zwierzchnictwu Rosji i wszczęła rewoltę, którą zahamował lokalny arystokrata, Gabriel Chopikashvili, syn Kazi-Bega. Doceniając jego lojalność, władze rosyjskie mianowały go oficerem. Chopikashvili przyjął w tym czasie nazwisko Kazbegi, a osadę pozostająca pod jego władaniem nazywano jego nazwiskiem. W tym miejscu urodził się później wnuk Chopikashviliego, gruziński pisarz Alexander Kazbegi. Pomimo, że administracja gruzińska przywróciła w 2006 r. pierwotną nazwę Stepancminda, mieszkańcy dalej mówią- Kazbegi.





















Dzisiejsza przejażdżka trochę dała nam się we znaki. Nie mieliśmy już ochoty walczyć o miejsce w jedynej czynnej knajpie. Zjedliśmy to co można było kupić w sklepie. I tak najważniejsze było wino z widokiem na Kazbek na naszym tarasie.

A to drzewiany apartament na jedną noc, Hotel Nestt. Wejście do „hotelu” trochę nas zaskoczyło, bo słabo pasowało do pięciu gwiazdek na Bookingu, ale w sumie nie było najgorzej. W nocy było poniżej zera i wiało tak bardzo, że buda trzeszczała i włosy na głowie się ruszały.
Płatność tylko gotówką w GEL.

23 kwietnia, czwartek.

Pogoda gorsza niż wczoraj.





















Rano przejechaliśmy po wsi w poszukiwaniu ciekawostek.
























Dzisiaj ruch na drodze odbywał się w miarę normalnie. Mimo gorszej pogody i mgły jak mleko jechało się płynnie. Przed tunelem zatrzymała nas policja. Przeraziła nas wizja kilkugodzinnego postoju (ciężarówki stały na poboczu), ale było to tylko 15 minut żeby przepuścić dwa tiry.

Mgła na Przełęczy Krzyżowej.

Aj na szczęście "chwyciłem" moment kiedy zaczęłaś kontynuować relacje !
Mega odmiennie wygląda ta kwietniowa Gruzja od letnie. Naprawdę mega
Cminda w śniegu nie tylko na Kazbek i okolicznych 4-tysięcznikach to zrozumiałe, ale ten śnieg przy drodze
Szkoda Pomnika Przyjaźni bo ładne są z niego widoki w każdym kierunku.

Te wioseczki z rurami jeszcze znośnie wyglądają w lato w słoncu, ale faktycznie w bardziej ponurej atmosferze mogą boleć oczy

Potwierdzam obserwacje o kawie, nigdzie przy drodze nie wypiłem czegoś, co przypominało prawdziwa kawę.

Jednak, gdy widzę to gruzińskie jedzenie to od razu ślinka mi leci

tony montana napisał(a): ... Szkoda Pomnika Przyjaźni bo ładne są z niego widoki w każdym kierunku. ...

A no szkoda ...
Ale gdybyśmy mimo wszystko się zatrzymali, prawdopodobnie nie zdążylibyśmy zobaczyć w tym dniu Cminda Sameba, bo puścili by ruch w przeciwnym kierunku i było by 2 godziny w plecy. A w porannej mgle na drugi dzień to już nic nie było widać.

Teraz myślę, że optymalny czas na wyjazd to byłby maj.

Mccheta jest jednym z najstarszych miast Gruzji. W IV wieku Święta Nino przyniosła do Gruzji chrześcijaństwo, w 337 roku tu proklamowano religię chrześcijańską jako religię państwową.

Sobór katedralny Sweti Cchoweli z XI w. – zbudowany na miejscu pierwszej w Gruzji świątyni chrześcijańskiej z IV w. jest miejscem koronacji i pochówku władców Gruzji oraz siedzibą najwyższych władz Gruzińskiego Prawosławnego Kościoła Apostolskiego. W 1994 roku zabytki historyczne Mcchety zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.


Najpierw targowisko i kawa (pierwsza prawdziwa), potem świętości.

Z brzegu Kury widać monastyr, do którego za chwilę pojedziemy.

Dżwari to prawosławny monastyr z VI w. położony na wzgórzu. Nazwę można tłumaczyć jako "monastyr krzyża".

Według tradycji Święta Nino, która nawróciła Gruzję na chrześcijaństwo, zatrzymała się na modlitwę na najwyższym wzniesieniu koło Mcchety i postawiła na nim krzyż. Około 545 na tym miejscu został wzniesiony pierwszy, mniejszy kościół. Drugi, większy, został wybudowany obok pierwszego w latach 586-605.

Z góry widać panoramę Mcchety i rzek- Aragwi wpływa do Kury.

Teraz już zmierzamy do stolicy. Od razu wpadamy w miejski korek, a w centrum robimy trzy kółka żeby jednokierunkowymi uliczkami dojechać do pensjonatu w sercu starego miasta. Za ten wybór oczywiście wysłuchuję od kierowcy tekstu stosownego do sytuacji, bo znowu wymyśliłam … Rzeczywiście długo myślałam i ta klimatyczna lokalizacja wygrała z dużym hotelem, z łatwym dojazdem i wygodnym parkingiem.

Mało tego, bardzo się cieszyłam z tego miejsca. Przywitało nas kilka zadbanych kotów, a właścicielka zaproponowała, że przygotuje nam jedzenie.

Tak wygląda Old askana w starej części Tbilisi.

Potem od razu mogłam wyruszyć na spacer. Stare Miasto bardzo mi się podobało. Nawet ruiny wyglądały ciekawie.









































Koci mural.

































Błyszczący z daleka Sobór św. Trójcy.