Georgia 19-29 kwietnia 2026

Na kawę w Udabno wybraliśmy inną knajpę niż Oasis Club

Sighnaghi jest nazywane „miastem miłości”. Wzorem Las Vegas można tu wziąć ślub o każdej porze, bez świadków, płacąc tylko równowartość 75 zł. Romantyczną atmosferę budują pastelowe domy z drewnianymi balkonami, malownicze położenie na wzgórzu z widokiem na Dolinę Alazani i Kaukaz (dzisiaj, niestety w deszczu i mgle), urokliwe, brukowane uliczki i liczne winiarnie.




























































Mury obronne z XVIII w. mają 4,5 km i 23 baszty.

Niko Pirosmaniszwili to najbardziej znana postać pochodząca z Mirzaani w okolicy Signagi i uznany na całym świecie malarz prymitywista. W centrum stoi jego pomnik na osiołku.

















Zrobiliśmy mały spacer po centrum i poszliśmy na jedzenie.

Klasztor Gremi jest bardzo efektownie położony, ale ma nieprzyzwoicie krótkie godziny zwiedzania. Dzisiaj o siedemnastej już za późno, a jutro nie mamy możliwości czekać do dziesiątej. Sesja na zewnątrz musi wystarczyć.

22 kwietnia, środa.


Od rana jest słonecznie, wiec nie zaszkodzi powtórzyć sesję


















Stary dom rodziców właściciela.

Telawi to niebrzydkie miasteczko, w którym miała bym co robić przez cały dzień. A my zatrzymaliśmy się w centrum tylko na godzinkę, bo na dzisiaj czekały ważniejsze cele.











Pomnik króla Herakliusza II.









Dzweligdawani (stare mury) – forteca pierwszych kachijskich królów z IX–X wieku.

Najstarsza zabudowa miejska.




































W obrębie murów mieści się muzeum historyczne.

Od tyłu znalazłam jeszcze taką uliczkę ze starociami.

Ulica Herakliusza II.

Teraz kierunek Kazbegi.
Droga przez Achmetę i Tianeti to głównie wioski z ograniczeniami prędkości. Potem wjeżdża się w góry i jazda jest jeszcze bardziej męcząca z powodu ilości zakrętów.









Na E117, czyli słynną Drogę Wojenną wjechaliśmy przed zbiornikiem Zhinvali. Tędy odbywa się cały transport ciężarowy do Rosji.












To punkt widokowy i stragany, przy których zatrzymaliśmy się w drodze powrotnej, ale dla przejrzystości relacji zdjęcia zamieszczam teraz.

Twierdza Ananuri nad rzeką Aragvi to kompleks zamkowy składający się z dwóch cerkwi, wieży strażniczej i murów obronnych. Twierdza pochodzi z XVI–XVII wieku i służyła jako rezydencja książąt Aragvi.

Wstęp bezpłatny, parking 3 GEL.

Poziom wody w zbiorniku był niski i odsłonił się mało atrakcyjny widok na zaśmiecone dno jeziora.

Zaraz za twierdzą odbyliśmy pierwszy przymusowy postój- kilkuosobowa ekipa przypięta do zbocza góry strącała osuwiska, kamienie spadały na drogę.

Mimo słonecznej pogody, wioski przez które przejeżdżamy wyglądały biednie i smutno, a domy stojące przy drodze były zwyczajnie paskudne.





















To większa miejscowość- Pasanauri.

Im wyżej tym jakość drogi gorsza i więcej dziur, a ruch niestety coraz większy. Dogoniliśmy karawanę wolno ciągnących się ciężarówek. Jako że warunków do wyprzedzania tam nie było żadnych, a wręcz zakazy wyprzedzania, początkowo jechaliśmy przepisowo. Ale zaczęli nas wyprzedzać gruzińscy przewoźnicy i prywatne auta rosyjskie. Mirek zdecydował się w końcu puścić za nimi.

Straszne to to było doświadczenie; cały czas lewym pasem, po głębokich koleinach i dziurach takich, że koło mogło zostać, uciekając na pobocze lub wpychając się między ciężarówki jak ktoś jechał z przeciwka. Większość kierowców ciężarówek zachowywała się bardzo przyzwoicie i zostawiała nam trochę miejsca, niestety nie wszyscy.

Potem zorientowaliśmy się, że mieliśmy nieszczęście trafić na pospolite ruszenie tirów, dla których do dzisiaj droga była zamknięta z powodu złych warunków atmosferycznych.

Teraz też nie było lekko, a wyprzedzanie na agrafkach przed Gudauri było zwyczajnie niebezpieczne.
























Gudauri z drogi wyglądało żałośnie; resztki zimowych dekoracji, pozamykane przydrożne budy, zwały brudnego śniegu na poboczach i sznur kopcących ciężarówek. Było szaro od spalin.

Nie zatrzymywaliśmy się po drodze. Żeby dojść do Pomnika Przyjaźni trzeba by brodzić po głębokim, topniejącym śniegu, a my nie mieliśmy odpowiedniego obuwia.