Georgia 19-29 kwietnia 2026

Muzeum historii Adżarii. Wystawy przedstawiają historię naturalną i społeczną regionu.

Od tygodnia nie jedliśmy słodyczy, trzeba było to nadrobić.























































Zamówienie na koszulkę zrealizowane- tylko Khvicha Kvaratskhelia, znany (nie mnie oczywiście) jako "Chicz".

28 kwietnia, wtorek.















































Najpierw spacer deptakiem wzdłuż brzegu morza.

Zaś zaczepiali nas ludzie, żeby wyrazić swoją sympatię dla Polski i Polaków.








Opuncje były jeszcze niedojrzałe, ale starsza pani na naszych oczach ogołociła ten krzak pakując wszystko do torby. Zapytaliśmy co będzie z tego robiła, skoro zrywa zielone. Powiedziała, że poleżą i dojrzeją. A jak na krzaku zostaną, to ktoś inny pozrywa ...

W marinie stało kilka łódek oznakowanych jako polskie, pochodzące z Gdańska. Pomyśleliśmy, że skoro rodacy kupują tu apartamenty to może mają też sprzęt pływający. Ale nie. Zagadaliśmy do właściciela takiej łajby i wyprowadził nas z błędu. Łodzie należą do Gruzinów. Kupili je w Turcji, a zarejestrowali w Polsce, w Gdańsku. U nich opłata rejestracyjna to ponad 600 $ za rok, a u nas też tyle, ale jednorazowo. Czysta ekonomia.
































W Parku Cudów znajduje się jeden z symboli Batumi- romantyczna rzeźba, ruchomy pomnik opowiadający historię miłości ponad podziałami. Ali i Nino, chrześcijańską księżniczkę i muzułmanina dzieliło niemal wszystko, a połączyło ich gorące, choć nieszczęśliwe uczucie. Codziennie wieczorem postaci Ali i Nino zbliżają się do siebie, ich usta spotykają się w pocałunku, a potem odchodzą odwróceni plecami.








Doszliśmy do plaży.

Serduszka i inne ramki są to stałe elementy punktów widokowych, obecne w dużej ilości w całej Gruzji.

Ażurowa 130-metrowa wieża, opleciona nicią DNA z gruzińskimi literami to Wieża Gruzińskiego Alfabetu. Ma symbolizować wyjątkowość gruzińskiego alfabetu i społeczeństwa.

Wieżowiec z diabelskim młynem, znany również jako Batumi Tower, miał być siedzibą Uniwersytetu Technologicznego, jednak przez lata stał pusty. Aktualnie te 35 pięter i 200 m. czystego betonu jest w remoncie, podobno będzie tu hotel.

Przedsiębiorczy taksówkarz usiłował nas odwieść od pomysłu skorzystania z kolejki gondolowej. Za cenę trochę niższą niż dwa bilety proponował, że nas na górę zawiezie, a monastyr po drodze będzie gratis. Na ten dil się nie skusiliśmy i dobrze, bo widoki z wagonika są naprawdę atrakcyjne.

Na Bulwarze Marii i Lecha Kaczyńskich stoi pomnik byłego Prezydenta, odsłonięty w 2022 roku.

















Lejtmotywem naszego pobytu nad Czarnym Morzem miały być oczywiście "Herbaciane pola Batumi" Filipinek.

Tyle, że herbata rosła tu sto lat temu. Stare plantacje zdziczały i nie ma po nich śladu.

Po południu udaliśmy się do Hakvi . Tu stoi dom ( aktualnie w remoncie) mistrza herbacianego Lau John Jau, który przywiózł sadzonki z Chin i założył w Gruzji pierwsze plantacje herbaty.

Ruiny bizantyjskiej twierdzy Petra z VI wieku, zlokalizowanej na wzniesieniu nad morzem, 23 km od Batumi.

29 kwietnia, środa.


Ostatni gruziński dzień możemy wykorzystać w całości, samolot mamy dopiero o 22.05.









Pierwszą plantację herbaty znaleźliśmy dopiero 50 km od Batumi. Była to Taba Tea Estate w Ozurgeti. W takim martwym sezonie z powodu braku chętnych nie organizują grup na zwiedzanie z degustacją.
Ale zakupy zrobiliśmy, a właściciel wytłumaczył nam jak dojechać na plantację i sesję zrobiliśmy sobie sami.

Bez wody nie ma życia. Morze jeszcze nie bardzo nadawało się do kąpieli. Postanowiliśmy odwiedzić chociaż jedno miejsce z ciepłymi źródłami siarkowymi.

Najpierw zatrzymaliśmy się przy zabytkowym źródle wody pitnej. Ujęcie zbudował grecki chłop. Obawialiśmy się, że po kąpieli w aromacie zgniłych jaj, mogą nas nie wpuścić na pokład. Nabraliśmy sobie wody do butelek żeby móc się opłukać.












Wybraliśmy Sulfur Pool w Dikhashkho, koło Vani. Ostatnie dwa kilometry to szutrowa droga z koleinami i kałużami, niskie auto może się zawiesić.

Na miejscu byli już Czesi, którzy urządzili sobie plażę dla nudystów i trochę ich spłoszyliśmy. Potem dołączyli jeszcze miejscowi, ale wszyscy w gatkach. Strój raczej trzeba mieć, nie ma co liczyć na pustki.

Miejsce nadaje się na dziki nocleg. Dookoła pastwiska. Temperatura wody na wyczucie około 40C i nie śmierdzi jakoś bardzo. Byliśmy zadowoleni, kąpiel się udała.










Jeszcze jeden taki basenik jest 3 km. dalej, w środku wsi nad rzeką, na terenie zrujnowanego ośrodka sanatoryjnego. Tylko okolica paskudna.

Teraz zostało nam miasto Kutaisi. Dużo czasu już nie mieliśmy, a trzeba było jeszcze coś zjeść. Zaczęliśmy od Zielonego Bazaru. Udało nam się znaleźć miejsce parkingowe, tylko nikt nie potrafił nam powiedzieć czy to miejsca płatne. W innych autach żadnych kartek nie było, parkomatu nie znaleźliśmy i daliśmy spokój.

Targowisko nie jest duże. O tej porze roku były głównie warzywa, owoców niedużo. Uzupełniliśmy zakupy do domu o suszone owoce kaki (hurma, persymona). Bardzo słodziutkie, pokryte białym nalotem.

Między straganami jest jeden bar, prosta jadłodajnia w której była jedna zupa i do wyboru gulasz wołowy i coś zupełnie nam nieznanego. Zjedliśmy gulasz z bułą, nie było złe.

Ambitnego zwiedzania nie było. Poszliśmy jeszcze na kawę i na spacer do centrum, pokręcić się wokół słynnej fontanny.

Informacje ze strony BatumiLandTour:
„Kutaisi to jedno z najstarszych miast na świecie, a jego historia łączy się z mityczną Kolchidą – państwem, które istniało tu już w XIII wieku p.n.e. Grecy opisali je jako kraj pełen złota i bogactwa, a legenda o Jazonie i Argonautach, którzy przypłynęli tu po Złote Runo, jest jedną z najsłynniejszych mitologicznych opowieści.
Dla Gruzinów Kolchida to nie tylko legenda – to początek ich państwowości, kultury i tożsamości. To właśnie tutaj rozwijała się pierwsza cywilizacja, tu zaczęto obrabiać złoto, tu powstały jedne z najstarszych rzemieślniczych tradycji.
Fontanna nie jest przypadkowym zlepkiem figur. Każda z nich nawiązuje do artefaktów znalezionych w Gruzji – starożytnych złotych rzeźb sprzed tysięcy lat. Oryginały można zobaczyć w Muzeum Narodowym w Tbilisi, a w Kutaisi stoją ich powiększone kopie.
Dlaczego jednak jest tak bardzo złota? Powód jest prosty: złoto to symbol Kolchidy. W starożytności to właśnie w tym regionie wydobywano złoto, a legendy o jego bogactwach przetrwały wieki.”





























































I to już koniec opowieści.
Lot do domu bez niespodzianek, zakończony winkiem francuskim

Bardzo dziękuję za relację i masę zdjęć
Mam wielką nadzieję, że kiedyś się uda zobaczyć na żywo niektóre miejsca...

Gdzie teraz lecimy/jedziemy ?

majkik75 napisał(a): ... Gdzie teraz lecimy/jedziemy ?

I jedziemy, i lecimy. Będzie materiał na pocztówki