Dolomiti Spring Days 2026 – Val Gardena

tony montana napisał(a): gratuluję kondycji

Nasza 'kondycja" przy krótkich i niezbyt wymagających trasach, okazała się wystarczająca . Już dawno doszłam do wniosku, że trasy trzeba dostosować do możliwości malejących z wiekiem. Fakt, nie jest tak, jakby dusza chciała, ale ciału to wystarczy . Lepiej delektować się widokami bez zipania i nadmiernego zmęczenia

Do górnej stacji kolejki wróciłyśmy „po śladach”.

Tu jeszcze majestatyczne iglice grupy Odle…



Z Sassolungo będziemy się spotykać co rusz .



Pogoda się klaruje i odpędza chmurzyska. Jest super !

Rano zostało uzgodnione, iż obiad każda z ekip zjada sobie podczas aktywności górskiej. Restauracja „Chalet Resciesa" przy górnej stacji kolejki była więc odpowiednia. Zjadłyśmy jakieś ladyńskie i tyrolskie dania, popatrzyłyśmy z tarasu na majestat gór, potem zjechałyśmy do Ortisei.

A to kilka fotek z tego dnia zrobionych przez Grzegorza na stokach…











… i podczas popołudniowego wspólnego spaceru po Ortisei.







Mogliśmy bezpłatnie skorzystać basenu „Mar Dolomit” (taką opcję oferował nasz obiekt noclegowy, wejście na basen po okazaniu tego samego kodu QR, co do autobusów), ekipa narciarska wykorzystała to przez ten tydzień na maksa. Mnie przed wyjazdem zaczęły się problemy z zapaleniem spojówek, więc basen sobie odpuściłam. Zresztą nie było to wielkie wyrzeczenie, pływać nie potrafię, a ile można siedzieć w jacuzzi?

Cześć Danusiu. Wygląda na to, że się tutaj jeszcze nie przywitałam Z przyjemnością śledzę Twoją relację i wspominam nasz zimowy tydzień spędzony w tym rejonie ponad 2 lata temu.

Ortisei to śliczne miasteczko i dobra baza wypadowa na trasy narciarskie i łazikowe Gratuluję kondycji i chęci do spacerowania w nie zawsze dobrych warunkach pogodowych

Na przełomie stycznia i lutego 2024 mieszkaliśmy niedaleko Ortisei, w Lajen (Laion). Pogodę mieliśmy wymarzoną, a naszym ulubionym ośrodkiem był Alpe di Siusi:





Można tam było polatać na miotle :



Dolomity są jedyne w swoim rodzaju :



Tylko zawsze na trasach jest dużo ludzi. Niestety, kojarzą mi się ze sporymi kolejkami do wyciągów. Oczywiście są wyjątki, np. Cinque Torri.

Bardzo fajnie pokazujesz Ortisei Byliśmy w miasteczku tylko raz (jakoś nie było czasu na więcej ), ale nas zachwyciło:



Trafiliśmy na wystawę rzeźb lodowych:




Mam nadzieję, że nie pogniewasz się, że wrzuciłam tu kilka fotek

Pozdrawiam serdecznie

Aga, fajnie że wstawiłaś foty z Waszej wyprawy narciarskiej. A lodowe rzeźby na deptaku w Ortisei to miła odmiana dla wielkanocnych jajek
.

maslinka napisał(a):Pogodę mieliśmy wymarzoną, a naszym ulubionym ośrodkiem był Alpe di Siusi

Alpe di Siusi pojawią się w kolejnych odcinkach mojej relacji, jako że nie mogło mnie tam nie być. Grzesiek w poprzednim roku szusował głównie tam i na Secedzie, w tym roku w ostatnich dniach wybrał jednak wschodnią część Val Gardeny, z widokiem na Sassolungo od d..y strony. My na pieszo tam nie dotarłyśmy, więc te miejsca poznałam tylko ze zdjęć i opowieści.

maslinka napisał(a): Tylko zawsze na trasach jest dużo ludzi. Niestety, kojarzą mi się ze sporymi kolejkami do wyciągów.

Pod koniec wysokiego sezonu i już w sezonie niskim, tłumów raczej nie ma , a warunki śniegowe nadal dobre (w każdym bądź razie wg obserwacji z tego i ubiegłego roku). No ale Ty w tym czasie nie możesz liczyć na zimowe ferie…

Wtorek



Tego dnia zdecydowałyśmy się na spacer po Alpe di Siusi. Lokalizacja dogodna, aby w jakimś miejscu spotkać się przy piwku z ekipą narciarską .

Z domu wyruszyliśmy razem, aby jedną gondolką wjechać na Mont Sëuc.



Pomysł połączenia Ortisei z położonym wyżej szczytem Alpe di Siusi (o przewyższeniu 800 metrów) narodził się już w 1929 roku. Zakładał połączenie kolejki linowo-terenowej z wagonikiem, w którym pojazd poruszałby się po podwieszonej szynie i był ciągnięty przez linę. Ostatecznie jednak zdecydowano się na bardziej tradycyjną kolejkę dwulinową, podobną do systemów budowanych wówczas w Alpach. Pierwsze dwie drewniane kabiny wyruszyły z Ortisei na Alpe di Siusi w 1935 roku, system zmodernizowano w 1955 roku (odtąd kabiny były nie drewniane, lecz blaszane). W 1968 roku system został całkowicie przebudowany, znacznie zwiększyła się przepustowość pasażerów. Dalsza modernizacja w 1989 roku doprowadziła do wymiany kabin i napędu elektrycznego.

(fotka ze strony https://www.val-gardena.com/it/ )

Obecna kolej gondolowa została otwarta w Boże Narodzenie 1999 roku. Posiada 35 kabiin (każda może pomieścić 15 osób – jest 9 miejsc siedzących i 6 stojących), podróż trwa około 5 minut. System został całkowicie zmodernizowany w 2018 roku. Dla każdego pasa startowego nie mamy pojedynczej liny nośnej, jak w standardowych kolejach gondolowych i krzesełkowych, lecz dwie oddzielne liny: zamknięta lina nośna (zakotwiczona na obu stacjach) podtrzymuje ciężar kabin, natomiast zapętlona linka nośna ciągnie kabiny. To rozwiązanie pozwala na rozpiętość dużych przęseł z niewielką liczbą podpór, ponadto zapewnia większą stabilność przy bocznym wietrze w porównaniu z systemami jednolinowymi.

Gdy znalazłyśmy się na Mont Sëuc, powitał nas cudny widok na Sassolungo . Góra oczywiście nie jest celem naszej wędrówki, aczkolwiek przez cały spacer jej widok będzie nam towarzyszył . Na razie jednak sesja foto z ekipą narciarską (w tle „teren działania“ – Alpe de Siusi) oraz obgadanie, gdzie się spotkamy na wspólną biesiadę .







Tymczasem rozdzieliliśmy się – narciarze poszusowali w dół na zaśnieżone łąki, my podeszłyśmy do wyciągu krzesełkowego, aby odpuścić najbardziej stromy odcinek zaplanowanego spaceru ( ok. 115 m różnicy wysokości na odcinku 1,2 km). Manewr powtórzyłyśmy w drodze powrotnej (oczywiście już w Ortisei kupiłyśmy bilet na oba wyciągi w obie strony, dzięki czemu piwko na spotkaniu z narciarzami było „za darmo“).

Seiser Alm (po włosku Alpe di Siusi, po ladyńsku Mont Sëuc) to największy alpejski płaskowyż w regionie Trydent-Górna Adyga, z 52 km² górskich pastwisk otoczonych górami. Położony jest na wysokości od 1680 do 2350 m n.p.m. Na pieszo, zwłaszcza zimową porą i przy naszych możliwościach, mogłyśmy zobaczyć tylko niewielki kawalątek zaśnieżonych łąk. Narciarskie możliwości są zdecydowanie większe, ale jednego dnia pokonanie 66 km znajdujących się tu tras to też zbyt wielkie wyzwanie, na dodatek zupełnie niepotrzebne .



Wyciąg krzesełkowy opuściłyśmy w pobliżu Sporthotelu Sonne, skąd szlakiem nr 6B doszłyśmy do szlaku nr 6, jaki prowadził do miejsca, w którym byłyśmy umówione z narciarzami.



Gdybyśmy nie wybrały krzesełek, od gondolki schodziłybyśmy szlakiem nr 9, wówczas prawdopodobnie przysiadlybyśmy w Malga Schgaguler Schwaige, widocznej na fotce poniżej. Skoro jednak byłyśmy umówione na spotkanie w innym miejscu, to z podejścia do Schwaige zrezygnowałyśmy.



Zimowy szlak przez czas jakiś prowadził nas drogą dojazdową do hotelu Sonne. Asfalcik nie jest najprzyjemniejszym podłożem do wędrówki, ale lepiej to niż błoto , na jakie trafiłyśmy w końcówce spaceru. Widoki z asfaltu były jednak spoko, Sassolungo i Sassopiatto uśmiechały się do nas .

Odrobiłem zaległości w Twojej relacji i muszę napisać , że piękne spacery mieliście , dystans tych spacerów nie ma tu żadnego znaczenia , bo widoki są niesamowite


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a): dystans tych spacerów nie ma tu żadnego znaczenia , bo widoki są niesamowite

Z tego właśnie założenia wyszłam, planując trasy . Wysiłek niewielki, a zadowolenia mnóstwo

Cały czas ładnie, panoramki na 360° (chociaż czasami o nieco mniejszym zasięgu), momentami delikatne słoneczko, temperatura powietrza raczej niewysoka...

Miejsce naszego spotkania to tarasik przy Hotelu Icaro, rok wcześniej „odkryty“ przez ekipę narciarską ( 2 z 4 byli teraz z nami).

(fotka z https://www.booking.com/ )

(rok 2025)

Do Icaro dotarłyśmy ciut przed narciarzami, zajęłyśmy inne miejsca, niż oni rok wcześniej/.



Miłe są takie spotkania, nawet jeśli nie są niespodziewane .

Hotele to nie moja bajka, ale podobały mi się widoki spod Icaro. W tym miejscu to nie Sassolungo przyciąga wzrok (chociaż też jest widoczny), lecz Scilar (Schlern, 2563 m) o charakterystycznym kształcie.

















To była największa ilość wspólnych pamiątkowych fotek na tym wyjeździe

Gdy narcirze poszusowali w dalsze rejony Alpe de Sisi...











--- po chwili my dwie też się zebrałyśmy, aby ruszyć w stronę z lepszymi widokami na Sassolungo .