Dolomiti Spring Days 2026 – Val Gardena

marze_na napisał(a):My wykorzystaliśmy deszczowy dzień właśnie na odwiedzenie stolicy regionu. W drugiej połowie dnia pięknie się wypogodziło więc skorzystaliśmy jeszcze z darmowego przejazdu koleją linową Ritten (Funivia Renon). Widoki i wrażenia super. Polecam bardzo.

Marzenko, szkoda że zrezygnowałaś z pisania relacji z Waszych podróży. Bardzo mi ich brakuje ...
Może chociaż u mnie coś wkleisz od siebie?

Jesteśmy przy kościółku św. Jakuba Większego (Chiesa di San Giacomo - St. Jacob Kirche - Dlieja da Sacun) położonym obok starożytnego szlaku handlowego Troi Paiàn. Szlak ten łączył Wenecję z doliną Isarco, umożliwiał transport towarów przez przełęcze Dolomitów.



A mogło być tak pięknie!

(fotka ze strony http://www.valgardena.it )

To ponoć najstarszy kościół w Val Gardena, historycy określają go na 1181 rok. Według tradycji kościół został jednak zbudowany w XIII wieku przez Jakuba von Stätteneck. Najprawdopodobniej jednak rozbudował istniejący kościół i poświęcił go św. Jakubowi. Według bardzo znanej legendy z Val Gardeny, Jakob von Stätteneck udał się z rodzicami na pielgrzymkę do Santiago de Compostela w Hiszpanii, gdzie został niesłusznie skazany na śmierć. Kiedy jednak hrabia Galicji dowiedział się, że Jakub wisi żywcem na szubienicy, przekonał się o niewinności hrabiego Val Gardena i uwolnił go. W ramach wdzięczności za ratunek Jakub kazał wybudować kościół św. Jakuba. Z całą pewnością świątynia istniała w 1283 roku, wtedy bowiem została wspomniana w liście odpustowym. W 1366 roku na skutek uderzenia pioruna spłonął dach kościoła. Świątynię odnowiono w 1440 roku w stylu późnogotyckim, a jej zewnętrzna część do dziś zachowała ten styl. Kościół był kilkakrotnie odnawiany i konserwowany, ostatni raz w 1989 roku.



Rdzeń kościoła jest zbudowany w stylu romańskim, obecny wygląd pochodzi z okresu gotyckiego, a wnętrze z okresu gotyku i baroku. Niestety, zimą świątynia jest nieudostępniona do zwiedzania , latem w niektóre dni można wejść do wnętrza z przewodnikiem. Raczej mało prawdopodobne, abym zawitała tu letnią porą… Szkoda oczywiście, bo w prezbiterium zachowały się freski z drugiej połowy XV wieku, a na ścianach w pobliżu ambony nieco młodsze malowidła ilustrujące legendę św. Jakuba. Lokalna tradycja rzeźbienia w drewnie jest reprezentowana w barokowym głównym ołtarzu z około 1750 roku. Obecne rzeźby i dzieła sztuki na głównym ołtarzu są replikami wykonanymi przez lokalnych rzeźbiarzy (oryginały są wystawione w Museum de Gherdëina w Ortisei).

(fotka ze strony http://www.commons.wikimedia.org )

Nie do końca jestem w stanie zrozumieć sensu zamykania zabytkowych budowli w okresie zimowym , mimo sporej ilości turystów zainteresowanych zwiedzaniem


Pozdrawiam
Piotr

Ten kościółek położony jest dość daleko od miejsc, w których zimą bywa trochę turystów. Zimą w Val Gardenie raczej głównie narciarze, piechurów niewielu, a ci raczej wybierają trasy widokowe gdzieś wyżej w górach... W pewnym sensie więc rozumiem decyzję o niedostępność wnętrza św. Jakuba, położonego na odludziu. Ale na przykład św. Barbara w La Val w Alta Badii, chociaż też w okolicy oddalonej od tras narciarskich, była zimą otwarta. Piękne wnętrze (byłam podczas pierwszego zimowego wypadu w Dolomity), ale zapewne nie aż tak zabytkowe Jakub w Sacun.

Weszłyśmy tylko za mur otaczający kościół, obejrzałyśmy freski na ścianach zewnętrznych oraz niewielki cmentarz.





Kaplica cmentarna przy murze obwodowym…

Na ścianach zewnętrznych znajdują się rokokowe freski przedstawiające stacje Drogi Krzyżowej. Wielkie znaczenie ma XV-wieczny fresk przedstawiający św. Krzysztofa z Dzieciątkiem Jezus.

W słońcu byłoby piękniej,ale i tak fajnie że tu dotarłyśmy.

Przy lepszej widoczności, być może zdecydowałybyśmy się na ciut dłuższą trasę, w takich jednak okolicznościach uznałyśmy, że niekoniecznie chcemy . Wystarczy, jeśli do Ortisei wrócimy pieszo, a jeszcze w Sacun zatrzymamy się na kawkę , docierając tam szlakiem nr 32.









A to Gasthof Albergo Somont, w której miło spędziłyśmy czas przy cappuccino i apferstrudlu.



(fotka ze strony http://www.booking.com )

Dalej przez jakiś czas szłyśmy szosą przez Sacun.





Minęłyśmy Hotel Ansitz Jakoberhof, przy którym wysiadłyśmy na początku spaceru.



Było znacznie mniej mgliście, może więc kolejne dni będą łaskawe do podziwiania widoków?

dangol napisał(a):Marzenko, szkoda że zrezygnowałaś z pisania relacji z Waszych podróży. Bardzo mi ich brakuje ...

Teraz piszę już tylko dla siebie i dobrze mi z tym .
Mam jednak dużo uznania dla wszystkich, którzy ciągle mają chęci i zapał, żeby dzielić się tutaj swoimi podróżami.

dangol napisał(a):Może chociaż u mnie coś wkleisz od siebie?

Jak trafi się jakieś "wspólne" miejsce to czemu nie .
Na wizytę w kościółku św. Jakuba miałam dużą ochotę, ale tak długu zabawiliśmy "na wysokościach", że niestety wypadł z planu.

marze_na napisał(a):Jak trafi się jakieś "wspólne" miejsce to czemu nie

Wkrótce pożegnałyśmy szosę, ruszając w kierunku Ortisei szlakiem nr 6B.



Oczywiście, tempo spaceru było znacznie wolniejsze od tego sugerowanego przez mapy.com.



Przysiadłyśmy na trochę na ławeczce pod pomnikiem Paula Grohmanna…



Pomnik ten został wzniesiony w 1898 roku, upamiętnia austriackiego alpinistę Paula Grohmanna (1838-1908), który dokonał wielu pierwszych wejść na szczyty Dolomitów, w tym na Sassolungo (1869), który codziennie podziwiałyśmy (nasi narciarze też) podczas tego tygodnia. Na cześć Grohmanna w 1875 roku nazwano jego imieniem drugi co do wysokości szczyt grupy Sassolungo – Grohmannspitze.

Byłyśmy już blisko Ortisei, pogoda wprawdzie nie była idealna, ale czuć było, że aura się poprawia .

Do Ortisei dotarłyśmy przy Streda Paul Grohmann, miałyśmy stąd widok na kaplicę Da Poz z połowy XIX wieku (ale do kaplicy nie chciało nam się podchodzić).



Przy połączeniu Streda Grohmann i Streda Stufan stoi Villa Rifesser Stufan, a obok niej duży krucyfiks.





Dawniej w tym miejscu stał wiejski dom, przebudowany pod koniec XIX wieku na okazałą rezydencję, którą powiększono w 1927 roku. W wykuszu około 1905 roku umieszczono popiersia autorstwa tyrolskiego rzeźbiarza Josefa Rifessera seniora przedstawiające bohaterów tyrolskiego powstania z 1809 roku.





Z widokiem na miasteczko doszłyśmy do kościoła parafialnego.





Niewiele później byłyśmy w naszym miejscu noclegowym, tam poczekałyśmy na ekipę narciarską, która niebawem też wróciła z mglistego szusowania.

Już razem, udaliśmy się na obiad do pobliskiej Restaurant Pizzeria Terrazza.
Restauracja nam przypasowała, wróciliśmy do niej jeszcze dwa razy podczas tego wyjazdu. Dużo miejsca, szeroka gama włoskich i tyrolskich dań do wyboru, smacznie i blisko domu.

Tego dnia poszliśmy jeszcze „w miasto”, a konkretnie na zakupy do Spara. Kilka fotek z tego, co widzieliśmy po drodze….

Płaskorzeźby na budynku Hotelu Adler (widok od Via Petlin)…



Główne skrzydło tego hotelu zaprojektował w 1926 roku austriacki architekt Clemens Holzmeister, którego wizerunek jest pokazany na jednej płaskorzeźb widniejących na wyżej zamieszczonym zdjęciu.
Natomiast Josef Anton Sanoner (też uwieczniony na płaskorzeźbie) to założyciel dynastii hotelarskiej, który w 1810 roku nabył karczmę w Ortisei, kładąc podwaliny pod rozwój marki Adler Spa Resorts & Lodges.

(fotka z netu http://www.wikimedia.org )



Cavallino Banco już pokazywałam na początku relacji na forkach z wieczornego spaceru.

Figurka koło Baru Four przy Plaza San Durich (Pl. Kościelny)…



(fotka z 2025)

A to widok z naszego okna, już po powrocie do domu. Jak widać, pogoda się poprawiła i Sassolungo prawie rozganiało mgłę .

Poniedziałek

Zdecydowanie lepiej, niż „wczoraj”, nawet jeśli nie idealnie.



Około 50 minut później…



Na „dziś” będzie więc tutejsza „Gubałówka” , oczywiście z wjazdem na górę wagonikiem.

(fotka ze strony https://www.resciesa.com/it/ )

Jednak wjazd Funicolare Resciesa z Ortisei jest bardziej stromy od tego z Zakopanego na Gubałówkę. Na pochyłości o długości 2402 m kolej linowo-terenowa pokonuje się różnicę wysokości 819 m (PKL Gubałówka długość trasy 1307 m, różnica wysokości 299 m). Kolejka Resciesa jest ponoć najdłuższą działającą kolejką w Południowym Tyrolu.

Pierwszy wyciąg na Resciesa powstał w latach 1951-1952, był to jednoosobowy wyciąg krzesełkowy. Był to jeden z pierwszych wyciągów w Dolomitach, który umożliwiał pokonanie znacznej różnicy wysokości. Podróż trwała 20 minut. W 1980 roku wyciąg został gruntownie przebudowany. W 2009 roku była to jedna z ostatnich działających w regionie kolejek krzesełkowych jednoosobowych. Chociaż teoretycznie wyciąg mógł działać do 2020 roku, ostatni rejs odbył się 30 sierpnia 2009 roku. Zdecydowano wówczas o budowie kolejki linowo-terenowej (wyciąg krzesełkowy lub gondola byłyby zbyt kosztowne w utrzymaniu), jej uruchomienie nastąpiło 17 września 2010 roku.

Trasa kolejki linowej biegnie wzdłuż starej kolejki krzesełkowej całkowicie prosto i ma ciągłe nachylenie od 118 do 251 promili. Od dolnej stacji trasa biegnie około 100 m tunelem, dalej na poziomie otaczającego ją lasu. Tylko w jednym miejscu konieczne było wybudowanie metalowego mostu o długości 250 metrów i wysokości 20 metrów. Aby umożliwić przejazd leśnej drogi, która zimą zamienia się w naturalny tor saneczkowy, wykopano cztery przejścia podziemne. Górna stacja i sąsiadująca z nią maszynownia przykryte są konstrukcją drewnianą. Podróż trwa niespełna 10 minut, kursują dwa wagony, z których każdy może przewieźć 90 pasażerów. Na wysokości 1800 m n.p.m. znajduje się stacja pośrednia, która umożliwia wyjście na historyczny szlak Troi Paian. W sezonie zimowym z tej stacji korzystają zazwyczaj saneczkarze.



(fotka z netu https://commons.wikimedia.org/wiki/Cate ... sa.com/it/ )

W kolejnym odcinku rozpocznę nasz zimowy spacer po Alpach Resciesa (po niemiecku Raschötz).