Dolomiti Spring Days 2026 – Val Gardena

Też wyjeżdżaliśmy
Szlaki na górze bardzo przypominały mi wędrówki po bieszczadzkich połoninach.
Z przyjemnością zobaczę jak to wygląda zimą.

marze_na napisał(a):Z przyjemnością zobaczę jak to wygląda zimą.

A ja liczę na to, że pokażesz jak wygląda nie zimą . O cieplejszej porze roku, możliwości spacerowych jest znacznie więcej , niż my miałyśmy. Fakt, z rakietami śnieżnymi dałoby się ciut więcej, ale ich nie wypożyczyłyśmy uznając, że starszym paniom wystarczy krótka trasa

Zimowa trasa piesza wiedzie szlakiem nr 35 obok schroniska Resciesa do kaplicy św. Krzyża, powrót po śladach. Miałam przewidzianą niewielką modyfikację trasy powrotnej, ale decyzja została odłożona „na potem”, w zależności od tego, ile śniegu będzie na szlaku.
Od górnej stacji kolejki doszłyśmy więc do miejsca, w którym zaczynał się nasz znakowany szlak.



Fajne stamtąd widoki, chociaż niebo nie było bezchmurne.



Sassolungo będzie tematem przewodnim większości naszych górskich fotek podczas tego tygodnia .

Pierwsza część spaceru to dojście do Rifugio Resciesa.



Początkowo leśną ścieżką, potem już z widokami (ale nieco zachmurzonymi).









Już widać nasz pierwszy punkt przystankowy.







Wkrótce tam będziemy, ale póki co patrzymy w kierunku Alpe di Siusi, gdzie tego dnia szusuje nasza narciarska trójka.

Rifugio Resciesa ( po niemicku Raschötzhütte, po ladyńsku: Utia de Resciesa) to górskie schronisko położone na wysokości 2170 m n.p.m. w najbardziej wysuniętej na zachód części Parku Przyrody Puez-Geisler.



Decyzja o budowie schroniska zapadła w sierpniu 1901 roku, otwarto je (też w sierpniu) dwa lata później..

(tak schronisko wyglądało w 1908 roku)

Podczas I wojny światowej chata popadła w ruinę, ale po wojnie została odrestaurowana. W 1923 roku chata została wywłaszczona przez państwo włoskie i przekazana oddziałowi Bolzano Club Alpino Italiano (CAI). Po 1997 roku schronisko zostało zamknięte i popadło w ruinę. W 2005 roku schronisko od CAI odkupiła gmina Ortisei, stary budynek został zburzony, w jego miejscu postawiono now, otwarto go w grudniu 2010 roku.



Niestety, nie udało nam się skorzystać z gościnności chaty (a liczyłam na pyszną kawkę), gdyż akurat tego dnia ekipa schroniskowa zjeżdżała skuterami śnieżnymi w dolinę (widziałyśmy to, dochodząc do rifugio), zamykając schronisko na dwa miesiące.…



Kawki wprawdzie nie było, ale coś tam miałyśmy w plecaczkach i skorzystałyśmy z zapasów siedząc na ławeczkach pod schroniskowym daszkiem.

Od schroniska do kaplicy Św. Krzyża jest blisko (niecałe 800 m i 30 m przewyższenia).

Pierwsza Cappella Santa Croce della Rasciesa ( Heiligkreuzkapelle Raschötz , Dlieja de Crist) została zbudowana w 1752 roku, ale wkrótce zniszczył ją piorun. W 1755 roku bogaty Jakob Christoph von Ingram z Laion zlecił budowę kaplicy, która istnieje do dziś. W 1789 roku na skutek reform józefińskich kaplicę zamknięto, jednak wkrótce miejscowa ludność wystarała się o ponowne otwarcie. W 1846 roku kaplica przeszła gruntowną renowację, ale już w 1885 roku wymagała odnowienia, gdyż wysokogórska aura nie była dla niej łaskawa. Kolejne odnowienia miały miejsce w roku1956 (kaplicę wówczas ogrodzono, aby ją chronić przed pasącym się bydłem) oraz w roku 2012.

Gdy doszłyśmy do kaplicy, zrobiło się mgliście. Przed kaplicą stało kilka osób, w efekcie nie zrobiłam żadnej fotki z bliska. Tu więc jakaś z internetów…

(fotka z netu: https://commons.wikimedia.org/wiki/Cate ... uselang=de )

Weszłyśmy jednak do niewielkiego wnętrza z polichromowanym krucyfiksem z pierwszej połowy XVIII wieku, więc jakieś zdjęcia mamy .







Ciekawa jest wisząca na ścianie tablica ze zdjęciami zmarłych osób, na zdjęciach widnieją daty urodzin i śmierci każdej z nich. Kilka takich zdjęć było też w kapliczce cmentarnej przy kościele św. Jakuba, przy którym byłyśmy poprzedniego dnia. To zapewne jakiś lokalny zwyczaj?