Alpejskie wędrówki i wspinaczki

Otwiera się już szerszy widok na szczyty wokół Sulztalferner - lodowca zamykającego główną dolinę - i sycę wzrok skalistymi wierzchołkami, plażującymi się w promieniach słonecznych, tylko tu i ówdzie delikatnie okrytych cienkimi pasemkami obłoków.

Śnieg jest dosyć twardy, ale ślad po rakietach zostaje wyraźny, kroczę więc obok dwóch równoległych linii, zostawionych przez narciarzy, żeby im pisty nie popsuć.

Dystans pomiędzy mną a Bercikiem się powiększa, ale mój kompan ściąga mnie jeszcze obiektywem aparatu.

ślady po rakietach, jakby Yeti przeszedł

Bardzo ładnie - lubię takie klimaty

pozdrawiam,
Michał

Mikeee napisał(a):ślady po rakietach, jakby Yeti przeszedł

Bardzo ładnie - lubię takie klimaty

Póki śnieg twardy, to wszystko jest w porządku.

Pozdrawiam,
Wojtek

Szlak - o ile można tu o takim mówić - trzyma się orograficznie lewej części doliny, przechodzę więc stosunkowo blisko ścian, którymi na lodowiec opada Wilde Leck.

W drugą stronę, poniżej śnieżnych grani dostrzegam grupę niewysokich penitentów. Najpierw mam je jeszcze przed sobą, wkrótce znajdują się już na mojej wysokości, na tle Hinterer Daunkopf.

Coraz częściej jednak penetruję wzrokiem grań na wprost mnie, gdzie wznosi się cel dzisiejszej wycieczki - Windacher Daunkogel. Stąd wygląda dosyć łagodnie, w odróżnieniu od ostrego szpica jego wschodniego wierzchołka.

Odwracam się i szukam Bercika. Jest daleko. Spoglądam na zegarek - może być problem z wejściem na szczyt. Ale może chociaż dałoby się wdrapać na grań i spojrzeć na drugą jej stronę? Widzę, że niektórzy już zjeżdżają z góry - nie wiem wprawdzie czy byli na samym szczycie, niemniej już obrali kierunek powrotny.

fajne okulary - zalatujące steampunkiem

pozdrawiam,
Michał

Mikeee napisał(a):fajne okulary - zalatujące steampunkiem

To pojęcie jest mi obce. Ale okulary trochę przed promieniowaniem UV chronią.

Pozdrawiam,
Wojtek

Decyduję się na pozostawienie liny w celu odciążenia plecaka. Wykopuję w śniegu mały dołek i lokuję tam kilkukilogramowy zwój. I tak mi się nie przyda, a nieco łatwiej będzie mi się szło. Zostawiam napis: Bitte, laßt es - proszę zostawcie to. W drodze powrotnej jeden z nas dwóch zabierze tę linę. Teraz, już z lżejszym plecakiem ruszam ostrzej w kierunku śnieżnej grani. Niestety, dosyć szybko jestem zmuszony do zwolnienia kroku. Mimo mniejszego garbu na plecach, odczuwam już trudy trasy. Pierwsza w tym roku taka eskapada, wczorajsza długa droga z kraju i dziś od razu na trzy tysiące metrów - oddech staje się coraz szybszy.