Alpejskie wędrówki i wspinaczki

Mikeee napisał(a):to wygląda jak himalajska wyprawa na K2

Warunki iście wysokogórskie.

Pozdrawiam,
Wojtek

Ale trwa to tylko przez chwilę, gdyż kalejdoskop zjawisk atmosferycznych nie ustaje ani na moment i znowu od dołu płynie kolejna wataha chmur.

Nie ma więc co dłużej kombinować i zapada nieodwołalna decyzja odwrotu. Bercik dostaje moje błogosławieństwo i zjeżdża szybko na nartach, a ja powoli człapię, starając się trzymać śladu wejściowego, co jest możliwe tylko miejscami - tam, gdzie się głębiej zapadałem. Cała reszta poznikała zupełnie.

Odpowiednio później docieram do schroniska i znów zaczynamy od pogawędki w pokoju, po czym schodzimy na jadalnię. Palnik zostaje na zewnątrz uruchomiony i wkrótce wrzątek zalewa gorący kubek, herbatę, kawę. Biorę tę samą gęstą zupę, co poprzedniego dnia, po czym przychodzi pora na złocisty płyn z pianką i w ten sposób kończymy wieczór. Tym razem za sąsiadów mamy Czechów, a z jadalni schodzimy jako przedostania grupa. Budzik na którą? No cóż - na 6:00...

Dzień trzeci - Atterkarjoch

Pogoda za oknem wymarzona, więc nie ma się co ociągać - zwłaszcza, że oprócz zrobienia wycieczki w góry, zamierzamy dziś jeszcze opuścić już schronisko. Pakujemy więc graty, zostawiając ich część w gabinecie butów, a do plecaka wrzucamy na razie tylko to, co może być przydatne na górskiej trasie. Szybko pałaszujemy śniadanie i wyskakujemy przed schronisko.

Franz napisał(a):Budzik na którą? No cóż - na 6:00...

ja mam zawsze z tym problem na urlopie...a bywało nawet i tak, że o 6:00 dopiero się kładłem spać

Mikeee napisał(a):ja mam zawsze z tym problem na urlopie...a bywało nawet i tak, że o 6:00 dopiero się kładłem spać

Nocny Marek z Ciebie. Mnie szkoda światła dziennego.
O takich porach często chadzałem spać w czasach studenckich. Bywało, że po imprezie, kiedy wielu waliło się spać, szliśmy jeszcze na wschód słońca. Kiedyś po jednej z takich imprez wlazłem na wieżę triangulacyjną na szczycie Solniska. Miałem ze sobą butelkę wina i próbowałem skusić pozostałą część ekipy, że wypijemy ją na górze. Nikt się nie dał namówić, ale słowa musiałem dotrzymać - wyżłopałem całą flaszkę, po czym udało mi się mimo wszystko zejść z wieży bez uszczerbku na zdrowiu. Głupi ma szczęście...

Pozdrawiam,
Wojtek

Dzisiaj chcemy się udać w przeciwnym kierunku, niż poprzedniego dnia - a więc dostać się do Roßkar, a stamtąd spróbować podejść na Kuhscheibe. W stosunku do poprzedniego dnia znacznie się ochłodziło. To w sumie dobrze - może świeżo spadły śnieg nie będzie aż taki miękki.

Franz napisał(a):wyżłopałem całą flaszkę, po czym udało mi się mimo wszystko zejść z wieży bez uszczerbku na zdrowiu. Głupi ma szczęście...

raczej pijany...



my lubimy się wieczorem podestylować lokalnymi trunkami i czasem się to sporo przedłuża....Ale już o 8:00 rano zazwyczaj gonię towarzystwo do "roboty". 6:00 jednak to dla mnie wynik nieosiągalny

w ostatniej serii zdjęć pięknie dzień się wdziera na szczyty i zbocza

pozdrawiam,
Michał

Mikeee napisał(a):my lubimy się wieczorem podestylować lokalnymi trunkami i czasem się to sporo przedłuża....Ale już o 8:00 rano zazwyczaj gonię towarzystwo do "roboty". 6:00 jednak to dla mnie wynik nieosiągalny

Przez dwie godzin od wschodu słońca bywa piękne światło.

Pozdrawiam,
Wojtek

Wyruszamy w górę dosyć płaskiej Sulztal, ale już po chwili odbijamy w prawo, podchodząc pod stromy spad, jakim nad główną doliną kończy się podwieszona boczna dolinka poniżej Roßkar.

Bercik już zaczyna ciąć zbocze skosem w górę, podczas gdy dla moich rakiet to nie jest dobra taktyka.

Idę więc jeszcze kawałek dnem doliny, by następnie zacząć się wdzierać w stok pod ostrzejszym kątem. Jest na tyle stromo, że mam z tym jednak problemy, próbuję więc skosu, ale to wcale nie przychodzi mi łatwiej - rakiety, to jednak nie narty. W efekcie kombinuję: trochę ostrego skosu, potem znów równo w górę, ale rakiety się obślizgują, mimo iż mocno zapieram się kijkami. Wyszukuję najbardziej odpowiednie partie terenu, powoli ale systematycznie zdobywając wysokość.

Dolina wciąż jeszcze zatopiona w cieniu wysokich grani, ale tuż nade mną ostra linia, za którą już czeka kraina słońca. Jeszcze parę kroków i osiągam tę jaskrawą biel w pełni oświetlonego śniegu. Zza bocznej grani po drugiej stronie Sulztal oślepiająco wyłania się słoneczna tarcza. Od razu też robi się cieplej. Nie jest to jednak dobre miejsce do zmiany garderoby - jeszcze trochę muszę powalczyć ze stromizną, zanim stanę w wygodniejszym miejscu, pozwalającym na dodatkowe manewry. Tu już mogę ściągnąć z grzbietu jedną warstwę odzienia i stąd też będzie się już łatwiej maszerowało.

ostatnie mi się szczególnie podoba

pozdrawiam,
M