Alpejskie wędrówki i wspinaczki

Okazuje się, że grzbiecik już stanowi wyzwanie i trzeba się trochę natrudzić, by go zdobyć. Udaje mi się to, co jednak nie oznacza końca problemów. Oto przede mną wąski klin, prawie pozbawiony śniegu. Na obie strony spadają strome zbocza, wykluczające trawers w rakietach, pozostaje mi więc wdrapanie się na skalisty fragment.

Jest krótki, więc nie będę odpinał rakiet - próbuję wspinaczki w moich płetwach. Zawieszam kijki na nadgarstkach i łapię za ostre krawędzie kamieni, znajdując dla stóp prowizoryczne oparcia. Kilka kroków w ten sposób - zdaję sobie sprawę z tego, jak pociesznie muszę w tej chwili wyglądać - po czym wbijam pazury w śnieg ponad kamiennym grzebieniem, by się wydostać na górę. W końcu mam to miejsce za sobą i znów mogę poruszać się stosownie do aktualnie używanego sprzętu. Teraz grzbiet wznosi się tylko nieznacznie i stopniowo zmniejsza się różnica wysokości w stosunku do podnoszącego się systematycznie dna dolinki, którym podchodzi Bercik.

Spotykamy się ponownie na łagodnym siodełku, na które i on skręcił.

Dobrze mieć Kompana przy sobie, o podobnych zamiłowaniach.
Pogoda dopisała więc jest co oglądać.

Pozdrawiam
Krzysiek

arko2007 napisał(a):Dobrze mieć Kompana przy sobie, o podobnych zamiłowaniach.

Najczęściej chodzę sam, ale czasem udaje się wybrać we dwójkę.

Pozdrawiam,
Wojtek

Niestety, na drugą stronę nasz grzbiet opada dosyć stromo i głęboko. Jeśli chcielibyśmy kierować się nadal na Kuhscheibe, musielibyśmy teraz stracić część z trudem zdobywanej wysokości. Pytanie, czy nam właśnie na tym zależy.

na miejscu kolegi, to pierwsze zdjęcie dałbym sobie oprawić w ramę - jest rewelacyjne

pozdrawiam,
Michał

Mikeee napisał(a):na miejscu kolegi, to pierwsze zdjęcie dałbym sobie oprawić w ramę - jest rewelacyjne

Zacne tło.

Pozdrawiam,
Wojtek

Okazuje się, że żaden z nas nie jest napalony na zdobycie szczytu o wdzięcznej nazwie Krowi Plasterek.

Z mlekiem kojarzy się w sposób oczywisty a może raczej gęstą śmietaną.

Franz napisał(a):Okazuje się, że żaden z nas nie jest napalony na zdobycie szczytu o wdzięcznej nazwie Krowi Plasterek.

Ślady Milki są wszędzie


Pozdrawiam
Piotr

FUX napisał(a):Z mlekiem kojarzy się w sposób oczywisty a może raczej gęstą śmietaną.

Z bitą śmietaną. Tak przejechać po tym palcem i oblizać...

piotrf napisał(a):Ślady Milki są wszędzie

Tutaj zostawiła... placek.

Pozdrawiam,
Wojtek

Decydujemy się zatem na utrzymywanie dotychczasowego kierunku i podejście pod Roter Kogel, a następnie spróbujemy wznoszącym się trawersem osiągnąć grań, zamykającą tę dolinę. Liczymy na jakiś kolejny ciekawy widok po jej drugiej stronie.

Wzmaga się wiatr, wzbijając coraz wyższe pióropusze śnieżne na graniach i szczytach wokół nas. Zwłaszcza na bliskim Roter Kogel są dobrze widoczne wirujące w stronę słońca, srebrzyste smugi.