Gambia i Senegal, grudzień 2025.

Druga część dnia była poświęcona na Święty Las Makasutu, czyli rezerwat przyrody i centrum kulturowe w jednym. Podobno przed covidem był tu dobrze prosperujący ośrodek wypoczynkowy, który teraz świeci pustkami.









Zabawiał nas zespół lokalnych grajków.


















Kopce termitów.












Dla nas atrakcją było stado makaków. Małpy potrafią być agresywne i kradną.

Potem odbyliśmy rejs pirgami przez lasy namorzynowe. Efektu wow nie było, namorzyny w dużej ilości znamy z Florydy, ale przejażdżka przyjemna.
















































Poczęstunek złożony z lokalnych potraw to ryż, kasza, warzywa, ryba i kurczak z sosem z orzeszków ziemnych.











Drzewa mahoniowe.












Nauka wchodzenie na palmę.











Gambia i Senegal, leżące w regionie Senegambii, zamieszkują liczne plemiona afrykańskie, z których głównymi są Wolofowie, Mandinka (to ci w Makasutu; z tej grupy pochodził nasz afrykański przewodnik), Fulanie-nomadyczni hodowcy, Sererowie (głównie Senegal) i Djola. W Gambii obecne są także grupy takie jak Soninke i mniejsze plemiona.

Mieszkańcy Afryki mają silne poczucie przynależności plemiennej, nie ma znaczenia dla nich na terenie którego kraju mieszkają. Jeżeli wyrobią dokument tożsamości (jak nasz dowód osobisty)- mogą bez paszportu przemieszczać się po wszystkich krajach Afryki. Niestety, nie wszyscy dokumenty mają. Kiedy urodzi się dziecko, nie tylko nie jest nigdzie zgłaszane, ale nawet nie nadają mu imienia bo nie wiadomo czy będzie żyło. Dlatego tak trudno jest oszacować ilość mieszkańców. Najdokładniejszymi danymi dysponuje WHO.

Wieczór tego dnia to nie odpoczynek, tylko długa i wyboista droga z Bandżulu do Cap Skirring w Senegalu Południowym pod granicą z Gwineą Bissau. Odcinek 220 km. mieliśmy jechać co najmniej pięć godzin. A doliczyć jeszcze trzeba czas, który poświęcimy na przekroczenie granicy. Południowa część Senegalu zajmuje siódme miejsce na liście najbiedniejszych państw świata.

Po Pakistanie myślałam, że widzieliśmy już najgorsze drogi. Teraz przyznaję, że jednak nie. A wg naszej pilotki posuwając się dalej w głąb Czarnej Afryki, można zdziwić się jeszcze bardziej.

Te zdjęcia to nie Wielki Kanion tylko właśnie droga w Senegalu. Żałuję, że nie miałam możliwości robić zdjęć do przodu.

Dokumentacja z drogi.

Przerwę na piwo zrobiliśmy dopiero w Ziguinchor. To hotel z knajpą nad rzeką. Przystanek w tym miejscu był także w drodze powrotnej i zdjęcia są z tego dnia.

Jechaliśmy przez prowincję Casamance, zwaną spichlerzem Senegalu. W Gambii uprawy to głównie orzeszki ziemne. Tu zaś to proso, sorgo, ryż, kukurydza oraz bardziej dochodowe- bawełna, trzcina cukrowa. Obydwa kraje są uzależnione od importu żywności. Nie ma sadów owocowych; dostępne owoce to te, które rosną dziko. Pomarańcze maja wielkość mandarynek.






Na palcach u jednej ręki mogę policzyć domy, koło których widziałam posadzone drzewko owocowe.

Cap Skirring to ulubiony kurort Francuzów. Przylatują do Dakaru, a potem lokalną linią na małe tutejsze lotnisko. Wielu z nich ma tu swoje domy.

Gdyby ktoś tu zabłądził, polecam- ta knajpa miała przyzwoite jedzenie. Obiad z rybą kosztował 45 zł. Hotel prowadzi kobieta, której biznes sfinansował szwajcarski mąż.

OBŁĘD

Fotograficznie: sztos Wiele zdjęć super, jakby je lekko poprawić to by były na konkursy! Pisałaś, że reakcja na aparat (tutaj telefon) jest czasem nerwowa, ale ogólnie ludzie dawali sobie robić zdjęcia?

Moje dotychczasowe odczucie: jeśli istnieje fascynacja obrzydzeniem, to chyba to by najbardziej dla mnie oddawało to co pokazujesz.

"Products from UK" czy "Best coffe in town" wręcz wzruszają

I też mam swoją niepopularną opinie: ile jeszcze wpompujemy zyliardów monet w Afrykę a ci są na poziomie: dobra, jedziemy do wioski obok by ją wyrżnąć (vide wydarzenia z przed powiedzmy 2 miesięcy)

Kolejna Twoja wspaniała relacja, ogromny szacunek za chęci pisania i pokazywanie takich miejsc

majkik75 napisał(a): ... ale ogólnie ludzie dawali sobie robić zdjęcia? ....

Ogólnie- to nie dawali. Tylko wyjątki zgadzały się na wspólną fotografię. Krzyczeli nawet jak aparat był wycelowany w Mirka, a reszta była tłem. Z pewnością sprawę załatwiła by opłata, ale tego nie proponowaliśmy.
Było zupełnie inaczej niż w Pakistanie, gdzie to oni zaczepiali nas na ulicy i nawet mundurowi bardzo chcieli wspólnych zdjęć.
A mnie bardzo zależało na takiej dokumentacji bo to nie to samo co własne ględzenie. Więc mimo, że autobusem telepało niemiłosiernie, szyby były brudne i podrapane, słońce świeciło w oczy i jeszcze musiałam przytrzymywać listwę pod oknem, która wypadła jak podskoczyliśmy na dziurze- pracowałam wytrwale

Nasz hotel na dwie noce to La Marsou, zlokalizowany około 3 km. od centrum miasteczka.

Plaża była po drugiej stronie ulicy, schodami w dół. Gdyby nie wszechobecne śmieci, których tu i tak było jakby mniej, było nawet fajnie. Jak okiem sięgnąć szeroka plaża, idealna do spacerów. I nawet nie było natrętnych sprzedawców. Za to plażowały krowy. Na relaks w tym miejscu dostaliśmy jedno popołudnie.


































































Hotelowy bar i leżaki.

Wycieczka na Wyspę Ehidje, gdzie żyją czystej krwi Djolowie.
























Drzewa na których rośnie „afrykańskie kiwi”; smak podobny do kiwi ale owoc to twardy, mączysty kartofel.




















Wino ze sfermentowanego soku palmowego gotowe jest w ciągu tygodnia i ma smak kiszonej kapusty.