Alpejskie wędrówki i wspinaczki

Bardzo podoba mi się ta dolina z tym stawem...świetne ujęcie

Pozdrawiam
Krzysiek

arko2007 napisał(a):Bardzo podoba mi się ta dolina z tym stawem...świetne ujęcie

Jeśli masz na myśli ten staw w oddali, to już Seebensee, przy którym za moment zamknę pętlę.

Pozdrawiam,
Wojtek

Chociaż nie lubię chodzić po górach to zdjęcia Twoje Franz podziwiam. Ileż Ty butów musisz zedrzeć.

Ural napisał(a):Chociaż nie lubię chodzić po górach to zdjęcia Twoje Franz podziwiam.

Jest mi bardzo miło.

Ural napisał(a):Ileż Ty butów musisz zedrzeć.

Fakt, że przeciętnie po czterech latach muszę kupić kolejne.

Pozdrawiam,
Wojtek

Rozkulbaczam się i teraz już grzecznie schodzę - najpierw trochę jeszcze po piargu, potem coraz wyraźniejszą ścieżką - w kierunku Smoczego Stawu (Drachensee). Chmury zdążyły już wziąć wyższe granie w swoje władanie, częściej zatem kieruję wzrok w stronę jezior i odległych dolin. Skądś dobiega dźwięk Alphorn, czyli odpowiednika naszej trombity - słychać zarówno melodie ludowe, jak i dobrze znane w rodzaju słynnej szkockiej pieśni pożegnalnej.

Nie zaglądam do stojącego na morenie schroniska, tylko znajduję skrót, prowadzący od Drachensee wprost w dół - opadającą dolinką, przechodzącą w wąski żlebik o skalistych ścianach. Kiedy się kończy, wyraźna ścieżka biegnie pośród rzadkiej kosodrzewiny i wkrótce łączę się ze szlakiem, a ścieżka przekształca się w szeroką drogę, którą docieram do Seebensee. Kiedy zerkam w prawo, na Tajakante, udaje mi się dostrzec kolejnych wspinaczy w górnej części ferraty.

Stąd wracam już znaną trasą przez Hohe Gang, zerkając raz po raz w kierunku urwiska, którym poprowadzono ferratę Seeben. Ją również rozważałem, jednak ostatnio doszło na niej do obrywu skalnego, w wyniku czego jej trudność podniesiono na "F", opatrując dodatkowymi ostrzeżeniami o możliwych kolejnych tego typu zdarzeniach. Daruję sobie, także z uwagi na niskie walory widokowe - nie chodzę po górach wyłącznie dla gimnastyki.

Piękna czapa...z chmury.

Pozdrawiam
Krzysiek

arko2007 napisał(a):Piękna czapa...z chmury.

Prawie jak lisia kita.

Pozdrawiam,
Wojtek

Ostatnie strome zejście sprowadza na leśną drogę, którą docieram na dolne polany z widokiem na otulony białą poduchą Zugspitze.

Po chwili jestem już na parkingu, zjeżdżam z najwyższego miejsca w odrobinę bardziej ustronne i łapiąc piwko, rozstawiam mój objazdowy bar kawowy. Rozkładam mapy i przeglądam przygotowane w domu materiały, dosyć szybko podejmując decyzję w kwestii sposobu spędzenia następnego dnia.

Po kawce zwijam majdan, i za Fernpass kieruję się na Innsbruck. W Affenhausen zjeżdżam w boczne dróżki, parkując tuż powyżej wioski, gdzie zakaz ruchu kończy moją trasę dojazdową, a ja przy kolejnych piwkach i szybkim obiedzie kończę pierwszy dzień alpejskiej przygody. A jutro... Jutro coś tylko dla Orłów...