Alpejskie wędrówki i wspinaczki

Franz napisał(a):

Genialne widoki

mysza73 napisał(a):Genialne widoki

Zbliżenie na Dachstein - grupę od której zacząłem ten wątek.

Pozdrawiam,
Wojtek

Horyzont pd.-wsch. zamyka bliska piramida Hochwildstelle, którą również rozważałem jako cel dzisiejszego dnia.

Po wejściu na przełączkę Filzscharte wzrok przyciąga przede wszystkim potężny masyw Dachsteinu, wyrastający ponad najbliższym zielonym grzbietem. Zaś w dali na północy majaczy mgliście rozległe plateau Totes Gebirge. Rodzinka z dziećmi decyduje się na powrót z tego miejsca, ale to chyba bardziej wskutek silnego wiatru, gdyż ścieżka jest nadal wygodna. Wznosi się teraz po zachodniej stronie trawiasto-kamienistej buli - mam stąd ładny wgląd w dolinę Moaralm z jeziorkiem o tej samej nazwie. W jego pobliżu będzie przebiegała moja trasa powrotna. Teraz jednak przecinam grzbiet, by następnie zacząć się wspinać stromym wschodnim zboczem, już w terenie podszczytowym.

Na klamrach nade mną widzę czteroosobową, żeńską ekipę, a kiedy i ja przechodzę ten odcinek, doganiam je na ostatnich metrach i na wierzchołek wchodzimy razem.

Panorama ze szczytu imponująca, ale to zasługa pięknej pogody. Dobrze, że udało mi się ten dzień jeszcze wykorzystać. Doliny w kierunku pd.-zach. wypełnione już chmurami, ale góry wciąż jeszcze wystają ponad nie. Odnajduję znajome szczyty z tegorocznego wyjazdu, m.in. Hochalmspitze, sąsiadujący z Ankogel, dalej w prawo Hochkoenig, od którego zacząłem. Fascynuje mnie Steinernes Meer - muszę tam kiedyś zawitać - i jeszcze bardziej w prawo Tennengebirge.

Ze szczytu schodzę chwilę na południe, potem ostry skręt w prawo i jestem na przełączce w zachodniej grańce, twarzą w twarz z Dachsteinem.

Wspaniałe krajobrazy!
Tylko usiąść i podziwiać

tomix1 napisał(a):Wspaniałe krajobrazy!
Tylko usiąść i podziwiać

A jeszcze lepiej - przejść się...

Pozdrawiam,
Wojtek

Tuż przed następną szczerbiną ścieżka skręca w prawo i obniża się pod zachodnią ścianą Hoechstein. Wygodnie doprowadza na wypłaszczenie przed Moaralmspitze - wypłaszczenie na tyle rozległe, że znalazło się miejsce i dla niewielkiego stawu.

Spoglądam w kierunku jeziora Moaralm i decyduję się na mały skrót. Nikła ścieżyna sprowadza w dolinę - strome, trawiaste zbocze pocięte jest tu i ówdzie płytkimi, ziemno-kamienistymi żlebkami, ale poza tym idzie się przyjemnie. Kiedy ścieżka zanika zupełnie, zaczynam schodzić prosto w górne piętro doliny, po czym trawersuję pod północną ścianą zdobytego wcześniej szczytu.

Wszystko idzie dobrze aż do ostro wciętego, kamiennego żlebu. O ile z wejściem radzę sobie spokojnie, to wyjście wymaga już sporej gimnastyki. Kawałek dalej muszę przetrawersować po bardzo pochyłych, wilgotnych skałach, przerastanych trawkami. Znów brak wibramu daje mi się we znaki. Mam nadzieję, że sklep uzna reklamację tamtych Salomonów i na następną wycieczkę udam się już w porządnych butach. Na razie jednak balansuję na mokrych kamieniach, zachowując największą ostrożność. Ba! O ile ostrożnością można nazwać czepianie się kępek trawy. Zdaję sobie sprawę z niepewności takiego chwytu, ale co robić, kiedy nie ma lepszego?..