Weekend w Palermo (luty 2018)

longtom napisał(a):
wracając do arancini

Trzeba wspomnieć, że w Palermo nazwa brzmi ciut inaczej , a mianowicie:

jedno arancino - to arancina
liczba mnoga arancini - to arancine


Tym razem ryżowe kuleczki nie zmieściły się w naszych brzuszkach (tylko Kapitan skusił się na jedną), za dużo różności było do spróbowania

Podziwiam Waszą otwartość kulinarną O ile bułkę ze śledzioną, to może bym jeszcze jakoś przełknęła, tak te resztki z cielaka A te łby z Twoich zdjęć(te obdarte ze skóry) to mi się teraz będą po nocach śniły

Główek nie jedliśmy , aż takiej otwartości w nas nie ma

Z tego targu to zjadłabym chyba wszystkie warzywa i owoce w każdej postaci
Jednak to mięso...o nie...... ja tam mięso lubię ale podroby, śledziony, nerki, płucka czy inne głowy przyprawiają mnie o ...lepiej nie mówić Podziwiam Was za odwagę

Te patrzące głowy.... bbrrrr

No nie wiem, nie wiem czy skusiłabym się na te "smakołyki"
Chyba, że byłabym nieświadoma co tam w tej bułce jest
Podziwiam za odwagę

Nadrobiłam zaległości. Fajny wypadzik Pamiętam ten odcinek Makłowicza z bułą ze śledzioną, mąż mnie zawołał i stwierdził że by taką zjadł. Mam więc kartę przetargową na przyszłość, a do kompletu Twoja relacja

Dzień Dobry.
Próbowałem zjeść te"smakołyki"ale zapach i wygląd skutecznie mnie odstraszył , może w tym roku zrobię drugie podejście ...Lubię próbować różne lokalne potrawy ale nie zawsze są to miłe wspomnienia. Do dzisiaj czuję zapach ( raczej smród) kiszonych śledzi w Szwecji chociaż wielu osobom to smakowało , chyba wódka była za słabo schłodzona...

Co kraj to obyczaj.... nie wiem czy życzyć smacznego bo dla mnie ten widok jest dobry na odchudzanie .

Iwc1 - na drugim zdjęciu to wnętrza (umyte) żołądków, a z nich to robi się flaczki

Tam są różności a nie tylko wnętrza żołądków , na trzecim zdjęcia buziek cielaków - z takich robią w Hiszpanii jakąś ulubioną potrawę taki rodzaj gulaszu ,a na pierwszym głowy jagniąt które robią na chrupiąco .... chyba już jestem po kolacji .
Smacznego życzę wszystkim lubiącym regionalne potrawy . Dzisiaj Popielec to wielu pewnie zrezygnuje z tych "pyszności"
Pozdrowienia

beatabm napisał(a): . ja tam mięso lubię ale podroby, śledziony, nerki, płucka czy inne głowy przyprawiają mnie o ...lepiej nie mówić

Przecież nie wszyscy muszą lubić podroby. Zwłaszcza, jeśli jest wybór , nie ma potrzeby się katować.

krakusowa napisał(a): No nie wiem, nie wiem czy skusiłabym się na te "smakołyki" Chyba, że byłabym nieświadoma co tam w tej bułce jest

O ile we frittoli faktycznie mogą być różności, to buła ze śledzioną jest bezpieczna . Co najwyżej ma dodatek płucek . Te jednak w czasach studenckich trzeba było jadać (na zmianę z kaszą gryczaną z sosem pieczarkowym), bo były , więc się przyzwyczaiłam . Nie mogę natomiast przekonać się do cynaderków. Flaczki lubię , najbardziej pasowały mi te w wersji rumuńskiej.

iwc1 napisał(a): Lubię próbować różne lokalne potrawy ale nie zawsze są to miłe wspomnienia. Do dzisiaj czuję zapach ( raczej smród) kiszonych śledzi w Szwecji chociaż wielu osobom smakował

Mnie zazwyczaj, bardziej niż wygląd, odstrasza właśnie paskudny zapaszek. Śledziona w dużej ilości, a więc przy kotle , nie pachnie zachęcająco, ale da się wytrzymać. W pojedynczej bułce zapachowo jest już OK .
Ogólnie rzecz biorąc, nie mam trudności z próbowaniem różnych dziwnych potraw, ale na przykład robali na żywca nie byłabym w stanie wziąć do ust... Z tego powodu nie odważyłam się na degustację saryńskiego casu marzu, nawet jeśli łażące w serze larwy nie są duże.

iwc1 napisał(a): Smacznego życzę wszystkim lubiącym regionalne potrawy . Dzisiaj Popielec to wielu pewnie zrezygnuje z tych "pyszności"

Dzisiaj do syta tylko raz i bezmięsnie - u nas było po sycylijsku, a konkretnie caponata.

Beata W. napisał(a): Pamiętam ten odcinek Makłowicza z bułą ze śledzioną, mąż mnie zawołał i stwierdził że by taką zjadł. Mam więc kartę przetargową na przyszłość, a do kompletu Twoja relacja

Koniecznie trzeba tę kartę wykorzystać

Zanim ruszyliśmy na sobotni spacer, krótką chwilę spędziliśmy w naszym mieszkaniu. Trzeba było odnieść zakupy , a przy okazji spróbować nabytą ciekawostkę, czyli maluśkie nowo narodzone (neonata) rybki – przeważnie sardynki i sardele. Łowienie tych maleństw regulowane jest przez specjalne przepisy i jest dozwolone tylko przez około dwa miesiące na początku roku, a więc jest to swego rodzaju rarytas , na który trafiliśmy całkiem przypadkiem.
Skoro rarytas, to i cena wysoka : 15- 20 euro za kilogram. Na Ballarò malizny spotkaliśmy tylko na trzech stoiskach...



Jak małe są neonata, pokazuje porównanie rybki z wykałaczką .



Do łowienia tak maleńskich rybek używa się specjalnych sieci zwanych sciabegottu.

Część rybek zjedliśmy na surowo, skropione sokiem z cytryny. Do tego oczywiście białe winko , bez niego przecież danie byłoby niekompletne .



Rybki można też smażyć na oliwie z dodatkami jajka i ziół, albo podawać na gorąco po krótkim gotowaniu w osolonej wodzie i skropieniu sokiem cytrynowym. Popularne (oczywiście, w okresie dostępności neonata) są też placuszki lub pulpeciki z rybek, mąki i jajka, albo rybki usmażone na oliwie po obtoczeniu w mące.
My poszliśmy na łatwiznę … Pierwszego dnia zjedliśmy na surowo, na następne śniadanie podsmażyliśmy na oliwie bez dodatku przypraw - nie licząc soku z cytryny, którym zaraz po zakupie mocno skropiliśmy rybki przed wstawieniem do lodówki.

Dobry Wieczór.
Podziwiam Was za odwagę , mój biedny stary zmarnowany żołądek na sam widok skurczył się ze strachu.
Chyba znowu zrezygnuję z kolacji....dla mnie z pożytkiem , doskonały sposób na odchudzanie , poproszę o więcej takich potraw to szybko wrócę do pożądanej wagi.

Kolejne potrawy będą już normalne . No i za czas jakiś, bo po obfitej kolacji i śniadaniu, trzeba wreszcie pospacerować

Smażone małe rybki bardzo lubimy ale na surowo nie wiem czy bym się odważyła