Alpejskie wędrówki i wspinaczki

Poniżej Vordere Wildenalpe łączę się z moim wariantem podejściowym i przed siedemnastą jestem już przy wozie. Zwyczajowe piwko i rozkładam stolik, krzesełko, robię sobie kawkę, sięgam po ciastka. Do sąsiedniego auta wracają akurat trzej panowie od lustracji i wymieniamy uśmiechy, kiedy z knajpy Schwendle wychodzi facet w stroju kelnera z aparatem fotograficznym i uwiecznia na kolejnych fotkach mnie, rejestrację samochodu, butlę z kuchenką, parującą, pyszną kawę...









Czuję się rozbawiony, chociaż chyba nie to było jego celem. Wymieniamy uwagi na temat kelnera-fotografa; panowie wzruszają ramionami, stwierdzając, żebym się nie przejmował dziwnym zachowaniem niektórych ludzi, a ja kwituję zdarzenie zdaniem, że pewnie wkrótce w gospodzie zawisną moje zdjęcia z komentarzem: "Jedynie u Franza znajdziecie lepszą kawę od serwowanej w naszej knajpie".

Posiedziałabym chwilę na tej ławeczce

mysza73 napisał(a):Posiedziałabym chwilę na tej ławeczce

Tylko... te zbierające się chmury...

Pozdrawiam,
Wojtek

Franz napisał(a):

mysza73 napisał(a):Posiedziałabym chwilę na tej ławeczce

Tylko... te zbierające się chmury...

Pozdrawiam,
Wojtek

No właśnie ... dlatego tylko chwilę

mysza73 napisał(a):No właśnie ... dlatego tylko chwilę

A jednak można posiedzieć od samego wieczora - to tylko chwilowa kondensacja pary wodnej.

Pozdrawiam,
Wojtek

Mapka trasy:



i powiększenie rejonu grani z ferratą Mindelheimer:

Franz napisał(a):Kiedy przechodzę w pobliżu trasy kolejki towarowej do schroniska, widzę dwie osoby jadące w zawieszonej platformie. Cóż, różne towary dostarcza się do schronisk...

P27G0523.JPG

tych dwoje w platformie to Azjaci. Oni lubią takie małe pomieszczonka

piękne foty pięknych gór...

Mikeee napisał(a):tych dwoje w platformie to Azjaci. Oni lubią takie małe pomieszczonka

To niezgodne w przepisami, ale zdarzyło mi się więcej razy zaobserwować takie zjawisko.

Pozdrawiam,
Wojtek

Po słodkiej rozpuście zjeżdżam do Oberstdorf i przeprowadzam inspekcję parkingów. Niestety, miejscowość jest na tyle znana, że wszędzie trzeba płacić. Parkingi na obrzeżu po trzy euro, w centrum po cztery. Kolejka linowa czynna dopiero od 8:30, więc decyduję się na piesze podejście następnego dnia a dziś znajduję sobie spokojne miejsce na nocleg. Jutro podejdę szlakiem wzdłuż kolejki, po czym przejdę graniową ferratkę Hindelanger od Nebelhorn po Grosser Daumen.

Mapka, na której widać wszystkie wymienione nazwy bieżącego dnia oraz następnego:

Dzień ósmy

Pobudka o 6:00, podjazd do centrum, kwitek za parking wsadzony za szybę - o 6:30 wyruszam pustymi o tej porze uliczkami Oberstdorf. Kilka minut później, tam gdzie droga opuszcza miejscowość i zagłębia się w dolinę potoku, informacja że szlak otwarty tylko do Vordere Seealpe, a dalej zamknięte z powodu robót. Teraz mi to mówią?? Kiedy już wyruszyłem w trasę? To nie mogło być tej informacji niżej - tam gdzie się szlak zaczynał? Inaczej bym to sobie wczoraj zaplanował. Chwila wahania... i decyzja - idę dalej. Mogę nie znać niemieckiego!

Podchodzę uroczą dolinką z mnóstwem kaskad i wodospadów i rozważam różne warianty postępowania. Mógłbym przy Seealpe wsiąść do kolejki - jest tam stacja przesiadkowa - tyle, że musiałbym sporo czekać. Oraz kupić bilet. Głównie szkoda mi czasu na bezczynne siedzenie. Zobaczę na miejscu.

Przy Vordere Seealpe powtórzona informacja o zamkniętym szlaku i ostrzeżenie, że prace wykonywane są z użyciem materiałów wybuchowych. Spoglądam w głąb doliny - na razie żadnych fajerwerków. Spróbuję. Po niecałym kilometrze spotykam pierwszą koparkę i robotników. Wymieniamy pozdrowienia i idę dalej. Nie jest źle. Po chwili słyszę warkot i z góry zjeżdża kolejna koparka - kolejna wymiana pozdrowień. Chyba trochę przesadzali z tymi zakazami i ostrzeżeniami.

Podchodzę zakosami i nagle słyszę i widzę toczące się z góry kamienie - to rozrabia następna koparka. Ścinam zakos by nie dostać się w strefę rażenia. Idzie mi to z niejakim trudem, bo trawki bardzo strome, gdy wtem widzę, że koparka zaczęła się przemieszczać w tym samym kierunku, co i ja. Dyszę mocno, starając się dotrzeć do skraju drogi przed nią, zwłaszcza że znów coś się z góry toczy.