Alpejskie wędrówki i wspinaczki

ostatnie zdjęcie - cudo

Mikeee napisał(a):ostatnie zdjęcie - cudo

Przyznam się bez bicia, że kilka wcześniejszych też mi się podoba.

Pozdrawiam,
Wojtek

Opis do wielu, zamieszczonych wcześniej odcinków z samymi fotkami:

Wtaczam się na drogę równo z maszyną - w sam raz, by uciąć sobie pogawędkę z panem koparkowym. Tłumaczy mi, że to co robię, jest bardzo nierozsądne, że teraz wprawdzie mam kawał drogi bezpiecznej, ale pod samą przełęczą prowadzą roboty i lecą kamienie średnicy - tu rozstawia ręce na jakiś metr.

Cieszy mnie ten kawał bezpiecznej drogi, a kiedy zbliżam się do ostatniego już miejsca robót, za to naszpikowanego sprzętem drogowym, zakładam kask. Przed wielkimi głazami mnie nie uchroni, ale lepsze to, niż nic. A skoro właśnie pracują, to chyba niczego na razie odpalać nie będą. Bez przeszkód docieram na wysokość ostatniej koparki, tu jednak operator wyłącza silnik i zaczyna wylewać na mnie swoje żale. Że zakazy, że niebezpieczeństwa, zagrożenie życia, że wszyscy wędrowcy tak robią - tu poczułem ulgę, że nie jestem jedyny. Wyszedłem z założenia, że nie znam niemieckiego; jego angielski jest jednak tak słaby, że coś tam muszę kumać po niemiecku, żeby nie popadł we frustrację. Udaje mi się wydobyć z niego informację, że pracują do ósmej wieczorem i że owszem - może się zdarzyć, że będzie "bum!".

Teraz już bez przeszkód - tzn. muszę jeszcze przekroczyć taśmę, zamykającą drogę - wydostaję się na dozwolony teren. Właśnie dojeżdża pierwszy wagon kolejki z dołu i po chwili wyrusza z budynku stacji pierwszy wagonik na szczyt Nebelhorn. Ja konsekwentnie podążam pieszo i kiedy docieram na szczyt, znajduje się tam już spora grupka ludzi. Śniadanie więc przyrządzam sobie na grani, poniżej wierzchołka.

W tym czasie mija mnie sporo turystów, wszyscy już w pełnym rynsztunku. No cóż - pogoda ma być piękna, a ferratka Hindelanger cieszy się w Niemczech olbrzymim powodzeniem.

Kończę posiłek, ekwipuję się stosownie do charakteru drogi i ruszam. Nie przechodzę nawet stu metrów, gdy czeka mnie zator. Uskok w grani, niżej drabinka, wyżej lina - kilka osób przypiętych do liny, kilka jeszcze na drabince, a w kolejce do niej czeka jakieś dziesięć sztuk. Ustawiam się w kolejce, ale jeden z tej grupki pyta, czy może chcę pójść przed nimi. Hmmm... nie będę ich okłamywał. Przepuszczają mnie więc, za co jestem ogromnie wdzięczny.

Powoli, dwa kroki za poprzednikiem, przechodzę najpierw drabinkę, potem ten kawałek powyżej i oto już łatwiejszy odcinek, gdzie szybkim krokiem wyprzedzam parę osób. Ferratka jest generalnie łatwa i na ogół nie wymaga asekuracji, w związku z czym po następnych kilku minutach udaje mi się wyprzedzić resztę tych, którzy przed chwilą skutecznie blokowali uskok grani.