Alpejskie wędrówki i wspinaczki

Chyba masz dużo czasu wolnego Franz, że piszesz różne relacje i ilustrujesz je zdjęciami gór bądż zabytków.

Ural napisał(a):Chyba masz dużo czasu wolnego Franz, że piszesz różne relacje i ilustrujesz je zdjęciami gór bądż zabytków.

Czasu coraz mniej...

Pozdrawiam,
Wojtek

Młodzi to my już nie będziemy Franz.

Ural napisał(a):Młodzi to my już nie będziemy Franz.

Ano. Ale trzeba korzystać z uroków, jakie każda kolejna faza życia oferuje.

Pozdrawiam,
Wojtek

Zdaje się, że ty na okrągło korzystasz z życia - cały rok. Od wyprawy do wyprawy. Nie masz nawet kiedy dobrze kurzy w domu wytrzeć.

Ja Franza podziwiam, że mu się chce swoją ogromną wiedzę i tyle swoich doświadczeń z wypraw przekazać forumowiczom

A tak z innej beczki:
byłeś może Franz na filmie "Everest"

Ural napisał(a):Zdaje się, że ty na okrągło korzystasz z życia - cały rok. Od wyprawy do wyprawy.

To się skończyło dwa lata temu...

Lednice napisał(a):Ja Franza podziwiam, że mu się chce swoją ogromną wiedzę i tyle swoich doświadczeń z wypraw przekazać forumowiczom

Nie tylko sił, ale i zapału coraz mniej. Jedynie głupio by było zostawić coś tak w połowie.

Lednice napisał(a):A tak z innej beczki:
byłeś może Franz na filmie "Everest"

Nie. Prawie nie chodzę od kina. Z reguły czekam, aż kino przyjdzie do mnie.

Pozdrawiam,
Wojtek

Prawie czyni wielką różnicę

"Everest" polecam, bardzo dobry film o wielkiej górze i małych ludziach

Lednice napisał(a):"Everest" polecam, bardzo dobry film o wielkiej górze i małych ludziach

Kiedyś na pewno zobaczę.

Pozdrawiam,
Wojtek

Ferratka Mindelheimer zaczyna się zwykłą ścieżką, prowadzącą trawiastym grzbietem. Bez konieczności użycia rąk wchodzę na pierwszy garb w grzbiecie, zwężającym się w tym miejscu do krótkiej grani. Trochę strome zejście i na przełęczy napotykam oddział wojaków, który właśnie zdejmuje zbroje wspinaczkowe. Jeszcze kilkadziesiąt metrów i staję pod ścianą ze stalową liną i dodatkowo drabinką w jej górnej części. Pora więc i na moje wdzianko. Kiedy po chwili, już w uprzęży chcę sforsować ściankę, akurat kilka osób zaczyna zejście. Muszę więc chwilę odczekać.

Drabinka wyprowadza na zupełnie łatwy teren, a kiedy później ponownie pojawiają się ubezpieczenia, nie widzę potrzeby stosowania asekuracji. Mijam pierwszą z trzech "Głów" w grani, na zejściu z której chwilę marudzę w pochyłym kominku. Niby nie jest trudny, ale wymaga pewnej gimnastyki, a akurat w tym miejscu ubezpieczenia nie są najszczęśliwiej zamocowane. Opieram stopy na ściankach, ale moje stare, praktycznie pozbawione wibramów buty, nie przyjmują do wiadomości teorii tarcia. Cóż, nowe Salomony oddałem do reklamacji i jakoś muszę sobie chwilowo bez nich radzić.

Chwilami ogarniają mnie chmurki, podchodzące coraz gęściej z dołu, pogoda jednak nie sugeruje jakiegoś większego pośpiechu. I dobrze, bo spotykam teraz więcej turystów, którzy mimo iż trasa jest raczej łatwa, często stosują zbyt dokładnie zasady asekuracji. Powoduje to pewne przestoje, kiedy ktoś pokonuje drabinkę, dostawiając stale jedną nogę do drugiej i przepinając przy każdym haku obydwa karabinki. Tiaaa, trasa widokowa i nietrudna, pogoda piękna - trzeba się pogodzić z faktem, że o samotność tu raczej trudno.

Po przejściu drugiej tytułowej turni spotykam idących z przeciwka trzech turystów bez uprzęży. Pozdrawiam, ale tym razem nie otrzymuję automatycznie odpowiedzi. Chwilę jestem lustrowany, ale chyba dobrze wypadam, gdyż w końcu doczekuję się i ja pozdrowienia. Może ich bardziej jeszcze niż mnie zniecierpliwiły niepotrzebne przestoje w niektórych miejscach.