Alpejskie wędrówki i wspinaczki

Po około dziesięciu minutach jestem ponownie na skraju urwiska. Ferrata jest oznaczona jako jednokierunkowa ze strzałką początku wskazującą na zewnętrzną ścianę, sterczącą wyniośle nad doliną z taflą jeziora u stóp. Zaglądam ostrożnie poza krawędź - widać pionową ścianę z wbitymi tu i ówdzie bolcami. Trasa sprowadza kilkadziesiąt metrów w dół, gdzie ginie w czeluści otworu, stanowiącego dolny wylot jaskini. Tą jaskinią następuje potem powrót w pobliże miejsca, gdzie właśnie stoję - dobrze widoczny jest rozszerzający się ku górze lej górnego wylotu jaskini.

Podejmuję decyzję przejścia, ale najpierw - pora na małe co nieco. W tym czasie dochodzi moja znajoma trójka - pani zostaje na trawce z wszystkimi plecakami, a panowie podchodzą do krawędzi i szybko za nią znikają. Ja zostawiam tylko kijki - wprawdzie tabliczka informacyjna sugeruje pozostawienie plecaków, ale aparat fotograficzny przechowuję przy pasku plecaka i nie chce mi się kombinować. Pójdę z plecakiem, może uda mi się nigdzie nie zaklinować.

Zbieram się żwawo, by nie uciekło mi tych dwóch, którzy przed momentem wystartowali. Z krawędzi urwiska widzę ich dobrze, ale w miarę jak się obniżam - pstrykając sporo fotek - panowie powiększają przewagę nade mną, poruszając się znacznie sprawniej bez swojej towarzyszki. Schodzę najpierw pionowo w dół, potem lekkim skosem pod niewielkimi przewieszkami i docieram do mostka linowego, łączącego brzegi szerokiej paszczy, jaką otwiera się dolny wylot jaskini.

Przechodzę na drugą stronę i zaczyna się najciekawsza zabawa. Czuję respekt przed tym odcinkiem, zwłaszcza że spodziewam się raczej wyślizganych, obłych miejsc. Tymczasem rzeczywistość okazuje się nie tak straszna. Są i stopnie, i chwyty, które służą dobrym oparciem - tylko trochę ciasno. Moich poprzedników już nie widać, za to ściany jaskini odbijają ich głośne posapywania. Czyżby tam u góry było nadal tak trudno?..

Plecak wadzi w kilku miejscach, próbuję się więc wywijać stosownie do kształtu otaczających mnie ścian. Nie jest całkiem ciemno, gdyż najpierw jeszcze dochodzi światło z dołu, a po chwili przebłyskuje już czasami górny wylot. Czołówka nie jest więc potrzebna, natomiast lampa błyskowa - owszem, przydaje się.

Czuję tę trasę trochę w rękach, ale jest łatwiej, niż się spodziewałem. Zwężenia się kończą i nade mną pojawia się niebo - górny lej zaczyna się rozszerzać.

Tu i ówdzie dostrzegam już trawki i paprocie i wkrótce wyłaniam się na powierzchnię. Zabieram kijki i dołączam do trójki - jak się okazuje - Austriaków. Są z tych okolic i często tu zaglądają, korzystam więc z ich wiedzy, wypytując o panoramkę.

Odpoczywamy chwilę i zbieramy się w drogę powrotną.

Szlak 822 prowadzi najpierw grzbietem w kierunku zachodnim, potem skręca ostro w lewo i sprowadza stromym zboczem w dolinę.

Na parkingu żegnam moich znajomych, którzy udają się na piwko i przekąskę do bufetu, ja zaś łapię za mapę, ustalając trasę przejazdu.

Pięknie !

pozdrawiam

mariusz-w napisał(a):Pięknie !

A w kolejnych dniach pogoda będzie coraz ładniejsza.

Pozdrawiam,
Wojtek

Około 15:00 odjeżdżam i przez Salzburg, przecinając południową Bawarię, wjeżdżam za Garmisch-Partenkirchen ponownie do Austrii. Biwakuję w dolinie Tannheimer, tuż przed granicą niemiecką. Został mi jeszcze kawałek do przejechania, już niewielki. Dolina Tannheimer wchodzi bowiem w skład Allgaeur Alpen, w których chcę zabawić kilka najbliższych dni.

Mapka trasy