Alpejskie wędrówki i wspinaczki

Mikeee napisał(a):ajj! To bardzo emocjonujący spacerek.

...ze szczyptą poezji

Góry to kwintesencja emocjonującej poezji...

Pozdrawiam,
Wojtek

Widoki wokół stają się ciekawsze, bardziej kolorowe.

Franz napisał(a):

Elegancka trasa ... już bym znowu poszedł na jakąś ferratę ... ale jeszcze muszę trochę poczekać, do następnych wakacji

Piter_M napisał(a):Elegancka trasa ... już bym znowu poszedł na jakąś ferratę ... ale jeszcze muszę trochę poczekać, do następnych wakacji

W tamtej okolicy można zrobić kilka przyzwoitych ferrat.

Pozdrawiam,
Wojtek

Tymczasem na scenę wkracza kolejny samotny wspinacz. Trzeba przyznać - wkracza błyskawicznie.

Przyspieszam zatem i ja, zaś dwoje z trójki przede mną jakoś zwolniło i przepuszczają mnie przodem.

Tym razem korzystam z propozycji i wkrótce kończę filar, wychodząc na szerszą, trawiastą płaśń, gdzie właśnie trzeci z nich wpisuje się do księgi. Zamieszczam i ja standardowe pozdrowienia i od razu idę dalej, teraz łatwym, choć stromym terenem.

Widnokrąg poszerza się coraz bardziej, chociaż i tak wzrok najczęściej osiada na górującym nad okolicą Kaiserschild. Na niego też prowadzi ciekawa ferrata, ale zostawię ją już na któryś z kolejnych wyjazdów. Tymczasem łatwiejszy teren się kończy i ponownie wchodzę w skałę.

Tuż powyżej jakaś dwójka wyczekuje w wygodnym miejscu, bym ich minął, ale stanowią dla mnie znowu dobry obiekt do fotografowania, więc się z tym nie spieszę. Posuwamy się na tyle blisko siebie, że stanowi to okazję do małej pogawędki. Chłopak zna już tę ferratę dobrze, tym razem przyprowadził tu dziewczynę, dla której stanowi ona jednak wyzwanie, stąd ich wolne tempo.
Dochodzimy do miejsca, gdzie sąsiednie turnie łączy mostek linowy, który widziałem już wcześniej z dołu. Okazuje się jednak, że to tylko takie opcjonalne urozmaicenie trasy, gdyż zaraz sąsiednim mostkiem trzeba wrócić do drogi.

Rezygnuję już z tych dodatkowych atrakcji, żegnam się z moim przygodnym towarzystwem i - jako, że to już koniec ferraty - podchodzę łagodniejącym szybko zboczem do wiodącego grzbietem szlaku.

Chwila zastanowienia... no cóż, podejdę i przynajmniej spojrzę na tę drugą ferratę.

Franz napisał(a):Chwila zastanowienia... no cóż, podejdę i przynajmniej spojrzę na tę drugą ferratę.

tak czułem od początku, że nie skończy się tylko na patrzeniu



dłuższą chwilę skonsternowany patrzyłem na drugie zdjęcie ostatniej serii zanim posiadłem pewność, że to na dole, to nie jest niebo, tzn jest ale odbijające się w jeziorze
Niezłe

Mikeee napisał(a):dłuższą chwilę skonsternowany patrzyłem na drugie zdjęcie ostatniej serii zanim posiadłem pewność, że to na dole, to nie jest niebo, tzn jest ale odbijające się w jeziorze
Niezłe

Fakt, jest intrygujące.

Pozdrawiam,
Wojtek