Alpejskie wędrówki i wspinaczki

Wszystko obsuwa się spod nóg, zahaczam o gałęzie, poruszone kamienie wyruszają w drogę, przelatując przeze mnie - czasem któryś mnie trafi. Gdy staję na moment, próbując odzyskać zachwianą równowagę, obłażą mnie mrówki. Łapię za sterczące z ziemi pnie, by nie zsunąć się z ziemią w dół, to znów wyszarpuję się z gałęzi, które się mnie uczepiły. Przełażę okrakiem przez pnie i zaraz uciekam, gdy pień okazuje się mocno niestabilny. Widzę w dole drogę i ona staje się moim celem, moim wybawieniem. Jeszcze trochę szarpaniny, trochę zjazdów i ucieczki, pot zaczyna ściekać po czole - ostatni stromy zjazd po skarpie i nieco zbyt szybko, jak na mój gust, ląduję na drodze.

Droga też jeszcze sprawia niespodzianki w postaci olbrzymich stert ściągniętych już pni, zajmujących całą jej szerokość. Forsuję więc kilka razy nieco ruchome sterty, starając się utrzymywać na górze i wreszcie docieram do małego zagajnika przy Zandlacher Boden.

Przy wozie jestem o pół do siódmej. Piję kawę, obserwując zaciągające się niebo i polując na prognozę pogody w radiu. W końcu się doczekałem - nadchodzi kilkudniowe załamanie pogody. Zimny front, obfite opady, granica świeżego śniegu przewidziana na 2000m. Co robić? Kilka dni z głowy. Bez sensu byłoby przeczekiwać na miejscu.
Zapada decyzja odwrotu. Przeglądam jeszcze przygotowane materiały - sporo zamierzeń zostało niezrealizowanych. Cóż, zostaną na następny raz. A kiedy on nastąpi? Hmm... wkrótce - jak tylko poprawi się pogoda.





- Ja tu jeszcze wrócę! - wołam, zjeżdżając z gór w dolinę. Obieram kierunek powrotny, a w głowie wspomnienia minionych dni mieszają się z planami na dni przyszłe.

Franz napisał(a): Ja tu jeszcze wrócę! - wołam, zjeżdżając z gór w dolinę.

Nieobce mi zachowanie. Chociaż kto to widział krzyczeć w górach...

Wiatrołomy - nie lubię, nie lubię! I też niestety są mi znane.

Żeby się trochę więc pocieszyć, wrócę do tego zdjęcia, tego z plamą słońca na dnie doliny. Cudowne...

Pozdrawiam.
Piotrek

plavac napisał(a):Nieobce mi zachowanie. Chociaż kto to widział krzyczeć w górach...

Może bardziej: kto to słyszał...


Pozdrawiam,
Wojtek

Franz napisał(a):

plavac napisał(a):Nieobce mi zachowanie. Chociaż kto to widział krzyczeć w górach...

Może bardziej: kto to słyszał...

No właśnie

plavac napisał(a):

Franz napisał(a):

plavac napisał(a):Nieobce mi zachowanie. Chociaż kto to widział krzyczeć w górach...

Może bardziej: kto to słyszał...

No właśnie

Wszyscy!
W samochodzie...

Pozdrawiam,
Wojtek

Mapa do ostatniej trasy



Start i koniec na parkingu po lewej stronie, kurs szlakiem na górę mapki, potem w lewo wzdłuż jezior na ferratę na Hohe Leier, powrót i zjazd kolejką tuż poniżej dolnego końca, wreszcie powrót na łeb, na szyję.

Antrakt

Pobyt w domowych pieleszach się przedłużył i dopiero po ponad dziesięciu dniach przystępuję do realizacji drugiego alpejskiego wypadu. Do ostatniej chwili wertuję jeszcze materiały z Internetu i wyjeżdżam z domu późno, bo po osiemnastej. Standardowy przystanek w Żylinie, gdzie zamieniam puste butelki z piwa na pełne puszki, po czym dalszy kurs na Bratysławę i tuż przed północą zjeżdżam z szosy w pobliżu Eisenstadt. Znane z poprzednich wyjazdów miejsce i tym razem użyczy noclegu.

Wiercę się trochę, zanim uda mi się zasnąć a potem... ze snu wyrywa mnie blask światła. Ktoś mi świeci latarką do wozu, słyszę głosy i kroki wokół auta. Unoszę się na łokciu - policja. Chyba przespałem właściwą lustrację, gdyż właśnie wsiadają i odjeżdżają. Miło z ich strony, że mi nie pukali do środka; gdybyż jeszcze nie świecili po oczach...

Kolejna pobudka - tym razem już planowa - o szóstej rano. Ruszam w dalszą trasę przez Semmering do Eisenerz i zatrzymuję się na dużym parkingu nad jeziorem.

Przede mną piętrzy się potężna ściana Seemauer, stanowiąca zachodnie przedłużenie masywu Hochschwab. Poprowadzono tu piękną ferratę Kaiser-Franz-Joseph, wyprowadzającą na grzbiet, którym można później powrócić lub podejść na niezbyt wybitny wierzchołek. Można też - i to mnie korci - przymierzyć się do krótkiej, ale ciekawej i ekstremalnie trudnej ("E") ferratki Rosslochhoehlen. Czy to zrobię?.. Jeszcze nie wiem - głównym moim celem jest czterogodzinna droga Cesarza Franciszka Józefa, wyceniona tylko na "D".

Dzień 6

Objuczam się i po krótkim, bo kwadrans tylko trwającym podejściu, staję pod ścianą. Jest parę minut po dziewiątej. Tuż nade mną wspina się jakaś trójka - musieli wystartować przed chwilą i mam okazję zrobić ciekawe zdjęcia.

Początek ferraty od razu ostry - trzeba się trochę pogimnastykować. Stalowa lina i umieszczone pod nią tu i ówdzie bolce prowadzą wznoszącym się trawersem w prawo.

plavac napisał(a):Wiatrołomy - nie lubię, nie lubię! I też niestety są mi znane.

I na nizinach w tym roku mnóstwo miejsc tragicznie zdemolowanych przez wichury.
Na "mojej" trasie biegowej są strefy gdzie kilkadziesiąt procent drzew jest zwalonych.

pzdr

longtom napisał(a):I na nizinach w tym roku mnóstwo miejsc tragicznie zdemolowanych przez wichury.
Na "mojej" trasie biegowej są strefy gdzie kilkadziesiąt procent drzew jest zwalonych.

Parę lat temu pod Ojcowem przejście trasy półtoragodzinnej zajęło nam pół dnia...

Pozdrawiam,
Wojtek

Eisenerz - rozważałem kiedyś koniecznie tam pojechać. W 1994 roku dostałem austriacki ilustrowany przewodniczek po Wschodnich Alpach i ten masyw był szczególnie zachwalany. Ciekawość zostanie zaspokojona - tylko ta pogoda...
Pozdrawiam.
Piotrek

plavac napisał(a):Eisenerz - rozważałem kiedyś koniecznie tam pojechać. W 1994 roku dostałem austriacki ilustrowany przewodniczek po Wschodnich Alpach i ten masyw był szczególnie zachwalany. Ciekawość zostanie zaspokojona

Samo miasto oraz widoki na potężne wyrobisko - to już podczas jednego z późniejszych wyjazdów.

plavac napisał(a):tylko ta pogoda...

Dobrze będzie.

Pozdrawiam,
Wojtek