Alpejskie wędrówki i wspinaczki

Piter_M napisał(a):Świetna trasa ... szkoda że widoczność taką kiepską miałeś.

O widoczności z pierwszych dni tego wyjazdu można tylko pomarzyć...

Ale już następną trasę miałem znowu w pięknej pogodzie.

Pozdrawiam,
Wojtek

Grań jest stosunkowo łatwa, poruszam się więc szybko i docieram do miejsca z księgą trasy.

Następuje teraz kolejny fragment o stopniu trudności "C", jest jednak znacznie łatwiejszy od tego początkowego.

Potem lekko po wschodniej stronie grani, powrót na ostrze i przyjemna wędrówka granią, by dalej się posuwać po zachodniej stronie, najpierw w miarę poziomo, później już lekko w dół. Miejscami brak ubezpieczeń, ale nawet tam gdzie są - nie wpinam się, tylko traktuję je, jak sztuczne ułatwienia.

Za głęboką szczerbą podchodzę małą ścianką, tym razem doceniając kończący ją odcinek o trudności "C" i już zdecydowanie łatwo wracam na grań.

Teraz bez trudności aż do miejsca, gdzie z dołu dochodzi droga normalna i po kolejnych stu metrach staję na szczycie Hohe Leier. Pogoda jest nieco łaskawsza dla mnie i pozwala rzucić okiem na długą dolinę Hinteregggraben przede mną oraz jej atrakcyjne przeciwległe ograniczenie, zwłaszcza bliskie szczyty Sonnblick i Kleine Leier. Najciekawiej prezentuje się grań, którą właśnie przeszedłem, z zaglądającymi z lewej jeziorami zaporowymi oraz chmurami podchodzącymi z prawej strony na samo ostrze.

Kolejna już piękna droga w Twoim wykonaniu.
O pięknie tworzonym przez snującą się po kamieniach skondensowanej parze wodnej nawet szkoda pisać, bo się powtarzam
Za to napiszę, co dzisiaj spostrzegłem - i w Alpach i w Dolomitach - jesteśmy na 400. stronie Twoich wspomnień!
Wielką pracę wykonałeś. Dla nas, dla Siebie...
Dzięki, Wojtku za wszystkie zachwyty i za wszystkie cenne wskazówki.

Pozdrawiam!
Piotrek

plavac napisał(a):Za to napiszę, co dzisiaj spostrzegłem - i w Alpach i w Dolomitach - jesteśmy na 400. stronie Twoich wspomnień!

A bo tych gór tak wiele jest...

Pozdrawiam,
Wojtek

Franz napisał(a):

plavac napisał(a):Za to napiszę, co dzisiaj spostrzegłem - i w Alpach i w Dolomitach - jesteśmy na 400. stronie Twoich wspomnień!

A bo tych gór tak wiele jest...

I takie piękne , majestatyczne - jak widać na Twoich zdjęciach . Dziękuję .


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a):I takie piękne , majestatyczne - jak widać na Twoich zdjęciach .

Kolejne trasy będą piękniejsze.

Pozdrawiam,
Wojtek

Wracam ostatnie sto metrów i zaczynam schodzić drogą normalną - najpierw lekkim skosem w łatwym terenie, potem stromo do tego stopnia, że muszę się grzecznie odwrócić tyłem do świata.

Dobrze, że mimo przewalających się chmur, skała nie nawilgła i można korzystać z prawa tarcia. Wymagający odcinek kończy się jeszcze przed przełączką Roßalm i dalej po wielkich głazach w dół do rozstajów, skąd znaną już ścieżką docieram do schroniska.

Zastanawiam się nad sposobem powrotu do samochodu. Rozważany w charakterze bonusu najwyższy szczyt grupy - Reißeck - odpada. Po pierwsze - tkwi w chmurach. Po drugie - spostrzegam, że mój but zatęsknił za szewcem. Po trzecie - odczuwam zmęczenie. Więc co - powrót przez przełęcz i zejście poznaną rano, wyślizganą drogą?.. A może skorzystać z kolejki wąskotorowej, zjechać dwie stacje, skąd już blisko do auta?

Ha! Zobaczmy, jak wygląda ta kolejka. Właśnie wpuszczają tych, co odjeżdżają o 16:00. Bramka otwiera się po włożeniu plastikowego biletu, pytam więc, jak mam wejść, skoro nie mam takiego biletu. Pani przy bramce wpuszcza mnie na swój, służbowy bilet i dowiaduję się, że zapłacę przy wysiadaniu. Uprzedzam, że nie jadę do końca, tylko wysiadam w Trog.

Kiedy pasażerowie już upakowani, jak sardynki w puszce, pociąg rusza i zaraz wjeżdża w długi tunel a wokół mnie głośne śmiechy i rozmowy licznej grupy rodaków. Gdy wyjeżdżamy z tunelu, jesteśmy już prawie na pierwszej stacji, gdzie trzeba się przesiąść do pojedynczych wagoników. Tam też kupuję bilet za jedyne 10 euro. Na moje hasło, że chcę wysiąść w Trog, by dojść do Zandlacher Boden, zostaję powierzony opiece motorniczego, który mówi, że wysadzi mnie przy kaplicy za Trog, bo tak mi będzie wygodniej. Cóż, zapewne wie lepiej. W Trog i tak się trzeba przesiąść do innego, analogicznego wagonika i tam ląduję w kabinie motorniczego, który wysadza mnie niżej przy kapliczce, nie musząc otwierać drzwi pozostałym pasażerom. Nie ma tu normalnej stacji i motorniczy żartuje, że za tę usługę należy się pięć euro. Przystaję na tę propozycję, oferując mu swój bilet i prosząc o pięć euro reszty. Żegnamy się ze śmiechem na ustach i zostaję znów sam na sam z górami.

Przez dziury pomiędzy licznymi chmurami słońce wysyła swe promienie, rzucając potężne słupy światła. Może jutro będzie piękniejszy dzień?

Ruszam drogą, zgodnie z tabliczką wskazującą kierunek na Zandlacherhütte. Najpierw lekko w dół, potem trawersem, ale co chwila ponownie w górę. Wiem, że jestem wyżej niż moje auto, więc wolałbym już nie podchodzić w górę, ale - cóż robić. Na zboczach drzewa leżą jak zapałki - efekt ostatnich, huraganowych wiatrów. Na szczęście droga jest uprzątnięta. Po jakimś czasie staję zakłopotany przy tabliczce, wskazującej jakby w las, który tu kiedyś stał. Szukam wzrokiem w plątaninie pni i gałęzi, ale nie udaje mi się dostrzec niczego na kształt ścieżki. Podążam więc dalej drogą, która nadal się lekko wznosi. Ale gdy dobra droga się kończy, a ostro w górę prowadzi kiepska, kamienista dróżka, decyduję się na zejście wiatrołomem. I to się okazuje najtrudniejszym odcinkiem dzisiejszej trasy!