Jura Krakowsko-Częstochowska, VI 2025 + VI 2026

Właśnie, wieża. Dobrze pamiętam, że tam teraz są schody stalowe?

empire13 napisał(a): Dobrze pamiętam, że tam teraz są schody stalowe?

Tak

dangol napisał(a):

empire13 napisał(a): Dobrze pamiętam, że tam teraz są schody stalowe?

Tak

No to tam sobie złamałem palec 3 lata temu

empire13 napisał(a):
No to tam sobie złamałem palec 3 lata temu

Zdjęcia z zejścia z widokiem na podzamcze zachodnie…







Pod schodami wiodącymi na wieżę jest otwór w murze, ale nie da się tamtędy przejść na podzamcze wschodnie. Można natomiast zejść najkrótszą trasą do parkingu, ale to jeszcze było dla nas za wcześnie. Wróciłyśmy więc do miejsca, z którego wcześniej schodkami weszłyśmy na podzamcze zachodnie, dalej ścieżką dotarłyśmy do głównej bramy prowadzącej na podzamcze wschodnie.



W ostrołukowej bramie wjazdowej widnieją wgłębienia na mechanizm służący do spuszczania brony. Podejście do bramy utrudniała sucha fosa, a przed nią wał wykorzystujący po części naturalne ukształtowanie terenu i skał. Nad fosą przerzucono kładkę i most zwodzony, który podniesiony na łańcuchach stanowił dodatkową ochronę zamkniętej bramy.

Militarno-gospodarcze podzamcze wschodnie jest mniejsze od zachodniego, ma kształt pięciokąta. Nie wiemy, czy oba podzamcza były w czasach świetności zamku jakoś połączone ze sobą…



Miejscami zachowały się grube na około 2 m mury zewnętrzne z łamanego kamienia, zwieńczone krenelażem ze strzelnicami. W pn.wsch. narożniku znajdują się resztki półbaszty (przypuszczalnie była oba połączona z drewnianym budynkiem, o istnieniu którego mogą świadczyć znaleziska archeologiczne), natomiast blisko korony murów fragmenty ganku obserwacyjnego dla straży zamkowej.





Na parking wróciłyśmy ścieżką otaczającą zamek od wschodu, po drodze był widok na taką oto kapliczkę.





Przed odjazdem, zatrzymałyśmy się jeszcze na kawkę w strefie gastronomicznej znajdującej się w pobliżu parkingu. Uznałyśmy, że wiatka na zielonym podwórzu będzie ku temu zdecydowanie lepsza, niż jakiekolwiek miejsce w Pilicy, do której wybierałyśmy się ze Smolenia.

Pilica



Plan zwiedzania miasteczka był znacznie obszerniejszY, niż jego realizacja , ale tym razem nie była to nasza wina, gdyż chęci były. Już po dojechaniu na pilicki rynek (ze Smolenia niedaleko, około 4 km) pogoda zaczęła się gwałtownie psuć, wiadomo było iż skończy się to ulewą.

Pierwotna osada (wzmianka o niej już z 1227 roku) nosiła nazwę Pilcza, znajdowała się na wzgórzu, ok. 1 km na wschód od obecnego miasta. Nową Pilicę w obecnym miejscu lokowali Toporczykowie (którzy potem przyjęli nazwisko Pileccy) w 2 połowie XIV wieku. W 1610 roku kolejny właściciel zamku w Smoleniu, Wojciech Padniewski, zbudował w Pilicy pałac i przeniósł tu swą siedzibę… Liczyłam na to, że uda się zobaczyć ten pałac z zewnątrz, ale… o tym potem .

Na razie jesteśmy w rynku, spoglądamy na replikę ratusza i miejską studnię.



Fragment fundamentów ratusza z XVII wieku zostały odkryte podczas prac archeologicznych na rynku. Ratusz w tym miejscu stał prawdopodobnie od XV wieku, został spalony podczas potopu szwedzkiego. Po zakończeniu badań historycznych, na rynku postawiono replikę ratusza. Natomiast replika XIX-wiecznej studni powstała w latach 2001-2003.

Czekałam, aż dojedziecie do Pilicy Znam tam każdy kąt , bo stamtąd pochodzi mój tata i w dzieciństwie jeździłam tam na wakacje do dziadków

Teraz już kilka lat minęło, kiedy byliśmy tam ostatnio, na pogrzebie dziadka...

Mam historyczne zdjęcie z września 2014, kiedy budowano replikę ratusza:



Z przyjemnością popatrzę na Pilicę Twoimi oczami, Danusiu

P.S. Jakieś zdjęcia pałacu chyba też wygrzebię, ale poczekam co o tym napiszesz, żeby nie wychodzić przed orkiestrę

Chyba tylko przejechałem przez Rynek. Chętnie się dowiem czy coś straciłem. Jakby co to daleko nie mam

empire13 napisał(a):Chętnie się dowiem czy coś straciłem. Jakby co to daleko nie mam

Z Pilicy niestety dużo nie będzie, jako że ulewa przeszkodziła nam w poznawaniu miasteczka.

Franz napisał(a):Jura Krakowsko-Częstochowska to nasz ulubiony kierunek, co roku po parę razy tam zaglądamy.

Macie blisko, możecie tam wpadać nawet tylko na jeden dzień. Dzięki fotkom zamieszczonym przez Ciebie w ubiegłym roku wplotłam w nasz plan Bramę Twardowskiego , moim koleżankom bardzo się tam podobało

maslinka napisał(a): Jakieś zdjęcia pałacu chyba też wygrzebię, ale poczekam co o tym napiszesz, żeby nie wychodzić przed orkiestrę

I te wygrzebane przez Ciebie zdjęcia będą bardzo cenne, bo my nie zrobiłyśmy. Dlaczego, napiszę wkrótce.

Podeszłyśmy jeszcze do stojącego niedaleko rynku parafialnego kościoła św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty.



Nie wiadomo dokładnie, kiedy świątynię zbudowano, prawdopodobnie Pileccy ufunDowali ją na przełomie XIV i XV wieku. Kościół został rozbudowany na przełomie XVI i XVII wieku w stylu barokowym.



Niestety, do wnętrza nie można było wejść, musiało wystarczyć zaglądnięcie przez kratę (ale widać było niewiele).



Musiałyśmy więc poprzestać na obejściu kościoła wokół, a wiedzę o jego wnętrzu uzupełniłyśmy z internetów. Szkoda, ale innego wyboru nie miałyśmy.





A to znajdujący się na terenie przykościelnym pomnik przodków i rodów szlacheckich – budowniczych i fundatorów świątyni.



Najwyższy postument pomnika zwieńczony rzeźbą „Piety” – to również symbol rodu Ottona i Jadwigi z Pilczy herbu „Topór” oraz ich córki Elżbiety, późniejszej Królowej Polski w latach 1417 – 1420 . Cztery niższe kamienne cokoły – to symbol rodów książęcych, związanych z tą świątynią (Warszyckich, Padniewskich, Prazmowskich i Potockich). Herby Rodowe znajdują się na murach i we wnętrzu świątyni. Oryginalne-historyczne kamienie użyte do budowy pomnika symbolizują wszystkich, którzy spoczęli przy kolegiacie w ciągu 500 lat , od 1410r. do 1910r. Pomnik poświęcono 3 maja 2018 roku.

Ponieważ deszcz wyraźnie nadciągał, zrezygnowałyśmy z podejścia do Sanktuarium Matki Bożej Śnieżnej Opiekunki Rodzin i klasztoru franciszkanów. Uznałyśmy, że lepiej podjechać pod wejście do parku pałacowego i tam właśnie zaglądnąć chociaż na troszkę, zanim ulewa na dobre przeszkodzi spacerowaniu. Niestety, ze spaceru po parku nic nie wyszło , nawet nie dlatego że już zaczął kropić deszcz. Po prostu, gdy przekroczyłyśmy bramę wejściową, z domu stojącego tuż obok wychylił się gościu i zakazał wejścia , jako że to teren prywatny. No cóż… takie tabliczki faktycznie były nieco dalej na drzewie , ale w internetach stało, iż prywatną własnością jest pałac, a na teren parku wejść można… Nie było jednak sensu dociekać, jak jest naprawdę, park pałacowy chyba aż tak nie jest tego wart?

Tu prośba do Agnieszki (maslinki) o obiecane wygrzebanie fotek .

Na szczęście do Restauracji Pod Kolumnami było już bliziutko i zdążyłyśmy tam wejść, zanim lunęło jak z cebra. No i bardzo dobrze się stało że nie wyszło z pałacowym parkiem, dzięki temu nie zmokłyśmy ani troszkę !
Z wybranych dań byłyśmy równie zadowolone, jak przed rokiem. Złożyłyśmy też życzenia Młodej Parze (ślub tego dnia brała córa naszych Przyjaciół) i miło spędziłyśmy jakieś dwie godzinki.



Wciąż padało, dlatego nie było sensu w drodze powrotnej zatrzymywać się w Grodzisku w Pustelni Błogosławionej Saloemi, aby zobaczyć ciekawy obelisk ze słoniem. Wróciłyśmy więc do ojcowskiego Młyna, tam było sucho i miło . Deszcz przestał padać wieczorem.

Do Pilczy muszę wrócić kiedyś , bo ostatni raz byłem tam jeszcze w ubiegłym wieku , z Twoich zdjęć wynika , że przybyło tam nieco murów . . .


Pozdrawiam
Piotr