Jura Krakowsko-Częstochowska, VI 2025 + VI 2026

dangol napisał(a):

empire13 napisał(a):Lubię zamek w Pieskowej Skale. Byłem tak kilka razy.

Ja po raz pierwszy, moje koleżanki też. Zgodnie uznałyśmy, że było warto !

Zdecydowanie warto Byliśmy kilka razy , bo bardzo lubimy spacery po Jurze . Pięknie tam , sporo szlaków pieszych i rowerowych , skałki , zamki , groty i lasy


Pozdrawiam
Piotr

Cała Jura jest super, dlatego tegoroczne BBW znów tam było . Wiele jeszcze zostało do zobaczenia, ale ... za rok jednak wybierzemy inny kierunek, a na Jurę może kiedyś jeszcze wrócimy. Niestety, z wiekiem jakoś opadło mi zacięcie do intensywnego zwiedzania , a że możliwości mobilne mam słabe (prawa jazdy nigdy nie zrobiłam i na pewno tak już zostanie), to z wielu pomysłów też rezygnuję i nie zamieniam ich w plany, nawet jeśli pojawia się ochota na deczko więcej intensywności.
Tegoroczne BBW było dość leniwe , ale coś tam jednak zobaczyłyśmy, pokażę to w kolejnych odcinkach tej relacji

W sali renesansu znajdują się trzy olbrzymie gobeliny, meble z XVI wieku oraz kolekcja włoskiego fajansu. Potem przechodzimy przez sale baroku, późnego baroku (z łożem francuskim z XVIII w. należącym dawniej do Elżbiety Potockiej), rokoko, klasycyzmu, empiryzmu, biedermeieru, romantyzmu, realizmu, historyzmu, secesji (m.in. obrazy Jacka Malczewskiego i Władysława Podkowińskiego) oraz sztuki XX-lecia międzywojennego.

W sali na drugim piętrze skrzydła bramnego znajduje się niewielka wystawa poświęcona historii zamku i jego mieszkańców. Cenna jest rzeźba nagrobna wojewody sandomierskiego Stanisława Szafrańca, fundatora renesansowej przebudowy zamku i propagatora reformacji. Antykościelna działalność wojewody sprawiła, że po upadku reformacji jego nagrobek został wyniesiony z kościoła w Seceminie, a następnie symbolicznie obcięto nogi i całość utopiono w studni plebańskiej. Rzeźbę odnaleziono w latach 20. XX wieku podczas inwentaryzacji kościoła, odrestaurowano i po wojnie umieszczono na zamku w Pieskowej Skale jako jedną z niewielu pamiątek po jego dawnych właścicielach.











Przez jedno okno widać Maczugę Herkulesa…

Oddzielna wystawa to kolekcja malarstwa angielskiego z XVIII-XIX wieku, należąca kiedyś do lwowskiego profesora prawa Leona Pinińskiego. Zdjęcie stamtąd mam tylko jedno.

W ramach wystawy „Kultura staropolska” zobaczyłam jedynie kaplicę i kryptę, gdyż czasu na całość już nie było (trocę szkoda, ale za długo „guzdrałam się” przy poprzednich ekspozycjach ). Niektóre z koleżanek przeszły staropolskie sale w szyBkim tempie, ale z dokumentacją zdjęciową się nie popisały . No cóż, koniecznie chciałyśmy zdążyć do zamkowej restauracji , aby tam właśnie zjeść obiad przed wyjazdem do Ojcowa.

Kaplica św. Michała została wybudowana w połowie XVII wieku przez Michała Zebrzydowskiego przed najazdem szwedzkim roku 1655. Architekturą nawiązuje ponoć (porównania niestety nie mam) do kaplicy bp. Tomickiego w katedrze na Wawelu. Wnętrze kaplicy św. Michała jest oryginalne, powstało z wykorzystaniem murów średniowiecznego zamku górnego.



Wystrój pochodzi z czasów budowy kaplicy, niestety oryginalne wyposażenie nie zachowało się. Stojący we wnętrzu późnobarokowy drewniany ołtarz z muzykującymi aniołami pochodzi z pałacu w Krosnowicach koło Kłodzka i trafił do zbiorów wawelskich po 1954 roku. Obok ołtarza są prezentowane dwa srebrne krzyże procesyjne i kalendarz liturgiczny, kształtem nawiązujący do zegara ściennego.



W kaplicy znajdują się wizerunki maryjne, w tym kopia obrazu jasnogórskiego, Matka Boska Cierpliwie Słuchająca i Matka Boska z Dzieciątkiem i świętymi jezuickimi. Pośród dzieł malarskich odnajdujemy obraz św. Stanisław wskrzeszający Piotrowina, namalowany przez wykształconego w Rzymie polskiego artystę Szymona Czechowicza. Cenne jest malowane na blasze epitafium z przedstawieniem Chrystusa Ukrzyżowanego, adorowanego przez rodzinę herbu Sulima. W kaplicy można też zobaczyć różne przedmioty sakralne.

Pod kaplicą zamkową znajduje się krypta, która zapewne nigdy nie miała być miejscem pochówku właścicieli Pieskowej Skały i członków ich rodzin, spoczęli z innych miejscach. W odrestaurowanych pomieszczeniach można jednak dziś zobaczyć pochodzące z Brzeżan pod Lwowem cynowe, siedemnastowieczne sarkofagi Adama Hieronima Sieniawskiego i jego trzech synów. Wszystkich czterech pochwała ich żona i matka Katarzyna z Kostków. Upamiętniła ich na marmurowych nagrobkach ustawionych w kaplicy w kościele zamkowym w Brzeżanach, a także w postaci naturalnej figur zmarłych, umieszczonych na wiekach sarkofagów.







Ekspozycję krypty uzupełniają inne dzieła związane z staropolskim, szlacheckim obyczajem pogrzebowym w tym kolekcja portretów trumiennych.



Na krypcie skończyłam zwiedzanie wystaw muzealnych. Część koleżanek zaglądnęła jeszcze na umieszczoną w dolnej kondygnacji jakąś wystawę sezonową sztuki współczesnej (ale jakoś się nią nie zachwyciły), ja natomiast przeszłam przez arkadowy dziedziniec (akurat trwała tam sesja foto jakieś młodej pary) ...



... i ruszyłam w kierunku restauracji, aby zając stolik dla nas ośmiu.

Restauracja znajduje się w jednym z bastionów przy budynku bramnym przy dziedzińcu zewnętrznym. Na szczycie bastionu jest taras widokowy kawiarni, z którego ponoć można byłoby zobaczyć Maczugę Herkulesa. Tyle, że drzewa trochę urosły i Maczugę przysłoniły . Na dokładkę potężna ulewa, jaka akurat pojawiła się wraz z burzą, raczej nie sprzyjała wypatrywaniu słynnej skały . Skończyło się więc jedynie na obiedzie, na szczęście w miejscu suchym i bezpiecznym, przy pysznych daniach .
Przeczekałyśmy pompę i zeszłyśmy do aut już w mżawce, tą samą trasą, którą pochodziłyśmy do zamku. To była dobra decyzja!

Kapliczka i Krypta najbardziej utkwiły mi w pamięci

empire13 napisał(a):Kapliczka i Krypta najbardziej utkwiły mi w pamięci

Wcale mnie to nie dziwi , za czas jakiś zapewne też je będę najlepiej pamiętać.

Na Maczugę Herkulesa popatrzyłyśmy z małego parkingu naprzeciwko niej. Przecież to było po drodze do Ojcowa, więc spacer zabłoconą ścieżką był bez sensu, skoro można było zobaczyć wygodnie i czysto .



Z Maczugą Herkulesa związane są liczne legendy. Jedna z legend mówi, iż książę Krak składając bogom w ofierze broń, którą zabił smoka pustoszącego okolice Ojcowa, wbił tu swoją ogromną maczugę. Wrosła ona w ziemię i okryła się skałą.
Maczuga Herkulesa w przeszłości znana była też pod nazwami: Maczuga Kraka, Skała Twardowskiego, Sokola Skała czy Czarcia Skała. Wapienna kolumna ma wysokość około 25 metrów, jest jednym z symboli Ojcowskiego Parku Narodowego. Powstała oczywiście w wyniku procesów krasowych i wietrzenia, a nie z maczugi wbitej przez Kraka. Uatrakcyjnia trasy turystom, chyba każdy kto zagląda do Pieskowej Skały, Maczugi nie pominie, nawet jeśli ma to być na tak krótko, jak nam się przydarzyło. Skałę oglądałam już kiedyś, podczas pamiętnej majówki „czarnobylowej” w 1986 roku ( mam nawet jeden slajd ze skałą, ale niezbyt wyraźnie ją widać).

Według miejscowej ludności jako pierwsi na Maczugę Herkulesa weszli Anglicy w XIX wieku, jednak brak na to jakichkolwiek dowodów. W wielu artykułach i przewodnikach znajduje się informacja, że jako pierwszy na czubek skały wspiął się w 1933 r. Leon Witek, używając drabin i metalowych klamer. Inne źródła podają, że pierwszego prawidłowego wejścia wspinaczkowego (bez użycia drabin) dokonali w 1935 r. krakowscy wspinacze zwani Pokutnikami: Adam Górka i Kazimierz Paszucha. Obydwie te informacje są ponoć błędne. Pierwsze potwierdzone zdobycie Maczugi Herkulesa należy do Ludwika Ziemblica, który w towarzystwie Franciszka Żurka wspiął się na jej szczyt w 1913 r. Od czasu utworzenia Ojcowskiego Parku Narodowego wspinaczka na Maczudze Herkulesa jest zakazana

Czwartek, 4 czerwca

Ojców

Wszystkie noclegi miałyśmy w Młynie Bosaka, wybór okazał się trafiony. Miejsc z wnętrza nie mam (a jeśli są, to raczej nie do publikacji na forum), ale w internetech znajdziecie wiele, więc chętni mogą pozaglądać.



Początek dnia był deszczowy, nie bardzo zachęcał do spaceru, jaki był zaplanowany. Na szczęście plan nie był napięty, więc uznałyśmy, że dostosujemy się czasowo do prognozy pogody, która około południa miała być korzystniejsza. Zresztą, śniadanie było dość późno i siedziało się miło. Nie mamy możliwości, aby w takim gronie spotykać się często, fajnie więc wreszcie na spokojnie pogadać o tym i owym, pośmiać się wspominając różne sytuacje i wydarzenia.

Możliwości spacerowych w Ojcowie jest sporo, wycieczki krótsze lub dłuższe, co kto woli i na ile sobie może pozwolić.



My miałyśmy w planie dwa kółeczka, raczej niezbyt wymagające (w każdym bądź razie dla większości z naszej grupki, bo jednak wiek i różne schodzenia zaczynają być przeszkodą). Auta spokojnie mogły wypoczywać na parkingu pod Młynem, a my ćwiczyć zanikającą formę i delektować się pięknem okolicy.

Na pierwszy rzut wybrana została Jaskinia Ciemna, dokąd daleko nie miałyśmy. Wkrótce więc doszłyśmy do wiodacego tam szlaku zielonego.

Idziemy Doliną Prądnika, mamy widok na Panieńskie Skały przy ujściu wąwozu Wrześnik. Pod nimi willa „Pod Koroną” (zwana też „Derechówką”) zbudowana w 2.połowie XIX wieku, w której podczas wizyty w Ojcowie mieszkała warszawska poetka i powieściopisarka Jadwiga Łuszczewska, tworząca pod pseudonimem Deotyma. Tu czerpała twórcze natchnienie…
W 1859 roku w Dzienniku podróży Łuszczewska napisała: „Dolina Prądnika jest ciągłem pasmem zjawisk i zachwyceń; nigdzie jednak tyle nie zdumiewa, ile w głębokiej kotlinie, nad którą panuje zamek Ojcowski, zbudowany przez synowską pobożność króla-prawodawcy. Tam zuchwałość rozdziwaczonej przyrody dochodzi do potęg najśmielszej poezyji: jest to skamieniały dytyramb”.



W latach 1956-1959 w willi tej mieściła się dyrekcja Ojcowskiego Parku Narodowego.



Nazwę Skał Panieńskich tłumaczy legenda. Według niej siostry klaryski z klasztoru w Zawichoście uciekały przed Tatarami do Grodziska. Tu w Dolinie Prądnika Tatarzy zaczęli ich doganiać. Broniąc się przed pohańbieniem i śmiercią, uprosiły Boga, by zamienił je w skały.
Dawniej w nieistniejącej już willi „Sybilla” u podnóża Panieńskich Skał istniał założony w 1855 r. przez lekarza Lucjana Kowalskiego zakład hydropatyczny „Sybilla”, zalążek późniejszego uzdrowiska w Ojcowie.
Naprzeciwko Panieńskich Skał znajdują się Skały Kawalerskie, zaś w środku pomiędzy nimi samotna iglica skalna – Igła Deotymy, pod którą ponoć poetka często siadywała. Obok Igły Deotymy rosną brzozy ojcowskie - bardzo rzadki gatunek, pojawia się tylko w jedenastu miejscach w Parku.



Kawalerskie Skały to skalny mur na prawo od Igły Deotymy. Nazwę Skały Kawalerskie nadano, aby Pannom nie było smutno.

Kasa biletowa do Jaskini Ciemnej znajduje się na dole, przy asfaltowej drodze.



Kupiony w budce bilet (20 zł, ulgowy 14 zł) pokazuje się na górze przewodnikowi, Z którym w grupie zwiedza się jaskinię. Na kupionym bilecie pani kasjerka wpisuje godzinę wejścia do jaskini (liczebność grupy do 60 osób), te są o pełnych godzinach, zwiedzanie z przewodnikiem trwa około pół godziny. Podejście od kasy, krótkie ale dość strome (przewyższenie około 65 m), zajmuje około 15 minut.

(fotka ze strony https://ma.krakow.pl/badania-w-jaskini- ... w-ojcowie/ )

Ponieważ przy wejściu do jaskini byłyśmy ponad pół godziny przed „naszą” godziną 13-tą, zasiadłyśmy na ławeczkach (jeszcze były wolne), aby odsapnąć. Dwuosobowa „delegacja”, najmniej zmęczona (a więc, nie ja ) wykorzystała wolny czas na kilkuminutowe podejście idącym dalej szlakiem zielonym (wiodącym dalej przez Górę Koronną) na punkt widokowy, skąd najlepiej widać słynną Rękawicę, zwaną też Białą Ręką.



Zgodnie z legendą, gdy Dolinę Prądnika podczas jednego z najazdów plądrowali Tatarzy, miejscowa ludność schroniła się w Jaskini Ciemnej. Ludzie gorąco modlili się do Boga z prośbą o ratunek. Bóg, pragnąc ich ocalić przed zgubą, zasłonił wejście do jaskini własną dłonią.

Pokazujesz nowe dla mnie miejsca. Trzeba się tam kiedyś na spacer wybrać. Jestem ciekawy tej Jaskini Ciemnej. Czekam na kolejny odcinek

empire13 napisał(a): Jestem ciekawy tej Jaskini Ciemnej.

Wnętrze jaskini nie jest efektowne, ale jej historia i archeologia już tak . No i nietoperki i pająki