Czy jesteś za karą śmierci w Polsce ?

maniust napisał(a):Jestem tego samego zdania co ty , a jeśli ktoś jeszcze nie zauważył rożnicy między kretynem pędzącym przez Wa-wkę , a dziadkiem który potrącił dzieciaka to niestety , ale nie szkoda tu rozmawiać.
Co jednak nie znaczy że jeden i drugi w takim przypadku zasługuje na karę śmierci , bez jaj , nie mniej jednak gdyby kretyn pędzący Waw-kę zabił 6 ludzi jak ten czubek w Kamieniu Pomorskim , to tak jestem za tym żeby takich utylizować.

Blaugrana napisał(a):Mogę wam też gwarantować, że populistyczne hasła niektorych politykow w tej sprawie są warte tyle ile ich ta cała gadanina.

Nie zrezygnują z członkostwa w UE.

jara napisał(a):
Jak złapią kilku, to i on się o tym się dowie

Bocian napisał(a):Jedno jest pewne, zmienia sie optyka jeśli coś dotyka nas.

Raul73 napisał(a):.

Tylko dlaczego nie bierzesz pod uwagę sytuacji, w której taki idiota zabija na drodze 2 czy 3 twoich dzieci. Jak wtedy byś się czuł? Ty czy ktokolwiek inny? Czy nie lepiej byłoby, gdyby taki debil, który sam szuka śmierci, znalazł ją kilometr wcześniej, sam? Niż zabijając kilku niewinnych ludzi?

Raul73 napisał(a):A odpowiadając na pytanie o postawienie się w jego sytuacji - gdybym był na miejscu gościa, który zabije kilka niewinnych osób przez taką jazdę, to sam też wolałbym się zawinąć na pierwszym lepszym drzewie. Lepsze to, niż żyć z krwią na rękach i ludzkim życiem na sumieniu!

Raul73 napisał(a):

maniust napisał(a):
Po prostu olać Unię , potrzebna nam ona jak wrzód na doopie.
Oprócz tego że mamy kilkaset kilometrów autostrad i możliwość kupowania u Portugalczyka, Francuza czy Niemca , NIC!

Dokładnie to miałem na myśli

Bocian napisał(a):

Raul73 napisał(a):A odpowiadając na pytanie o postawienie się w jego sytuacji - gdybym był na miejscu gościa, który zabije kilka niewinnych osób przez taką jazdę, to sam też wolałbym się zawinąć na pierwszym lepszym drzewie. Lepsze to, niż żyć z krwią na rękach i ludzkim życiem na sumieniu!

Slogany moim zdaniem.

Raul73 napisał(a):

Bocian napisał(a):

Raul73 napisał(a):A odpowiadając na pytanie o postawienie się w jego sytuacji - gdybym był na miejscu gościa, który zabije kilka niewinnych osób przez taką jazdę, to sam też wolałbym się zawinąć na pierwszym lepszym drzewie. Lepsze to, niż żyć z krwią na rękach i ludzkim życiem na sumieniu!

Slogany moim zdaniem.

To była moja wypowiedź - i jest ona całkowicie zgodna z prawdą i z moim sumieniem.

Pytałeś - odpowiedziałem.

Twoje zdanie nie ma tu nic do rzeczy.

realista2 napisał(a):Jedno zawsze mnie zastanawia jako człowieka niewierzącego. Skąd biorą się takie pokłady nienawiści w katolickim kraju.Przecież Kościół jest nie tylko przeciwny karze śmierci, ale wręcz nakazuje katolikom wybaczać cyt. : „Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją” (księga Izajasza) Usta pełne frazesów o nauczaniu JPII. No to słuchajcie autorytetów.

walp napisał(a):- po pierwsze: uważam, że ludzkie życie jest wartością niezbywalną i żaden człowiek, nie może odbierać życia drugiemu, nawet w majestacie prawa.

Gdyby zatem konsekwentnie wyeliminować wszelką możliwość bezkarnego pozbawienia życia człowieka z systemu prawnego, to trzeba by również zlikwidować instytucję obrony koniecznej. W takim jednak przypadku prawo traktowałoby identycznie zarówno bezprawny zamach, jak i obronę przed nim, a więc skutecznie zacierałoby granicę między prawem a bezprawiem, między przestępczym zamachem, a obroną przed nim. Taka sytuacja przekreślałaby ochronną funkcję prawa karnego i podważałaby sens prawa w ogóle.

Z tych właśnie względów, zatrącających o paradoks, utrzymanie w systemie prawnym możliwości bezkarnego zabicia człowieka objawia się jako jeden z fundamentów ochronnej funkcji prawa karnego i sensu prawa w ogólności. I właśnie dlatego intencje przeciwników kary śmierci nie są możliwe do zrealizowania w pełni bez podważenia samej istoty prawa.

Czy jednak nie są możliwe do zrealizowania częściowo? Wróćmy raz jeszcze do instytucji obrony koniecznej. Jak wspomniałem, człowiek zaatakowany przez napastnika ma prawo się bronić. Zakres tej dopuszczalnej obrony zakłada możliwość pozbawienia napastnika życia. Napastnik zatem, decydując się na zaatakowanie swojej ofiary, nie może nie liczyć się z tą możliwością i przystępując do napadu ryzykuje życiem. Zwróćmy uwagę, że z punktu widzenia prawnego możliwość utraty życia przez napastnika zachodzi już wtedy, gdy znajduje się on zaledwie na etapie usiłowania (np. usiłowania zabójstwa). Skoro kara śmierci została zniesiona , napastnik, który na etapie usiłowania jest zagrożony utratą życia, otrzymuje od systemu prawnego nagrodę, o ile tylko doprowadzi swój zbrodniczy zamiar do końca, to znaczy, o ile ofiarę życia rzeczywiście pozbawi. Wtedy bowiem ze strony ofiary żadne niebezpieczeństwo już mu nie grozi, zaś prawo od tego momentu gwarantuje mu ochronę życia, zwłaszcza, gdy zostanie schwytany, osądzony i skazany. Mówię o gwarantowaniu życia, ponieważ w takiej sytuacji inne osoby są odpowiedzialne przed prawem za ochronę życia aresztowanego i skazańca. W ten oto sposób likwidacja kary śmierci premiuje zbrodniarzy szczególnie brutalnych, bezlitosnych, którzy nie wahają się przed doprowadzeniem swoich ofiar do stanu bezbronności i zgładzeniem ich. W zasadzie zaś, likwidacja kary śmierci poprawia sytuację przestępcy pod warunkiem wszakże, że przekroczy on etap usiłowania i osiągnie etap realizacji zbrodniczego zamiaru.

Tymczasem funkcją prawa karnego nie jest zapewnianie przestępcom bardziej komfortowej sytuacji, ale ochrona jednostek przed bezprawnymi zamachami. Zatem wykonywanie ochronnej funkcji prawa powinno zmierzać do utrzymania sytuacji co najmniej takiej, jaka istniała na etapie usiłowania, to znaczy dopóki zaatakowana ofiara mogła skorzystać z obrony koniecznej. Zadaniem prawa karnego powinno być zatem przedłużenie zagrożenia życia napastnika również na okres, gdy ofiara została doprowadzona do stanu bezbronności, albo pozbawiona życia.

W tym momencie – jak przypuszczam – leży przyczyna nieporozumienia między zwolennikami kary śmierci, a jej przeciwnikami. Ci pierwsi, do których również i jam się zaliczam, uważają, że prawo powinno występować w imieniu jednostki, której dobra zostały w wyniku przestępstwa naruszone, a więc powinno działać tak jak ona, również wtedy, kiedy ona sama z tych czy innych powodów działać już nie może. Ci drudzy natomiast uważają, że prawo powinno działać w imieniu społeczeństwa. W takiej zaś sytuacji wspomnienie zbrodni i krzywdy ofiary schodzi na plan dalszy, a przedmiotem uwagi staje się sytuacja przestępcy, skonfrontowanego ze społeczeństwem. Pod wpływem tej, oczywiście niesymetrycznej, sytuacji rodzą się pytania o prawomocność kary śmierci itp. objawy współczucia. Takie są praktyczne konsekwencje różnicy między indywidualistyczną, a kolektywistyczną koncepcją prawa karnego. Tymczasem prawo to powinno przede wszystkim kierować się nakazem sprawiedliwości, a więc oddawania każdemu tego, co mu się należy, a dopiero potem współczuciem dla zbrodniarza. I z tego punktu widzenia powinna być w kodeksie i kara śmierci, i prawo łaski.

I jeszcze jedna uwaga. Obawiam się, że postulat zniesienia kary śmierci prowadzi w gruncie rzeczy do uproszczenia procedury jej orzekania i wykonywania. Oto przykład: w swoim czasie ówczesna Niemiecka Republika Demokratyczna zniosła karę śmierci. W tym samym jednak czasie straż graniczna tego państwa strzelała do ludzi usiłujących sforsować mur berliński, a liczba uśmierconych w ten sposób nieszczęśników sięgała setek. Jak więc było naprawdę? Ist-niała tam kara śmierci, czy nie istniała? Uważam, bo faktom zaprzeczać nie potrafię, że nadal istniała, tylko zabroniono jej orzekania sądom działającym mimo wszystko według jakiejś procedury, a przekazano jej orzekanie i wykonywanie żołnierzom straży granicznej, którzy nie prowadzili żadnego postępowania, nie przesłuchiwali podejrzanych, nie określali stopnia ich winy, nie wysłuchiwali argumentów obrońców, ani też nie pouczali o przysługujących środkach odwoławczych, tylko repetowali karabin i strzelali.

Osobiście wolałbym, żeby jednak o karze śmierci decydowały sądy, które – cokolwiek by o nich nie powiedzieć – dają pewne gwarancje praworządności. Trudno natomiast mi pogodzić się z postulatem, wskutek którego prawo orzekania tej kary i jej wykonywania miałyby osoby przypadkowe. Tymczasem nie tylko w byłej NRD, ale również u nas, tu i teraz, taka tendencja występuje.

Jest rzeczą charakterystyczną, że kręgi domagające się zniesienia kary śmierci zawsze w znacznym stopniu się pokrywały z kręgami domagającymi się kontynuowania legalizacji aborcji. Warto przysłuchać się ich argumentacji: oto o życiu człowieka jeszcze nie urodzonego miałaby decydować “kobieta”. A więc nie sąd, nie za jakieś przestępstwo, nie po zbadaniu stopnia winy, ale “kobieta”, kierująca się przesłankami znanymi tylko jej samej. Czyż nie jest to fragment tendencji zmierzającej do uproszczenia procedury orzekania i wykonywania kary śmierci? Może ktoś powiedzieć, że mieszam pojęcia, bo przecież w przypadku dziecka nie można mówić o przestępstwie. Wolne żarty! Tym gorzej! Z punktu widzenia człowieka pozbawianego życia taka żonglerka słowami nie ma żadnego znaczenia.

Dlatego też sprzeciwiam się jakimkolwiek pomysłom, które zmierzałyby do upraszczania procedury orzekania i wykonywania kary śmierci. Zaś ona sama powinna figurować w kodeksie karnym, zarezerwowana do przypadków umyślnych zabójstw, zwanych ongiś morderstwami. Jej likwidacja bowiem prowadzi do poważnych i demoralizujących niekonsekwencji w systemie prawnym. Quod erat demonstrandum

realista2 napisał(a):Walp, spokojnie, rzeczowo w wybornym stylu uzasadniłeś swój punkt widzenia. Przeczytałem z wielką przyjemnością.
Myślę, że warto uzupełnić twój tekst o poglądy Jana Pawła II w kwestii kary śmierci. Posłużę się cytatem.

Religia TV cyt.: „Jan Paweł II stał na stanowisku, że życie każdego człowieka, nawet przestępcy, jest święte. W encyklice „Evangelium vitae” opowiedział się zdecydowanie przeciwko stosowaniu tej kary.  Papież podkreślił, że władze cywilne nie powinny sięgać do najwyższego wymiaru, czyli do odebrania życia przestępcy, poza przypadkami absolutnej konieczności, to znaczy gdy nie ma innych sposobów obrony społeczeństwa.
Papież przyczynił się do zmiany nie tylko stanowiska Kościoła katolickiego w tej sprawie, ale także zmiany w mentalności wielu katolików. O ile bowiem jeszcze do niedawna uważano ją za usprawiedliwioną, o tyle dzięki nauczaniu Jana Pawła II jest ona uznawana niemal powszechnie jako bezzasadna. Papież uważał ją za element „kultury śmierci”.  
Czy są tu jacyś katolicy?
„Katechizm Kościoła Katolickiego”  cyt. :
„biorąc pod uwagę możliwości, jakimi dysponuje państwo, aby skutecznie ukarać zbrodnię i unieszkodliwić tego, kto ją popełnił, nie odbierając mu ostatecznie możliwości skruchy, przypadki absolutnej konieczności usunięcia winowajcy "są bardzo rzadkie, a być może już nie zdarzają się wcale”.

Herezja cyt. :
"Według definicji podanej przez Tomasza z Akwinu (1225–1274), herezja polega na odrzuceniu w mniejszej lub większej części depozytu wiary nauki Kościoła na temat wiary i moralności, nie zaś kwestii liturgicznych, organizacyjnych."
Herezję należy odróżnić od apostazji (całkowitego porzucenia wiary) i od schizmy (wypowiedzenia posłuszeństwa najwyższej władzy duchownej – w Kościele rzymskim papieżowi,

Czy są tu jacyś heretycy?

arkona napisał(a):

walp napisał(a):- po pierwsze: uważam, że ludzkie życie jest wartością niezbywalną i żaden człowiek, nie może odbierać życia drugiemu, nawet w majestacie prawa.

To proponujesz również penalizację zabójstwa nawet w ramach instytucji obrony koniecznej?