Chile i Argentyna marzec 2026.

Najgorsza kolacja. Paskudna rozmrożona i wysuszona ryba. Dobrze, że mieliśmy czym popić.

21 marca, sobota.


Okolice El Calafate to rejon położony w południowo-zachodniej Patagonii, gdzie u podnóża Andów rozwinęły się potężne lodowce. Czoła niektórych z nich nie cofają się, mimo postępującego ocieplenia klimatu. Najbardziej znany to położony na terenie Parku Narodowego Los Glaciares Perito Moreno i tam właśnie zmierzamy.

Najpierw patrzymy z daleka.



























Spacer po kładkach i tarasach zaczynamy od najwyższego punktu, na który zawiózł nas autobus.

Widoki zwalają z nóg. Take przedstawienie oglądamy pierwszy raz w życiu.

Lodowiec się cieli, ogromne bryły z hukiem wpadają do wody. Tylko, że zanim dźwięk do nas doleci i zorientujemy się z której to strony- kawał lodu już zdąży wylądować w wodzie.

W tym miejscu było największe zagęszczenie turystów, ale infrastruktura jest dobrze pomyślana, miejsca starczyło dla wszystkich.

W parkowej restauracji zjedliśmy bardzo smaczny obiad. Dla chętnych drinki z lodem z lodowca też były.

































Po południu popłynęliśmy na godzinny rejs łódką bliżej czoła lodowca. Pływające bryły lodu w słońcu wyglądają niesamowicie. Cieszyliśmy się jak dzieci bo dali nam potrzymać taką wyłowioną z wody lodową kulę.

Mimo ostrego słońca było przeraźliwie zimno i wiał wiatr. Miałam na głowie czapkę i dwa kaptury, a bohater Miruś paradował w jednym polarku i mówił, że ma „akurat”




























































































Kolacja w hotelu dzisiaj była jadalna.

Popularny w Argentynie deser to połączenie sera z twardą marmoladą owocową.

22 marca, niedziela.


Ze względu na popołudniowy przelot do Ushuaia czas wolny do południa wykorzystaliśmy jeszcze na spacer po zakamarkach El Calafate.

Droga nr 40 w Argentynie to tak jak „66” w Stanach.












Stara część miasteczka.












































Była rezydencja Pani Prezydent. Gdzieś obok mieszkają jej rodzice.


















Nad laguną można pospacerować po płatnych ścieżkach; my zeszliśmy na chwilę nad jezioro w miejscu ogólnodostępnym.

Po drodze z okien autobusu widzieliśmy dużo czerwonych kapliczek, wokół których leżały stosy plastikowych butelek wyglądające jak wysypiska śmieci. Teraz poznaliśmy legendę z nimi związaną. La Difunta Correa to imię nadane Deolindzie Correa de Bustos, półlegendarnej młodej Argentynce, która podobno zmarła z odwodnienia na pustyniach San Juan szukając męża przymusowo wcielonego do armii. Jej miesięczne dziecko przeżyło żywiąc się pokarmem wyciekającym z piersi zmarłej piersi, co uznano za cud.









Obecnie wiele osób (szczególnie kierowcy) zostawia butelki z wodą przy kapliczkach aby zmarły nigdy nie doznał braku wody.
Zdjęcia nie moje, ale takie sterty rzeczywiście leżały.









Wyznawcy identyfikujący się jako katolicy uważają kobietę za świętą. Dlatego w styczniu 2020 roku, podczas Światowych Dni Młodzieży w Panamie, członkowie Fundacji Vallecito odpowiedzialni za promowanie kultu Difunty Correa przekazali na ręce papieża Franciszka list z prośbą o rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego. Papież nie zaakceptował prośby rodaków i nie złożył oficjalnej wizyty w swoim kraju przez dwanaście lat pontyfikatu. Oficjalnym powodem było ryzyko politycznego wykorzystania takiej pielgrzymki.









Cmentarz miejski.
























































Takie metalowe pojemniki były kiedyś skrzynkami na mleko.





























Ostatnie spojrzenie na Andy.

Tym razem lot nie był widokowy, warstwa chmur była jak pierzyna.




































Ushuaia to miasto położone najdalej na południu na kuli ziemskiej. Tu przeżyłam drugie na tej wycieczce ogromne zaskoczenie. Na końcu świata spodziewałam się jednego skrzyżowania i kilku trzeszczących na wietrze chałup. A my z lotniska wjeżdżamy do dużego, czystego i chyba dość bogatego miasta. W centrum jest ładnie. Polityka rządu stwarza warunki do osiedlania się w tym regionie; miasto jest strefą wolnocłową. Korzyści raczej nie dotyczą turystów, bo dla nich ceny są odpowiednio wysokie.

Lodowiec wspaniały Jak zobaczyłem te łódki z punktu widokowego to od razu pomyślałem, że tam podpłyniecie i oczywiście
Na wasze 2 osoby to tutaj "4" z przodu kwoty za tą wycieczkę da radę, czy raczej ślizga się o "5" ... ?
Piękne rejony, piękne

Punkt widokowy na lądowisku dla helikopterów.

majkik75 napisał(a): ... Na wasze 2 osoby to tutaj "4" z przodu kwoty za tą wycieczkę da radę ...

Usiądź sobie wygodnie, tylko dobrze się oprzyj
Teraz otwórz stronę biura "L" i sprawdź kwoty. Nie zapomnij doliczyć wydatków własnych

Konkurencyjne biura mają podobnie. Jeżeli pojedziesz sam prawdopodobnie zmieścisz się w zakładanym przez Ciebie budżecie.

margaret-ka napisał(a):

majkik75 napisał(a): ... Na wasze 2 osoby to tutaj "4" z przodu kwoty za tą wycieczkę da radę ...

Usiądź sobie wygodnie, tylko dobrze się oprzyj
Teraz otwórz stronę biura "L" i sprawdź kwoty. Nie zapomnij doliczyć wydatków własnych

Konkurencyjne biura mają podobnie. Jeżeli pojedziesz sam prawdopodobnie zmieścisz się w zakładanym przez Ciebie budżecie.

Jeden z moich ulubionych cytatów: jeśli stoisz to usiądź a jak siedzisz to się połóż
Już wiem wszystko, dziękuję. Absolutnie i szczerze szanuję
I dziękuję za to, że się tym dzielisz

Obowiązkowe foty.
































Spacer po centrum.

Miejsce pamięci poświęcone żołnierzom poległym w walce o Falklandy. Argentyńczycy do dzisiaj uważają, że Malwiny należą do nich i wierzą, że formalnie też do nich wrócą.

W stronę muzeum jedziemy jakaś okrężną drogą, bo kierowca mówi, że w centrum miasta o tej porze korki. Nam korki niestraszne, przecie to nasza codzienność. Ale tu? Na końcu świata korki? Tego nasze plany nie uwzględniały.