Chile i Argentyna marzec 2026.

Ostatnie zdjęcie wspaniałej przyrody Ziemii Ognistej i wracamy do bazy.





Jedyny hotel w Parku Narodowym Ziemi Ognistej.





























Kolacji nie zdołaliśmy zjeść. Znowu były dobre i bardzo duże argentyńskie steki, a ja jeszcze nie strawiłam mięcha z obiadu. Wino wchodziło łatwiej, takie na dzisiejszy wieczór.

24 marca, wtorek.

Przelot z Ushuaia do Buenos Aires miał być w południe. Rano poszłam jeszcze na cmentarz, który wczoraj wieczorem był już zamknięty. Ze względu na bardzo twarde podłoże, grobów nie kopie się tu w ziemi. W szafach z oknami i drzwiami z pcv stoją udekorowane trumny wraz z zawartością.

Lotnisko w Ushuaia ma nazwę „Malwiny argentyńskie”. Terminal jest wykonany z argentyńskiego drewna. Krajowe loty to powietrzny autobus; dosiadamy się do pasażerów, którzy wsiedli w innym małym porcie.



























Widoczność jest dobra więc po trzech godzinach już patrzymy z góry na rozległą aglomerację.
Lądujemy w Buenos Aires












Argentyńska Wenecja, którą będziemy mieli okazję zobaczyć jeszcze z wody.























Do centrum jedziemy wzdłuż kanałów Rzeki La Platy, zabytkowy budynek oczyszczalni ścieków.


























Patrząc przez okno autobusu mamy trochę wątpliwości czy przywieźli nas rzeczywiście do tego Boskiego Buenos

O ile półeczki/szafeczki z urnami, to zawsze powtarzam mój ideał cmentarza (czysto, mało miejsca, schludnie) to półeczki z trumnami z "zawartością" jak napisałaś to jest grubo ...
Aż fascynuje brak zacieków ...
Był jakiś zapach ... ?

majkik75 napisał(a): ...Był jakiś zapach ... ?

Właśnie nie. Może dlatego, że średnia temperatura w dzień w ciągu całego roku to 4 do 12 stopni. Ale
takie "wystawki" widzieliśmy też w klimacie bardzo ciepłym i wilgotnym, np. w Nowym Orleanie, w Portugalii i na koniec tej podróży w Buenos Aires. Fetoru nie było.

Dalej na szczęście jest lepiej. Tyle, że znowu blokady, barierki, objazdy.












Synagoga Templo Libertad.

































Hotel Lafayette, w którym zamieszkaliśmy, jest zlokalizowany w centrum.


















Spacer i zakupy na deptaku Florida.











Jak słodycze z Argentyny to firma Havanna. Dominujący smak nadzienia to dulce de leche- bardzo słodka karmelizowana masa mleczna, czyli po naszemu kajmak.















































Kolacja w restauracji.

25 marca, środa.


Cały dzień zwiedzamy miasto, trochę z okien autobusy, reszta spacerkiem.















































Zasieki przed budynkiem Kongresu Narodowego.

Plaza de Mayo to najbardziej znany plac w Buenos Aires i ważne miejsce dla historii Argentyny. Nazwany tak po powstaniu w 1810 roku, które doprowadziło do niepodległości kraju. Na placu znajduje się wiele historycznych budynków i zabytków, takich jak Casa Rosada (Różowy Pałac) siedziba prezydenta Argentyny. Trafiliśmy na zmianę warty.

























































Matki z Plaza de Mayo (Madres de Plaza de Mayo) to argentyński ruch społeczny, powstały w 1977 roku, zrzeszający kobiety poszukujące swoich dzieci, które stały się ofiarami wymuszonych zaginięć podczas dyktatury wojskowej (1976-1983). Symbolem ich oporu są białe chusty, a marsze odbywają się od 30 lat każdego tygodnia, w czwartek po południu.

Organizacje obrony praw człowieka szacują liczbę zaginionych na blisko 30 000 osób, które prawdopodobnie zostały zamordowane przez reżim. Rząd przyznaje się do 9 tysięcy. Do 2026 roku Matki odnalazły ponad 130 dzieci, które zostały odebrane w więzieniach i nielegalnie adoptowane.

Białe chusty na chodniku Plaza de Mayo.





Byliśmy świadkami jak służby miejskie rano usuwały powieszony w nocy plakat, przypominający o zbrodni.

Historyczny budynek ratusza.

















Metropolitalna Katedra w Buenos Aires jest jednym z najważniejszych zabytków historycznych w Argentynie. Była kościołem parafialnym papieża Franciszka. Ten imponujący kościół, zbudowany w stylu kolonialnym. Obok siedziba arcybiskupa.

Portowa dzielnica La Boca. Pierwsi imigranci-Włosi zaczęli tu napływać w latach 30tych XIX wieku. (podobno La Boca wywodzi się od nazw jednej z dzielnic w Genui). Przybysze budowali nowe domy z odpadów- pozostałości okrętów, desek i blachy falistej. Malowali je także resztkami farby ze stoczni, a że często jednego koloru nie starczało na większą powierzchnię – nowo powstałe budowle otrzymywały wielobarwne fasady.

W latach 80-tych XIX wieku La Boca ogłosiła się „Niezależną Republiką La Boca”, odcinając się na chwilę od Argentyny. Jednak z chwilą powstania nowego portu w Puerto Madero ludność zaczęła przenosić się w głąb miasta. La Boca powoli wymierała… W połowie lat 50-tych ubiegłego wieku, lokalny artysta postanowił uratować dzielnicę. Skrzyknął jej mieszkańców, żeby odmalować większość budynków w jaskrawe kolory, przywracając im pierwotny charakter. Udało się, dzielnica na nowo stała się popularna.
Turyści szczególnie lubią barwną ulicę El Caminito- knajpki, sklepiki, warsztaty artystów, wystawy. A między tym wszystkim króluje futbol, który Argentyńczycy kochają.

Sporą popularnością cieszy się stadion drużyny Boca Juniors – La Bombonera, a w ich sklepie firmowym można kupić wszystkie gadżety potrzebne kibicowi.

Fawele to osiedla nędzy których nie ma na mapie. Domy w ciągłej budowie stoją na terenach publicznych, należących do kolei lub zarządu dróg i są na dziko podłączone do sieci energetycznej.






































Następnego dnia też przejeżdżaliśmy obok takiego osiedla.

Wracamy do centrum.


























Most kobiet to nowoczesny i elegancki most w Buenos Aires, zaprojektowany przez hiszpańskiego architekta Santiago Calatrava. Jego unikalny design ma przypominać tańczącą parę i nawiązywać do argentyńskiego tanga. Widzicie parę? My nie bardzo, wzrok już nie ten ...
































Miasto ma sześć linii metra, ale bardzo sprawną formą komunikacji są też metrobusy.

Budynki uniwersytetu.






Floralis Generica to ogromny metalowy kwiat stojący w Parque Naciones Unidas . Ta niesamowita rzeźba do niedawna otwierała się w ciągu dnia i zamykała na noc. Aktualnie mechanizm popsuty …



































Przez elegancką dzielnicę Palermo z jej wytwornymi willami, pałacami i ambasadami tylko przejechaliśmy. Nie było czasu na spacer, a szkoda bo pochowane wśród zieleni budynki były naprawdę piękne.
To polska ambasada.
























Replika domu, w którym mieszkał generał José de San Martín w Boulogne-sur-Mer we Francji. Naprzeciwko znajduje się pomnik bohatera narodowego z dwiema wnuczkami.

Na Avenida de Libertador naliczyłam siedem pasów.






Państwowe Muzeum Sztuk Pięknych.






Tędy jechaliśmy do pomnika Marii Evy Duarte de Perón, która zmarła na raka szyjki macicy w wieku 33 lat. Szczepionki przeciw HPV jeszcze wtedy nie było.





















Obok stoi paskudny budynek Biblioteki Narodowej, a przed nim pomnik Jana Pawła II.