Chile i Argentyna marzec 2026.

Dzisiaj wróciliśmy do domu. Było bardzo intensywnie (w sumie jedenaście lotów) i super ciekawie. Spełniłam kolejne marzenie i myślę, ze do wakacji opowiem tę bajkę, bo sama sobie muszę to w głowie poukładać. Wycieczka była zorganizowana, z BP Logostur. Dzisiaj kilka obrazków.


Santiago de Chile.








Atakama.




















Wyspa Wielkanocna.

















Patagonia.


























Ziemia Ognista.




















Boskie Buenos.

Genialne zdjęcia!!!
Czy tam kiedyś polecę?
Sama na pewno nie.
Ale czy naprawdę tam nie będę?
Kto wie....; marzę o podróży dokoła świata i wierzę, że spełnię to marzenie na MaBe
A na tę chwilę z przyjemnością popatrzę co mnie tam może czekać

No teraz to ROZBIŁAŚ BANK !
MATKO I RAPA NUI !

ale super

Wspaniała wyprawa , będę śledził z przyjemnością


Pozdrawiam
Piotr

Kolejna Twoja wyprawa w obłędne miejsca
Będę śledził bardzo uważnie. No i moje marzenie - Wyspa Wielkanocna
Ziemia Ognista - to już jak prawie "dotknąć" Antarktydy ...

O Wyspie Wielkanocnej, Ziemii Ognistej i Cieśninie Magellana dowiedziałam się od Józka, który dłubał w nosie i bił linijką po łapach na lekcjach geografii, chyba w piątej klasie szkoły podstawowej. O Patagonii i Atakamie Józek nie wspominał albo ja nie pamiętam … Nazwy zostały gdzieś w „chmurze” bo raczej nie w marzeniach. Przez kilkadziesiąt lat nie miałam szans na realizację takich marzeń.

Przed rokiem uznałam, że właśnie teraz, dopóki chodzimy na własnych nogach trzeba na koniec świata pojechać. Ze względu na astronomiczne ceny w biurach podróży byłam skłonna zorganizować wyjazd samodzielnie. Ale Mirek zaprotestował- kierunek nie jest bezpieczny, nie zgadza się na taką opcję. Kompromis wymusił wykupienie wycieczki. Realnie patrząc będzie to nasza jedyna podróż w tą stronę, więc musiała zawierać wszystkie wymienione miejsca. Taki program w odpowiadającym nam terminie miało biuro „L”. Byliśmy z nimi w Peru, Boliwii i Meksyku; organizacja była perfekcyjna.

Lecieliśmy liniami Air France nocnym lotem z Warszawy przez Paryż do Santiago de Chile. Pilot podróżował z nami i bardzo pilnował nas na przesiadkach, po opuszczeniu samolotu zawsze na siebie czekaliśmy. Grupa liczyła 18 osób. W Santiago byliśmy o 9.40. Przy odprawie dostaliśmy kwit potwierdzający wjazd, który trzeba było zachować, okazywać w każdym hotelu i oddać opuszczając Chile.


























Na jedną noc zakwaterowano nas w hotelu Diego de Almagro Santiago Centro przy Avenida Libertador Bdo.O'Higgins.

Do tego hotelu mieliśmy wrócić jeszcze dwukrotnie po powrocie z Atakamy i Wyspy Wielkanocnej. Dzięki temu mogliśmy zostawić część bagażu i nie targać ze sobą obu walizek. Organizacja ruchu lotniczego w Chile wymaga zawsze powrotu do Santiago i przesiadki na następny lot; nie ma lotów z pominięciem stolicy.

Po trzydziestogodzinnej podróży dostaliśmy godzinkę na regenerację i ruszyliśmy w miasto. Santiago bezpieczne nie jest, noszenie biżuterii niewskazane. I jak się okazało, nie były to puste słowa; w czasie naszego pobytu samotnej podróżniczce z Polski dwóch oprychów przyłożyło nóż do gardła. Straciła tylko telefon, bo na szczęście nic innego przy sobie nie miała. Naszym czujnym ochroniarzem był miejscowy przewodnik, z przeszłością w służbach.

Zwiedzanie miasta okazało się chaotyczne i bardzo utrudnione przez liczne barykady poustawiane przez policję, w związku z demonstracjami za i przeciw nowemu prezydentowi.
Właśnie dzisiaj, 11 marca nowym prezydentem Chile został sześćdziesięcioletni prawnik, lider Partii Republikańskiej José Antonio Kast.

Ruszamy główną ulicą – Avenida Bernardo O’Higgins, przy której mieszkamy. Palacio de La Moneda jest siedzibą rządu Chile oraz rezydencją Prezydenta; nie mieliśmy niestety okazji obejrzeć widowiskowej zmiany warty.











Na Placu Konstytucji znajduje się ogromny maszt z flagą państwową i trzy pomniki byłych prezydentów.








Głównym pasażem Ahumada zmierzamy w stronę Plaza de Armas.

Palacio de los Tribunales de Justicia de Santiago, w którym mieści się wymiar sprawiedliwości.















Jeden ze starszych budynków w mieście, pierwotnie więzienie.





Zamknięty pałacyk należący do rządu.











Od śniadania w samolocie jeszcze nie mieliśmy okazji nic zjeść, więc najważniejszą sprawą jest wizyta w restauracji Marco Polo, gdzie wciągamy pierwsze empanady i piwo.














Teraz możemy podziwiać pomnik poświęcony rdzennym mieszkańcom Chile,














katedrę,















zabytkową pocztę





















i sąsiedni budynek, w którym mieści się muzeum oraz Biuro Informacji Turystycznej.

Kolejna niesamowita wycieczka i piękne miejsca .

Przejrzałam ofertę biura BP Logostur. Bardzo ciekawe propozycje, ale ceny .

wiola2012 napisał(a): ... Bardzo ciekawe propozycje, ale ceny .

Dzisiaj ZUS przysłał mi pięć stron decyzji o podwyżce "stypendium". Zbieram na następną wycieczkę

Pomnik Pedro de Valdivia, hiszpańskiego konkwistadora i pierwszego gubernatora kolonialnego Chile w XVI wieku.









Zakamarkami przechodzimy pod najstarszy kolonialny budynek Casa Colorada mieszczący muzeum.


























Basilica de la Merced z czerwoną fasadą i dwoma dzwonnicami.

Wzgórze Santa Lucia, spacer po otaczającym je parku i wejście na skałę z piękną szeroką panoramą miasta.

Planowany powrót do hotelu wzdłuż głównej arterii Alameda i wizyta w najstarszym w mieście kościele San Francisco nie powiodły się. Tłumy czekały na przejazd prezydenta i przedostanie się przez kordony policji na drugą stronę ulicy było niemożliwe. Musieliśmy się bardzo pilnować żeby w tej ciżbie nie zginąć.



























































Nasz pilot był najwyraźniej zwolennikiem nowego prezydenta i jeszcze po drodze chciał zahaczyć o miejsce jego wystąpienia. Musieliśmy przejść przez kontrolę policyjną z rewizją torebek. Straciłam długopis bo policjantka uznała, że mogę nim ugodzić w szyję przeciwnika politycznego.

Miejscowy przewodnik, przeciwnej opcji politycznej (zagorzały komunista) uważał, że mamy wracać najkrótszą drogą do hotelu i po prostu nas zostawił.




























Na prezydenta i tak się nie doczekaliśmy; zbliżała się pora kolacji, która skutecznie zlikwidowała polityczne podziały.

margaret-ka napisał(a):
Przed rokiem uznałam, że właśnie teraz, dopóki chodzimy na własnych nogach trzeba na koniec świata pojechać.

Bardzo mądre słowa. Kiedy, jeśli nie teraz ... ? To samo liczę, że zrealizujemy w tym roku
Bardzo się cieszę, że piszesz dalej i pokazujesz inny świat ...

12 marca, czwartek.


Przelot do Calamy mamy o 6.30. Jemy śniadanie o jakiejś nieludzkiej porze i po ciemku wsiadamy do samolotu.






Lotów w tym kierunku jest wyjątkowo dużo. Latają pracownicy kopalni miedzi na Atacamie, którzy zjeżdżają do domu zwykle co dwa tygodnie.

Część z nich mieszka z rodzinami w okolicy Calamy na takich osiedlach. Są najlepiej wynagradzanymi robotnikami w tym kraju i poziom życia jest tu stosunkowo wysoki.




















Przejeżdżaliśmy obok największej kopalni odkrywkowej, w której wydobywa się miedź, a także molibden i trochę złota. Hałdy odpadów, czyli pozostającego żwiru mają niewyobrażalną wysokość i już wyglądają jak nowe pasmo górskie. A przybywa ich w zastraszającym tempie i nie są nikomu potrzebne, bo tego materiału w całym kraju jest pod dostatkiem.

Zawartość miedzi w rudzie jest tu bardzo niska i wynosi około 0,4%, podczas gdy w naszej dolnośląskiej kopalni Rudna to około 2%. Mimo to KGHM zakupił 55% udziałów w kopalni Sierra Gorda. Podobno biznes już przynosi zyski.

Kopalnie do pracy potrzebują wody, której na pustyni brakuje. Buduje się trzystukilometrowy wodociąg tłoczący wodę morską.

Urobek na powierzchnię wywożą ciężarówki o ładowności powyżej 300 ton. Każdy inny samochód oraz sprzęt wjeżdżający na teren kopalni musi mieć dwumetrową „antenę” z chorągiewką widoczną dla kierowców tak dużych ciężarówek.


Księżycowy krajobraz pustyni i Góry Domeyki podziwialiśmy głównie z okien busika. Zatrzymaliśmy się na punkcie widokowym, na którym znajdował się grób Indianina. Można było otworzyć metalowe pudełko i obejrzeć zdjęcia zmarłego.





















































Przy chilijskich drogach spotykaliśmy wyjątkowo dużo kapliczek upamiętniających ofiary wypadków; często były tam wraki pojazdów.