Śladami wojen - od Vukovaru po Srebrenicę

Gratuluję bardzo ciekawej relacji. W znacznej części odwiedzonych przez Was miejsc też miałam szczęście być i miło jest powspominać. Już sobie obiecałam, że wrócę do Sarajewa bo tak jak Ty pokochałam to miasto. Odwiedziłam je w maju zeszłego roku, niestety nie zobaczyłam wszystkiego co chciałam, bo podróżując z dwójką małych dzieci trzeba być elastycznym . Podczas wizyty w Sarajewie córki miały odpowiednio 5 i 2 lata, więc i tak jestem im wdzięczna, że pozwalają nam realizować nasze pasje.

Pozdrawiam gorąco i czekam na dalszy ciąg relacji.

Bardzo ciekawa i potrzebna relacja. Szacunek, Kolego.

Witam po krótkiej przerwie, zwłaszcza nowych czytelników, dziękując za ciepłe słowa i zapraszam na mały ciąg dalszy. Dziś postaram się dojechać do głównego miejsca naszych wakacji.

Na pierwszej stacji za Mostarem robimy tankowanie i postój na spanie. Zazwyczaj nie potrzeba mi w trasie wiele snu (półgodzinne drzemki wystarczają), ale jest bardzo wcześnie o nie ma większego sensu jechać dalej, żeby dojechać na miejsce ok. 5tej, więc śpię na siłę - i nawet udaje mi się przespać ponad 2 godziny!

Kiedy wyruszamy, już powoli świta, a kiedy mijamy Metković (na granicy znów prawie bez kontroli) i wyjeżdżamy na Jadrankę, zaczyna się dzień. Po chwili kolejne 2 granice na przesmyku Neum - i znów kontrola bardzo pobieżna - rzut oka na paszporty.

Kilka zdjęć z Jadranki już za dnia:





Ten widok jest chyba powszechnie znany:



Pomimo bardzo wczesnej pory, nie mijamy jednak Dubrovnika, tylko zaraz za mostem skręcamy w lewo i zjeżdżamy na dół i z powrotem pod most i na nadbrzeże portowe:



Liczyliśmy na jakieś wielkie jednostki pływające, których często w tym miejscu jest kilka, ale nie mamy szczęścia - w porcie prawie pusto:



Nie po to tu jednak zjechaliśmy.

Jest w tym porcie rzecz, którą chciałem koniecznie zobaczyć, ponieważ jest bardzo związana z wojną chorwacko-serbską (właściwie w tym rejonie walczyły głównie oddziały czarnogórskie, ale i tak wszystko było sterowane z Belgradu). Jest to statek Sveti Vlaho - pierwsza jednostka pływająca nowopowstałej floty chorwackiej w 1991 r. Chorwaci zdobyli ten mały stateczek w walce z flotą jugosłowiańską i przystosowali go do swoich potrzeb, nadając mu imię patrona miasta. Służył intensywnie przez kilka tygodni - przemycał do miasta duże ilości broni, amunicji i żywności. Został zatopiony 6 grudnia. Po wojnie został wyłowiony, wyremontowany i postawiony w porcie - jako duma miasta i symbol oporu przeciwko agresji:






Obok statku umieszczono tablicę upamiętniającą marynarzy, którzy zginęli w obronie Dubrovnika jesienią 1991 r. (więcej na ten temat będzie przy okazji kompleksowego zwiedzania Dubrovnika pod koniec naszego pobytu)



Wracamy na Jadrankę i po kilkunastu minutach dojeżdżamy do miejsca naszego przeznaczenia, czyli miasteczka Cavtat.

Już wcześniej w necie wyszukałem, że jedyna plaża żwirkowa z prawdziwego zdarzenia znajduje się na północy miasta - obok hotelu "Albatros". Tu też zaczynamy poszukiwania apartamentów. Już w pierwszym napotkanym domu jest - ale dopiero od 10-tej. Ponieważ mamy jeszcze ponad 2 godziny, szukamy dalej. Ale nie idzie nam zbyt dobrze - albo na krótko (3 dni), albo mała klitka, albo drogo.

Podjeżdżamy do agencji - jest apartament. Co prawda w zupełnie innej części miasta, ale właścicielka zapewnia, że blisko do plaży. Okazuje się, że apartament bardzo fajny - 2 oddzielne pokoje z łazienkami i z kuchnią za 70 euro (trochę drogo), ale za to "blisko" okazało się pojęciem baaardzo względnym - bo do najbliższej plaży lekko licząc ponad kilometr, a do tej żwirkowej to już w ogóle kawał drogi!

Dajemy sobie spokój z poszukiwaniami i wracamy do pierwszego wyboru. Czekamy do 10-tej - i okazuje się, że warto było. 2 sypialnie, 2 łazienki, kuchnia, klima i piękny widok na morze! Cena co prawda taka sobie - 65 euro, ale za to do plaży kilka kroków, bo mieszkamy tuż przy hotelu. W dodatku właścicielka bardzo miła i ma sentyment do Polaków, bo kilka rodzin już gościła.

Oto widok centralnie na wprost z naszego balkonu:



Zostajemy na cały tydzień.

Jutro postaram się zrobić cały Cavtat w jednym dużym kawałku.

Jest w tym porcie rzecz, którą chciałem koniecznie zobaczyć, ponieważ jest bardzo związana z wojną chorwacko-serbską (właściwie w tym rejonie walczyły głównie oddziały czarnogórskie, ale i tak wszystko było sterowane z Belgradu). Jest to statek Sveti Vlaho - pierwsza jednostka pływająca nowpowstałej floty chorwackiej w 1991 r.

Stary- mój podziw za tak drobiazgowe przygotowanie zwiedzania- kto by pomyślał, że można do Dubrovnika pojechać po to?!

Jesteś na kompletnie odmiennym biegunie niż ogół wczasowiczów.

A wielkie jednostki pływające bywają nawet i po 3. Myśmy mieli to szczęście i 14.07 stały tam 2 kolosy a trzeci akurat manewrował. Było co oglądać z góry z szosy, bo zajrzeć można było na 9 piętro i do basenu.

Pozdr.

Raul73, jestem pod ogromnym wrażeniem relacji.
Przeczytałam z ogromnym zainteresowaniem, co więcej, zainspirowałeś mnie do sięgnięcia do źródeł i poznania nieco bliżej tak niedawnej przecież historii...

Fatamorgana napisał(a):

A wielkie jednostki pływające bywają nawet i po 3. Myśmy mieli to szczęście i 14.07 stały tam 2 kolosy a trzeci akurat manewrował. Było co oglądać z góry z szosy, bo zajrzeć można było na 9 piętro i do basenu.

Pozdr.

W trakcie pobytu w Cavtat było widać z daleka kilka takich kolosów wpływających do portu.

A tego olbrzyma z aquaparkiem na rufie również widzieliśmy z bliska - 13 lipca byliśmy cały dzień w Dubrovniku.

Wygląda na to, że minęliśmy sie o jeden dzień

Na to wygląda! Ależ by była okazja na spotkanie!

Tylko widzisz... 13 były moje urodziny (rozpoczęte o 4:00 wyprawą na szczyt) i dlatego wcześniej zdecydowałem przedłużyć pobyt o 1 dzień, żeby Dubrovnik był na deser wakacji...

Raul73 napisał(a):
Rozmawiamy cały czas, aż dojeżdżamy do Tunelu Nadziei, jak nazwali go Boszniacy. Muzeum znajduje się w prywatnym domu rodziny Kolarov, która udostępniła ten budynek na wejście do tunelu (duża część rodziny nadal żyje i cały czas tu mieszka).
ania pytań.

sama nazwa na budynku mówi, że jest to tunel spasa - tunel ZBAWIENIA. Czy się mylę? podobnie jak spasitel - zbawiciel

Raul73 napisał(a):Najpierw wchodzimy do pomieszczeń na parterze, gdzie zgromadzono pamiątki z budowy tunelu - zdjęcia, materiały, narzędzia. Dowiadujemy się też kilku ciekawostek:


3. W wielu miejacach w necie znalazłem informację, że obrońcy Sarajeva nie przyznawali się do przewożenia broni i amunicji przez tunel. Nasi przewodnicy (potem mieliśmy jeszcze drugiego) nie tylko to przyznali, ale wręcz wyjaśnili, że był to główny powód budowy tunelu: nie żywnośc, nie leki, a właśnie broń do obrony miasta.

A nie powiedział, że wojska ONZ za 30.000 Euro udostępniały tunel przemytnikom na całą noc?

MWN napisał(a):

Raul73 napisał(a):
Rozmawiamy cały czas, aż dojeżdżamy do Tunelu Nadziei, jak nazwali go Boszniacy. Muzeum znajduje się w prywatnym domu rodziny Kolarov, która udostępniła ten budynek na wejście do tunelu (duża część rodziny nadal żyje i cały czas tu mieszka).
ania pytań.

sama nazwa na budynku mówi, że jest to tunel spasa - tunel ZBAWIENIA. Czy się mylę? podobnie jak spasitel - zbawiciel

Nawet na biletach jest napis "Tunnel of Hope", taka sama nazwa widniała również na spisie wycieczek organizowanych przez Kenana.

Czyli chyba jednak się mylisz...

A tutaj tylko 2 pierwsze z brzegu strony internetowe, gdzie jest ta sama nazwa:

http://www.sarajevofunkytours.com/en/tours/10/sarajevo-war-tunnel-tour-tunnel-of-hope.html/

http://www.visitsarajevo.biz/sightseeing/attractions/historical-sarajevo/war-tunnel/

Wpisz sobie w Google "Tunel nadziei" i "Tunel zbawienia" i porównaj wyniki

MWN napisał(a):

Raul73 napisał(a):Najpierw wchodzimy do pomieszczeń na parterze, gdzie zgromadzono pamiątki z budowy tunelu - zdjęcia, materiały, narzędzia. Dowiadujemy się też kilku ciekawostek:


3. W wielu miejacach w necie znalazłem informację, że obrońcy Sarajeva nie przyznawali się do przewożenia broni i amunicji przez tunel. Nasi przewodnicy (potem mieliśmy jeszcze drugiego) nie tylko to przyznali, ale wręcz wyjaśnili, że był to główny powód budowy tunelu: nie żywnośc, nie leki, a właśnie broń do obrony miasta.

A nie powiedział, że wojska ONZ za 30.000 Euro udostępniały tunel przemytnikom na całą noc?

O tym akurat nikt tam nie wpsominał. Zresztą nie mogły to być wojska ONZ, bo one nic wspólnego z tunelem nie miały - był on przez cały czas pod kontrolą Armii BiH - więc jeśli ktoś udostępniał, to Boszniacy.

Ale nie sądzę, że gdyby to było prawdą, Boszniacy musieli się z czymś takim kryć.

W tak oblężonym miejscu jak Sarajevo trzeba sobie radzić na różne sposoby i każdy grosz się przydaje. A przemyt i szmugiel to na każdej wojnie rzecz tak naturalna, jak strzelanie.

Chorwaci na przykład nigdy nie ukrywali faktu przemycania w 1991 roku broni z Węgier - nawet filmy opublikowali.

Raul nie obrazisz się chyba za uzupełnienie wątku paroma zdjęciami z Mostaru (2009 r.), obrazującymi ślady wojny.









Pzdr.

yanopodkivano napisał(a):Raul nie obrazisz się chyba za uzupełnienie wątku paroma zdjęciami z Mostaru (2009 r.), obrazującymi ślady wojny.

Oczywiście, że się nie obrażę

Zdjęcia bardzo mile widziane, tym bardziej, że ja akurat tych miejsc 2 lata temu nie uchwyciłem.

Raul73 napisał(a):

MWN napisał(a):

Raul73 napisał(a):
sama nazwa na budynku mówi, że jest to tunel spasa - tunel ZBAWIENIA. Czy się mylę? podobnie jak spasitel - zbawiciel

Nawet na biletach jest napis "Tunnel of Hope", taka sama nazwa widniała również na spisie wycieczek organizowanych przez Kenana.

Czyli chyba jednak się mylisz...

Jeżeli ja się mylę, to napis na budynku wprowadza w błąd?

W sieci jest ratni - a więc wojskowy.

Czyli wychodzi na to, że nazw jest kilka.

Pozostanę zatem przy tej najbardziej popularnej, czyli "Tunel Nadziei"