Małe i duże bałkańskie podróże :-)

Dzięki chłopaki za zrozumienie, pocieszenie a nawet dodanie otuchy. Zawsze na Was mogę liczyć.

Zdjęcie czubka buta na zdjęciach może bym już znalazła ale z włoskim butem trzeba będzie się kiedyś zmierzyć. Mam nadzieję, że nie okaże się dla nas za wielki i niedostępny

13 września, czwartek c.d.

Nieco po południu, w środku kolejnego upalnego dnia wyruszamy na zwiedzanie Kimolos. Jak wspomniałem wcześniej, długość pokrytej asfaltem drogi na wyspie to niespełna 10 km , doliczając okolice stolicy i portu, uzbiera się może 10 z małym hakiem . Na początek wybierzemy się w trasę południowo-zachodnią .

W sumie dość szybko skończył się asfalt , wolniutko potoczyliśmy się dalej, tak by dotrzeć w rejon zatoki Ellinika. Jak się okazało, dość łatwo dostępne są tu dwie plaże, Ellinika i Mavrospilia, rozdzielone skalistym cypelkiem, którego urozmaicającym krajobraz przedłużeniem są sterczące z wody skałki. W tym rejonie znajduje się też nieduża wysepka Agios Andreas. Cały ten rejon był w dawnych wiekach głównym ośrodkiem wyspy, teraz leżącym dość płytko pod wodą.





Te podłużne zagłębienia w płaskiej skale pokazywane były na filmie w muzeum. Nie mam pewności czy mogłyby to być jakieś pozostałości po antycznych grobach? .



Na plaży nie ma nikogo .





Trochę dalej od morza też raczej tłumów nie ma





Bardzo fajne miejsce, spodobało się nam tu. Jednak jest jeszcze trochę za wcześnie by na tym zakończyć zwiedzanie...

Podjazd stromo pod niedużą górkę wymaga trochę skupienia, ale niedługo znów jesteśmy na asfalcie.

Skręcamy na południe, jedziemy do zatoki Fikiada. Okazało się, że było to kiedyś miejsce załadunku urobku z kopalni na statki. Plaży właściwie tu nie ma.





A nawet jak jest, to jakby zajęta?









Wracając zaglądamy na jeszcze jedną plażę, Aliki. Z promu wyglądała całkiem całkiem, w „realu” trochę z tym gorzej, tworzą ją głównie spore kamyki, ale za to rośnie tu całe pole kwiatków . Czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy , można by je kosą kosić... tyle że nie ma po co . Z Aliki mamy dobry widok na ten kościół na skałach, który mijaliśmy podczas przeprawy promem.

Ponownie mijamy Chorio i kierujemy się tym razem na północny wschód wyspy. Po drodze widać kilka niewielkich zatoczek, trochę domków... to nieco bardziej cywilizowana część Kimolos. Nie zaglądamy tam... trochę tu podobnie jak w miloskich „syrmata” . Mijamy też jedyną jak się okazało stację benzynową... Małgosia do tej pory nie może przeżałować że nie zrobiliśmy jej zdjęcia. Nieeee, wyglądała normalnie , mniej normalnie wyglądała cena paliwa. 1,999 euro za litr to jednak dość sporo . Mimo że ubywa nam go ze zbiornika w zastraszającym tempie (kithirskie spalanie 10 l/100km potwierdziło się i na Milos), na szczęście jeszcze mamy trochę w zapasie .

Tak więc możemy skupić się na podziwianiu kolejnych mijanych zakątków wyspy

Tarasy... dość często spotykany widok na niektórych z Cyklad. Na Kimolos było ich bardzo dużo .



Zatoczka Agios Minas, mniej więcej w połowie wschodniego wybrzeża. Tu skończył się asfalt .









Już szutrem dotrzeć można do najsłynniejszej plaży na Kimolos. Prassa, bo tak się ona nazywa, leży na północnym wschodzie wyspy. Było to właściwie jedyne miejsce, oprócz stolicy, gdzie zobaczyliśmy jakichś turystów. Ba... były nawet „zaparkowane” wypasione jachty i łodzie . Ale trudno się temu dziwić – plaża i jej otoczenie było naprawdę przepiękne, błękit płytkiego morza w czymś w rodzaju laguny połączony z bielą otaczających go skał przywiódł mi na myśl jakieś oglądane tylko w tv regiony Polinezji czy Karaibów... Szkoda że na zdjęciach tego nie widać .







Było tu pięknie, ale niestety, jak dla nas było tu zbyt dużo ludzi. Nie zostaliśmy więc zbyt długo, podjechaliśmy jeszcze kawałek na północ do miejsca, gdzie chyba mało kto dociera. Po drodze do zatoki Vromolimno można było zobaczyć takie obrazki

Zamiast do zatoki, wjechaliśmy na podwórze jakiegoś gospodarstwa. Wszędzie pełno kóz, jakieś maszyny rolnicze, stajnie... zatrzymałem się skonsternowany. Nieopodal był jakiś człowiek, podszedłem do niego z mapą i pytaniem. Vromolimno? . Yes, odparł dość młody jeszcze właściciel obejścia, it's right there, machnął ręką przed siebie. Spoglądając na Skodę dodał po chwili, but you must be careful with your car, that road isn't good... Podziękowałem i odszedłem zaskoczony znajomością angielskiego u tego człowieka... mimo wszystko nie jest ona wśród Greków powszechna.

Małgosia nie próżnowała, uwieczniła stado kóz





Droga była pokryta jakimś dziwnym, białym, wyschniętym niby-błotem , ale dojechaliśmy na sam koniec.



Sama zatoka na plażowanie kompletnie się nie nadawała, było tam niestety sporo śmieci, a na brzegu kamienie. Nawet nie schodziliśmy na dół, pooglądaliśmy sobie naprawdę malowniczą okolicę. Klify, tarasowe wzgórza i stada ptaków... zjawisko niespotykane w tych rejonach, przynajmniej jak do tej pory...











Czy tak właśnie wygląda grecki koniec świata? . Tam jest dużo takich końców

Postanowiliśmy spędzić popołudnie i wieczór, oraz zostać na noc w rejonie Elliniki. Ładna plaża i dogodne miejsce na nocleg, niczego więcej nie było już dziś nam potrzeba. Wracając, zatrzymaliśmy się jeszcze na dłuższą chwilę w łódkowej zatoczce Agios Minas. Przekąsiliśmy co nieco w cieniu drzew (jednych z niewielu na tej wyspie ) i oczywiście pofociliśmy malownicze pływadła

Ostatecznie na plażowanie wylądowaliśmy na Mavrospilii. Było tu kilka osób... spragnionych spokoju przybyszów z Milos na skuterze i prawdopodobnie mieszkańców Kimolos. Było tu jednak na tyle dużo miejsca, że nie przeszkadzaliśmy sobie wzajemnie . A potem zostaliśmy już całkiem sami .

Mavrospilia i mająca duże historyczne znaczenie wysepka Agios Andreas





















Późnym popołudniem, wykąpani w płytkim i ciepłym morzu, bogatsi o nowe, wyczytane z przewodników informacje o różnych wyspach , porządnie już głodni, przejechaliśmy kawalatek w okolice pobliskiej plaży Ellinika by zostać tu na nocleg. Miejsce było jak uznaliśmy nieco odpowiedniejsze, bardziej intymne. Okazało się, że nie tylko my wpadliśmy na ten pomysł , przy plaży stało już małe wypożyczone autko przy którym kręcił się jakiś człowiek. Sądziliśmy, że będzie w nim spał tak jak my... jednak nie. Zabrał plecak, jakieś inne rzeczy i poszedł dalej, wzdłuż plaży, na drugi koniec. Zapadł już zmrok i nie widzieliśmy go, jednak jak sądziliśmy po prostu rozbił tam namiot...

Wieczór na Kimolos - z widokiem na Milos



Po wyspie przejechaliśmy dziś taką trasę:



A – przystań w Psathi
B – Chorio
C – plaża Mavrospilia
D – zatoczka Fikiada
E – plaża Aliki
F – zatoczka Agios Minas
G – plaża Prassa
H – zatoka Vromolimno
I – nocleg na Ellinice

Dobranoc

c.d.n.

14 września, piątek

I w ten oto sposób dotarliśmy mniej więcej do półmetka naszych wrześniowych, greckich wakacji... (a tym samym do połowy niniejszej relacji ). Jak na razie jesteśmy bardzo, bardzo zadowoleni z tego co udało się nam zobaczyć, z przepięknej letniej pogody jaka wciąż dopisywała, z tego, że wszystko przebiega bezproblemowo. Może oprócz drobnych zakłóceń w pracy silnika , ale ponieważ objawy występują sporadycznie i nie nasilają się, jestem dobrej myśli co do tego, że jakimś sposobem uda się nam bez problemów wrócić do domu. No ale to dopiero za 2 tygodnie .

Poranek tego dnia był cichy, spokojny i ciepły, taki można by rzec sielankowy . Wstaliśmy jak zawsze bardzo wcześnie, ale nie spieszyło się nam wcale, postanowiłem więc umyć auto . Dam Wam dobrą radę , nie parkujcie pod tamaryszkami , w ogóle ich lepiej nie dotykajcie . Wczoraj mieliśmy z nimi kontakt dwukrotnie, najpierw z rana w Pollonii gdzie zaparkowałem pod nisko zwisającymi gałęziami, potem na plaży Aliki, gdzie, podczas cofania gałęzie omiotły box i tył auta. Tamaryszki wydzielają taką substancję, która nie dość że jest jakby tłusta , to jeszcze zastygając tworzy taki biały, lepki osad... krótko mówiąc wygląd samochodu był koszmarny . Jednak 2-3 litry wody, dobra ściereczka, pół godziny gimnastyki i błysk lakieru powrócił .











Najedzeni i odpowiednio przygotowani, w świetnych nastrojach opuszczamy naszą plażę, to było bardzo dobre miejsce na nocleg. W pierwszym punkcie programu na dziś mamy ponowne odwiedziny Chorio i spacer na wznoszące się powyżej niego wzgórza Xaplovouni.

Parkuję dokładnie w tym samym miejscu co wczoraj, pod budynkiem Poczty i idziemy pod górę Można by było też podjechać, ale raz, że jest strasznie stromo, a dwa, po co? . Rosną tu wprost nieprawdopodobne ilości opuncji, w ogromnych skupieniach porastających murki, czasem jakieś budynki  i jak widać poza zeschłymi trawami nic poza tym nie rośnie.













Dość wcześnie rozpoczynają się w Grecji jesienne podorywki



Mały traktorek zgrabnie przemierza malutkie pólko... koń dostał wolne



Ze zdziwieniem patrzyliśmy jak dłuższą chwilę chodził za panem i traktorem krok w krok, potem przed nim jakby to on decydował gdzie ma się traktor skierować aż w końcu chyba mu się znudziło . Chyba poszedł na pogawędkę z osłem .



Opuncje się nie kończą...





Do niedawna sądziliśmy że aby zobaczyć jedyny w Europie specyficzny, zacofany kraj w którym zatrzymał się czas trzeba jechać do Albanii. Tymczasem nie, także i na Kimolos można zobaczyć takie obrazki...



Zresztą, tego dnia mieliśmy się jeszcze bardziej przekonać że peryferiom Grecji bardzo daleko do tzw cywilizacji...

I tak, po niedługim spacerze pod górę dotarliśmy do miejsca zwanego Xaplovouni, gdzie wielu mieszkańców Kimolos ma, użytkowane bądź nie, zabudowania gospodarcze. Niektórzy trzymają tu kury, inni gołębie, indyki albo osła. Większość zabudowań i murków jest stworzona z materiału darmowego i ogólnie dostępnego – z kamieni.











Ten pan przyjechał do swojej zagrody na motorku z jakimiś torbami i właśnie dokarmia swoje gołębie.

O tym, że to wzgórze jest miejscem zagród i ogródków dla mieszkańców ciasno zabudowanej wsi dowiedzieliśmy się niejako przy okazji... przyszliśmy tu bowiem dla tutejszych wiatraków . Było ich tu kilkanaście, teraz w dobrym stanie (co nie znaczy że wciąż są używane) są może 2 czy 3 sztuki.



Reszta jest w stanie większego bądź mniejszego rozkładu (czy raczej rozsypu ). O stworzeniu tu apartamentów nikt nie pomyślał...

Wiatraki wiatrakami, ale całkiem ładnie widać stąd budzące się do kolejnego dnia białe miasteczko, Chorio .















Jedynymi rzucającymi się w oczy roślinami, oprócz opuncji, są urginie

















Na tej fotce, oprócz wiatraków widać fragment jednego z dwóch, ogromnych, częściowo podziemnych zbiorników na wodę dla Kimolos.



Warto było się tu wybrać. Zupełna cisza i możliwość podglądnięcia autentycznego życia na greckiej, cykladzkiej, nieturystycznej prowincji. Dziwnie się trochę czuliśmy z aparatami na szyjach... to trochę tak jakby zwiedzać jakąś naszą Wólkę Górną gdzieś wśród pól, z dala od większego miasta. Niby nic ciekawego, a jednak dla nas było tu tak inaczej, że fascynująco...

Wracając natknęliśmy się na ciekawski drób . Najpierw spokojnie siedział w swojej zagródce.





Jednak z czasem...jak się nam już przyglądnęły to dwa odważne osobniki wskoczyły na murek



Za chwilkę dołączył trzeci ....



Czwarty …..



Piąty ….



Patrzą tak na nas ….



I nagle ….. zaczyna się atak !




Zwiewamy, one widocznie nie rozpoznały nas jako obcych i pomyślały, że mamy dla nich śniadanie. Ale tak pomyśleliśmy jak już byliśmy w bezpiecznej odległości i niewidoczni dla tej indyczej sfory.

Źle wybraliśmy sobie kierunek odwrotu i na próżno tak się spieszyliśmy, na naszej drodze stanął ON



Jednak, mimo, że chyba też zaciekawiony, nastawiony był całkiem przyjacielsko





Dłuższą chwilę debatowaliśmy jaka roślina ma takie kwiaty i owoce .... bezskutecznie...





Długo też zastanawialiśmy się do czego służą takie dość duże, niewysokie okręgi, czasem z kamieni, czasem wylane z betonu, całkiem jeszcze porządne. Były na każdej prawie działce, ale jakoś nie mamy zdjęcia, w miarę dobrze widać je z góry na tym:



Jeszcze kilka ujęć z peryferyjnych części Chorio .









Wracamy do auta i ruszamy dalej.
Teraz spróbujemy poszukać grzybów

c.d.n.

kulka53 napisał(a):Długo też zastanawialiśmy się do czego służą takie dość duże, niewysokie okręgi, czasem z kamieni, czasem wylane z betonu, całkiem jeszcze porządne. Były na każdej prawie działce, ale jakoś nie mamy zdjęcia, w miarę dobrze widać je z góry na tym:

Chyba jeden znalazłem

kulka53 napisał(a): .

Może coś tam wysypują i suszą

Indyki super

pzdr