Hiszpania: od Andaluzji po Kraj Basków

Wyruszamy, by już za chwilę zrobić krótki przystanek na zauważony wczoraj dolmen, do którego przechodzimy wzdłuż upraw winorośli. Kilka zdjęć w porannym świetle, po czym udajemy się w dalszą drogę i po minięciu La Guardii obieramy kierunek na południowy zachód.

Fajna winnica, taka z widokiem.

Suplement fotograficzny do poprzedniego odcinka

Ciekawe miejsce.

Gdy dojeżdżamy do Najery, drogowskazy kierują nas na parking przy Zona Monumental, czyli strefy nas właśnie interesującej. Rzeczywiście, parking jest wielki, ale niczego ciekawego w bezpośredniej bliskości nie widać. Strzałki na starówkę pokazują przejście kładką przez rzekę i w oddali faktycznie widać ciekawszą zabudowę oraz parkujące tam samochody. W tej sytuacji decydujemy się jednak podjechać bliżej, zatem po chwili parkujemy w lepszym punkcie, zaś mój wzrok raz po raz wędruje na potężną czerwoną, prawie pionową skałę z widocznymi chodnikami, barierkami oraz skalnymi oknami.

Tak w miarę ale bez szału, może będzie ładniej.

Suplement fotograficzny do poprzedniego odcinka

Podchodzimy pod zamknięty jeszcze w tej chwili klasztor Santa Maria la Real, a im bliżej się znajdujemy, tym głośniej dociera do naszych uszu klekot bocianów, licznie okupujących kościelną dzwonnicę. Ciekawość budzi zarówno prawdopodobna hierarchia pośród rozlokowanych na różnych wysokościach boćków, jak i potencjalna ich reakcja na bicie dzwonów. Cóż, na razie pozostanie to dla nas tajemnicą, a że zamierzamy poczekać na otwarcie kościoła, to w międzyczasie kierujemy się w stronę skalnej ściany w poszukiwaniu wejścia na widoczne stąd chodniki.

Trzeba poczekać ąz się skończy sjesta to otworzą.

Suplement fotograficzny do poprzedniego odcinka

Fajna jaskinia.

Wtedy jednak daje o sobie znać mały głód. No tak - pora śniadaniowa, zatem najpierw trzeba zadbać o żołądek. Jako że Najera leży na najsłynniejszym szlaku do Santiago de Compostela - Camino Frances - to podjeżdżamy wzdłuż niego na koniec asfaltu i jeszcze kawałek leśną drogą, gdzie na małej polance rozstawiamy nasz śniadaniowy bar. Posileni, postanawiamy sprawdzić ścieżkę, podchodzącą w stronę czerwonych skał z wydrążonymi w piaskowcu jaskiniami. Wkrótce docieramy do nich, jednak te okazują się niedostępne, bronione metalowymi drzwiami, zamkniętymi na wszystkie spusty. Szkoda, bo najstarsze z tych jaskiń i chodników pochodzą jeszcze z czasów celtiberyjskich, ale rekompensatą są ciekawe widoki, roztaczające się stąd na miasto.

Fajne miasto.

Suplement fotograficzny do poprzedniego odcinka

Stylowa balustrada.