Hiszpania: od Andaluzji po Kraj Basków

Ale klimaty.

Suplement fotograficzny do poprzedniego odcinka

Znowu piwo.

Pośród ogólnego hałasu i rozgardiaszu przyglądamy się z ciekawością barwnemu tłumowi; bawią nas również napisy na kurtkach niektórych mężczyzn, w rodzaju "wymagający pilnej obsługi" czy "bardzo delikatny".

Ciekawe obserwacje socjologiczne.

Suplement fotograficzny do poprzedniego odcinka

Kręcimy się w ten sposób po śródmieściu, nieco głuchnąc do decybeli, i po jakimś czasie rozpoczynamy poszukiwanie naszego samochodu. W końcu się to nam udaje, natomiast pozostaje problem wyjazdu, gdyż mało która ulica podpisana jest nazwą i w efekcie kieruję się wyczuciem i azymutem. Wreszcie trafiamy na drogowskaz informujący o kierunku na Logrono i od tego momentu jest już znacznie łatwiej, pomimo iż trafiamy na objazd opisany wyłącznie w języku baskijskim.
Prowadząca w kierunku przełęczy szosa jest niezbyt dobrej jakości, co zwłaszcza rzuca się nam w oczy, kiedy na niezbyt długą chwilę wpadamy do enklawy podlegające Burgos, gdzie wita nas równiuteńki asfalt. Na przełęczy wjeżdżamy do prowincji La Rioja, a że zapada wieczór, więc znajdujemy sobie miejsce na nocleg przy dolmenie El Sotillo.

Jednak w dzisiejszych czasach GPS znacznie ułatwia nawigację po takich zaułkach.

Suplement fotograficzny do poprzedniego odcinka

Dzisiejszy obiad to sałatka warzywna, po skonsumowaniu której podjeżdżamy do odległej o sześć kilometrów La Guardii. Mając nadzieję na jakieś wieczorne światła, odczuwamy rodzaj rozczarowania, kiedy parkujemy pod zupełnie ciemnymi murami miasta. To się jednak diametralnie zmienia zaraz po przejściu przez miejską bramę.

Fajne fury, znaczy mury.

Suplement fotograficzny do poprzedniego odcinka

Wtedy wieczorami było jeszcze bezpiecznie.

W ten sposób miasto zaskakuje nas w dwójnasób: najpierw lekko rozczarowując totalną ciemnością z zewnątrz, a następnie ciesząc oczy gwarem i światłem wewnątrz - tak, jakby chroniło dyskretnie wieczorne życie przed ewentualnymi intruzami. Co do gwaru, to oczywiście nie ma - na szczęście - porównania do hałasu w Vittorii; tutejsze ożywienie nie wykracza poza akceptowalny przez nasze uszy poziom.

Burdy w hotelowym lobby nie są fajne.