Małe i duże niebałkańskie podróże :-)

DarCro napisał(a):

kulka53 napisał(a):"Tomiszcze" , jak i wiele innych z których korzystamy, pochodzi z wrocławskiej Biblioteki Miejskiej .

To nie możecie sobie po nim kreslić, zaznaczać ważniejszych kawałków
fluorescencyjnym markerem,
zaginać kartek na kluczowych stronach,
podkładać pod pupę siedząc na kamieniu?!

Nie możemy

Ale... nawet jakbyśmy mieli własny przewodnik, to i tak raczej w taki sposób byśmy z nim nie postępowali . Żeby coś zaznaczyć, wkładamy jakieś zakładki, karteczki...
Nigdy, czy to w szkole, czy na studiach, nie miałem zwyczaju by malować po książkach, może czasem zdarzyło się coś tam podkreślić ołówkiem tak by w razie czego, zawsze można było to wymazać i przywrócić książce oryginalny wygląd.
Chyba jesteśmy z takiego pokolenia, kiedy przynajmniej próbowano wpoić młodzieży szacunek do książek...

...........

To jeszcze trochę o Weronie



28 kwietnia, sobota c.d.

Werona, podobnie jak chyba każde inne szanujące się włoskie miasto, posiada swoje Duomo, czyli katedrę, którą oczywiście obowiązkowo trzeba obejrzeć . Powstała w XII wieku, ale stanowi połączenie kilku stylów architektonicznych, część dolna jest romańska, górna, gotycka a okna przebudowano w stylu renesansowym. Z mostu Ponte Pietro jest tam całkiem niedaleko.



















Jeszcze jeden rzut oka na Adygę z okolic mostu Ponte Garibaldi:

I tak sobie chodzimy, oglądamy, trafiamy w kolejne miejsca... wciąż jednak wiemy, że najlepsze jeszcze w Weronie przed nami . Wielu rzeczy możemy sobie odmówić, ale nie spoglądnięcia na miasto z miejsca widocznego z każdego niemal jego punktu....



...w tym przypadku z wieży Lamberti

Wracamy więc na Piazza delle Erbe, teraz nieźle wypełnionego już ludźmi, z porozkładanymi już wszystkimi kramami na które tylko w przelocie zerkamy. Bilety na wieżę kupuje się w biurze informacji turystycznej miasta które znajduje się w przejściu pomiędzy głównym placem a Piazza dei Signori, tam też jest wejście. Troszkę byliśmy już zmęczeni spacerem po mieście, ale okazało się (... czego się nie robi dla turystów ...) , że na wieżę można wjechać windą . Z wyłożonego cennika wynikało, że ta przyjemność kosztuje 6 euro od osoby, jednak gdy chciałem kupić bilety pan zasłonił tę cenę kartką i wskazał inną, 4.50. Dlaczego, nie wiem, być może to promocja przedsezonowa , ale jakoś nas to nie zmartwiło

Windą szybko i sprawnie wjechaliśmy na górę, potem trzeba przejść już bardzo niewiele schodów.





A potem, można w pełni oddać się rozkoszy podziwiania morza czerwonych dachów z wystającymi masztami kościołów z wysokości

Górna część wieży ma dwa poziomy. Po pierwszym nasyceniu się widokami z dolnego, oczywiście wchodzimy też na ten jeszcze wyższy. Widoki... w sumie podobne , ale zasłonięte przeciwgołębią siatką .





Dzięki przedsiębiorczym turystom, którzy porobili w siatce trochę większe otwory i zoomowi aparatu, również i stąd można pofotografować co nieco.





Ale niedługo wracamy nieco niżej.
Na wieży nie ma jakichś ogromnych tłumów, jest znośnie. Długi weekend w Polsce zaczął się dopiero dziś, więc rodaków właściwie nie ma prawie wcale. Sporo jest Rosjan, Czechów, Francuzów...














Resztki mozaik pokazane na jednym z wcześniejszych zdjęć były właśnie pod tą okrągłą, szklaną osłoną

Kiedyś jednak trzeba zejść...



Dzięki windzie szybko jesteśmy na dole. Minęło już południe, czas powoli wracać do stojącego w pełnym słońcu samochodu

O tej porze Brama Poborców Myta otoczona jest ludźmi.



Spoglądamy jeszcze na jakiś mniej ważny kościół stojący nieopodal







Także i on ma wieżę zakończoną charakterystyczną dla Werony kopułą



Z góry naliczyliśmy około 10 takich wież z dużymi kopułami . A malutkich pewnie jest jeszcze dużo więcej.

Przez most Ponte della Vittoria wracamy do samochodu. Kilkugodzinna wizyta w Weronie dobiegła końca. Trwała przynajmniej drugie tyle godzin za mało

c.d.n.

kulka53 napisał(a):Ale... nawet jakbyśmy mieli własny przewodnik, to i tak raczej w taki sposób byśmy z nim nie postępowali . Żeby coś zaznaczyć, wkładamy jakieś zakładki, karteczki...
Nigdy, czy to w szkole, czy na studiach, nie miałem zwyczaju by malować po książkach, może czasem zdarzyło się coś tam podkreślić ołówkiem tak by w razie czego, zawsze można było to wymazać i przywrócić książce oryginalny wygląd.
Chyba jesteśmy z takiego pokolenia, kiedy przynajmniej próbowano wpoić młodzieży szacunek do książek...

Mnie też próbowano, ale chyba nie wyszło.
Traktuję książki jak narzędzia pracy i używam je dowolnie, kreśląc i znacząc niemiłosiernie.

kulka53 napisał(a):na wieżę można wjechać windą. Z wyłożonego cennika wynikało,
że ta przyjemność kosztuje 6 euro od osoby,
jednak gdy chciałem kupić bilety pan zasłonił tę cenę kartką i wskazał inną, 4.50

Jak za wieżę, to sporo.
Ta zniżka to pewnie dla czytelników cro.pl...

kulka53 napisał(a):...szanujące się włoskie miasto, posiada swoje Duomo, czyli katedrę,...

To już wiem dlaczego po niemiecku katedra to dom.

pzdr

DarCro napisał(a):Mnie też próbowano, ale chyba nie wyszło.
Traktuję książki jak narzędzia pracy i używam je dowolnie, kreśląc i znacząc niemiłosiernie.

Nic dziwnego... książki są jednymi z głównych narzędzi pracy nauczycieli, a narzędzia po prostu się używa

DarCro napisał(a):Jak za wieżę, to sporo.
Ta zniżka to pewnie dla czytelników cro.pl...

Czy ja wiem czy tak sporo
Jeszcze zależy za jaką wieżę

Widoki z tejże, zdecydowanie należały do atrakcyjnych, sądzę że te 20 zł to nie majątek by móc je podziwiać i co ważne, utrwalić na zdjęciach. Najbardziej nas wkurza jak mamy zapłacić parędziesiąt zł i nie potem nawet zdjęcia nie wolno zrobić .

Koszulki "cro.pl" faktycznie ze sobą mieliśmy, ale akurat tego dnia nie na sobie... a potem nie było sensu zakładać. I tak nie byłoby ich widać pod warstwami cieplejszych ciuchów

longtom napisał(a):To już wiem dlaczego po niemiecku katedra to dom.

Duomo, dom, czy polski odpowiednik, słowo "tum" oznaczało przed wiekami niekoniecznie ściśle katedrę, czyli siedzibę biskupa, ale np najważniejszy kościół w mieście. Wiele języków posiada w swych zasobach odpowiednik tego właśnie słowa, czasem o nieco różnych znaczeniach, również np miejsca sądu czy podejmowania decyzji ważnych dla miasta. Obecnie kojarzy się je właśnie z katedrami

Pozdrawiam

28 kwietnia, sobota c.d.

Nie było trudno wyjechać z Werony. Pomogły nam wydrukowane mapki i oczywiście wszechobecne we Włoszech drogowskazy. Drugim zaplanowanym na dziś celem było miasto Vicenza.

Pamiętam, jak przed laty będąc na zwolnieniu lekarskim, miałem wypożyczony przewodnik Tkaczyka o Dolomitach i parę map. Siedziałem i planowałem trasy... ale że nie samymi górami człowiek przecież i wtedy też żył, na ostatni tydzień wyjazdu w planie było też jakieś zwiedzanie północnych Włoch. Garda, Werona, Vicenza i Padwa, to były pewniaki. Trochę zmieniły się warunki, zmienił się sposób podróżowania, zmieniliśmy się my, ale to właśnie te marzenia i ten plan realizujemy właśnie teraz...

Jest gorąco. Właśnie gdy wyjeżdżaliśmy wczesnym popołudniem z Werony, termometr w aucie pokazał 29 stopni, najwyższą temperaturę podczas tego majowego włoskiego długiego weekendu. Do przejechania mamy jakieś 50 km, a w tym czasie musimy po pierwsze zatrzymać się gdzieś na uboczu by trochę się ogarnąć, a po drugie pokonać dziesiątki rond . Nie liczyłem ich, nawet o tym nie pomyślałem, ale na pewno było ich bardzo dużo... Wiem, nadłożyliśmy drogi, tak ułożyła się nasza trasa, że będziemy musieli jeszcze dziś do Werony wrócić, ale fakt, że starówka Vicenzy została w całości wpisana na listę UNESCO sprawił, że nie mogliśmy tego miasta ominąć .

Do Vicenzy docieramy w czasie popołudniowej sjesty. To bardzo dobry pomysł by właśnie wtedy rozpoczynać zwiedzanie nowego miejsca... ruch o tej porze jest znikomy, łatwiej też znaleźć miejsce do zaparkowania samochodu. Co prawda w tym przypadku łatwo nie było, całe centrum miasta jest szczelnie obmalowane na niebiesko , ale w końcu zostawiamy auto po drugiej stronie niewielkiej rzeczki o nazwie Bacchiglione, nie aż tak daleko od starówki.

Wędrując w jej kierunku mijamy jakiś kościół. Wydaje mi się, że ma ciekawą elewację .





Na przedkościelnej ławce wypatruje czegoś trójka dzieci



Sklepiki w podcieniowej uliczce są pozamykane. W sumie, nic dziwnego, o tej porze mało kto tędy przechodzi...





Ulica ta nosi nazwę Corso Fogarazzo... nieodparcie kojarzącą się nam z innymi rejonami Europy .

Stoi przy niej jeszcze jeden kościół, San Lorenzo. Wybudowali go franciszkanie w 1280 roku. Jest wielki i ma bardzo ładne wnętrze oraz otoczony kolumnami dziedziniec z boku.












Pomnik ojca Kolbego we wnętrzu kościoła San Lorenzo

Budynek naprzeciwko kościoła.



Idziemy dalej, wzdłuż ulicy, w donicach stoją ładne kwiaty. Do każdego z nich jest przyczepiona karteczka z informacją który ogrodnik je dostarczył

Niedaleko, ale już po drugiej stronie głównego miejskiego deptaka Corso Palladio, znajduje się vicenzańska katedra. Również i ten kościół jest ogromny , zbudowany w stylu gotyckim. Został poważnie uszkodzony w czasie niemieckiego bombardowania w 1944 r. , potem bardzo dokładnie odbudowany.

W Fujim wyczerpały mi się baterie a Pentax ma troszkę mniej szeroki obiektyw... cała katedralna fasada za nic nie chciała się zmieścić w kadrze .



Ale zawsze można zrobić pionową panoramkę



















c.d.n.

Werona przepiękna na Waszych zdjęciach, wręcz niesamowita jak dla mnie. Tym bardziej zatem żałuje, że nie starczyło na nią mi czasu podczas Tripu po Italii w 2010. Jest do czego wracać, podobnie jak Mysza73 - zapisuję w kajeciku - Werona obowiązkowo!

A Wy tymczasem już w kolejnym mieście

Jestem i śledzę nadal tę pasjonująca wycieczkę

pozdrowienia

tony montana napisał(a):Werona przepiękna na Waszych zdjęciach, wręcz niesamowita jak dla mnie. Tym bardziej zatem żałuje, że nie starczyło na nią mi czasu podczas Tripu po Italii w 2010. Jest do czego wracać, podobnie jak Mysza73 - zapisuję w kajeciku - Werona obowiązkowo!

A Wy tymczasem już w kolejnym mieście

Jestem i śledzę nadal tę pasjonująca wycieczkę

pozdrowienia

Ja to was podziwiam , piszecie własne relacje i macie jeszcze czas do innych zaglądać . Ja od kiedy wróciliśmy to tylko zaległości sobie narobiłem .
Ale nadrobię .

Werona faktycznie jest całkiem sympatyczna i warta odwiedzin, zwłaszcza, że nawet specjalnie z trasy zbaczać nie trzeba, wystarczy po prostu z autostrady na trochę zjechać.
Wiem, wiem, łatwo mi się mówi, my to się prześpimy w aucie gdziekolwiek i swobodnie możemy czasem dysponować, przemieszczać z miejsca na miejsce... nie każdy tak może

Jeszcze trochę tych miast będzie, miasteczek, krajobrazów... zapraszamy

Dzięki za obecność

Pozdrawiamy

28 kwietnia, sobota c.d.

Potem docieramy na główny plac miasta, Piazza dei Signori. Nie będzie przesadą jak napiszę że na to co zobaczyliśmy wydaliśmy z siebie wielkie woooooowwww i wprawiło nas niemalże w osłupienie

















Renesansowy budynek o nazwie Basilica, zbudowany z istryjskiego kamienia, to dzieło najsłynniejszego obywatela Vicenzy, architekta Andrei Palladiego, ukończone w 1619 r. To on zaprojektował przebudowę wcześniejszego gotyckiego Palazzo della Ragione z połowy XIII w. Strzelista wieża, tuż obok, Torre di Piazza pochodzi z XII wieku, ma 85 m wysokości i zaledwie 7 m kwadratowych u podstawy . Oczywiście i na nią chcieliśmy sobie wejść, ale chyba nie ma takiej możliwości (nikogo na górze nie dostrzegliśmy), poza tym nie znaleźliśmy wejścia. Może to wina kończącej się właśnie sjesty .

Główny plac Vicenzy bardzo się nam spodobał . Można tak chodzić i chodzić oglądając piękne fasady przeróżnych starych budynków. Zaglądnęliśmy do środka kościoła stojącego nieco z boku, to Santa Maria in Foro, zwana także dei Servi, z XVI wieku.

















Idąc dalej głównym, coraz szczelniej zapełniającym się spacerowiczami, deptakiem na wschód zauważamy ładny kościół Santa Corona, obecnie w remoncie.



c.d.n.

Piękny spacer

Nie dziwi ogrom turystów przy ogromie zabytków . . .


Pozdrawiam
Piotr