napisał(a) dangol » 16.11.2026 09:07
Zanim pokażę, co zostało z kastro, trochę o historii Iraklii, jako że kastro stanowi jeden z jej etapów.
Wyspa zawdzięcza swoją nazwę Heraklesowi, który podczas wykonywania swoich prac miał też przemierzać Małe Cyklady. Tyle mitologia, a znaleziska archeologiczne świadczą o tym, iż ludzie na Iraklii mieszkali już w okresie wczesnocykladzkim (około 3200 p.n.e.). W II tysiącleciu p.n.e. Iraklia była osadą Minojczyków z Krety, istniał tu kult Heraklesa.
W czasach hellenistycznych (IV-II wiek p.n.e. ) nad Livadi powstało ufortyfikowane Kastro. W czasach weneckich wyspa była częścią księstwa Naxos, ale nie była stale zamieszkana, była głównie schronieniem dla piratów grasujących na Morzu Egejskim.
Od początku XVIII wieku (a być może wcześniej) Iraklia, wraz z sąsiednią Schinoussą, była własnością monastyru Panagia Chozoviotissa z Amorgos. Nie było tu jednak ludzkich osad, a jedynie „metochia” gdzie uprawiano ziemię lub wypasano bydło należące mnichów z Amorgos. Dopiero gdy w XIX wieku grecka marynarka zwalczyła piractwo, na Iraklii zaczęli osiedlać się ludzie, głównie koloniści z Aegiali na Amorgos. Mnisi zgodzili się na to, w zamian osadnicy przez 10 lat musieli im oddawać 50% produktów rolnych. System ten funkcjonował aż do XX wieku, kiedy to dzierżawcy otrzymali prawo własności do gruntów, pozostawiając jedynie niewielką ich część klasztorowi .
Podczas II wojny światowej Iraklia była najpierw pod okupacją włoską, a następnie pod niemiecką. Podczas niemieckiej okupacji ludność brała udział w ruchu oporu, a w wiosce Panagia działała tajna radiostacja codziennie przekazująca do brytyjskiej centrali w Kairze cenne informacje na temat ruchów niemieckiej floty.
To tyle w skrócie o historii wyspy, niebawem będzie ciut więcej o Kastro, do którego wkrótce dotrzemy.