Drenje 2017 czyli "against all odds".

Patrzę na te zdjęcia teraz i widzę jak w zależności od czasu inaczej pada słońce. Pamiętam, że pod koniec dnia jednoznacznie stwierdziliśmy z żoną, że Istria jest naprawdę OK, od tej morsko-plażowej strony (przynajmniej te "nasze" okolice). Nie ukrywam, że dość dokładnie przyjrzałem się wcześniej relacjom z zachodniej części półwyspu i tam plaże nie kładły mnie na kolana (w przeciwieństwie do miast i miasteczek). Tak to już jest, że nie można mieć wszystkiego w jednym miejscu, pomyślałem, póki nie trafiliśmy do Labina, a konkretnie na stare miasto. Ale o tym już po wieczerzy wigilijnej
Wesołych Świąt życzę wszystkim !!!

Najlepszego

Hercklekot napisał(a):Wesołych Świąt życzę wszystkim !!!

Oraz Wielu Dobrych Chwil w dni powszednie, bo jest ich więcej od świątecznych...

Pozdrawiam,
Wojtek

Dzień dobry! Pogoda "pod psem", nareszcie mam trochę czasu - czas przysiąść do relacji.

Tak jak wspominałem wcześniej jedynym miasteczkiem, które odwiedziliśmy kilkukrotnie był Labin (wł. Albona). W sumie to są dwa Labiny - stare i nowe miasto. O nowym nie za bardzo jest o czy pisać: oprócz tego, że jest targ, supermarkety, nieczynna kopalnia i samo w sobie przypomina nieco chorwacką wersję Żor albo Jastrzębia Co innego stare miasto położone na wzgórzu, na południe od Labina "nowomiejskiego". Pierwsze skojarzenie: zdecydowanie włoskie: coś a la Montalcino albo jakieś inne małe zabytkowe miasteczko z północy Toskanii lub Emili-Romanii, ale ze swoistym kolorytem i atmosferą.

Na zwiedzanie wybraliśmy się wczesnym popołudniem zostawiając auto w sąsiedztwie dużego ronda i cmentarza na południowych obrzeżach miasteczka. Można próbować zaparkować także dalej, natomiast wjazd na starówkę jest niemożliwy dla nie-tubylców. Idąc spod cmentarza mamy za to okazję na kilka fotek z oddali.









Wrażenie położenia miasta na wzgórzu potęguje jeszcze dość głęboki, szeroki i zarośnięty drzewami i krzewami wąwóz pod samymi murami miejskimi. Jest fajne przejrzyste powietrze, i nie najgorsze światło, więc co parę kroków strzelam koleją fotkę.

Pogoda przyjemna, dopisują nam humory po paru dniach beztroskiego plażowania, mamy mnóstwo czasu na eksplorację miasteczka, w planie jest też porządny obiad na zakończenie zwiedzania. Zbliżamy się powoli do celu, idąc chodnikiem przy głównej drodze: jest spory ruch co lekko niepokoi - spodziewamy się (jak się okazało całkowicie nietrafnie) tłumów turystów na miejscu.



Blisko, coraz bliżej...











Trochę eksperymentów z barwami i ziarnem:





Gdy zwrócimy głowę w prawo czyli na wschód dostrzeżemy Rabac (czyli Porto Albona) i Kvarnerski Zaljev. Troszkę tam ciasnawo chyba , nie to co na naszej wsi... W każdym razie Rabac odpuścimy sobie - mamy pod dostatkiem fajnych i niezatłoczonych plaż i zatoczek w Drenje i Ravni.











Idziemy wytrwale i po około 15 minutach jesteśmy na Titov Trg, czyli głównym placu z ratuszem:

Labin bardzo ładnie się prezentuje z dalszej perspektywy. Może nawet ładniej niż od środka.

Bardzo ładna i przyjemna miejscówka ten stary Labin.
Szkoda, że na Istrię, jeszcze nie dotarłem.

Mikromir napisał(a):Labin bardzo ładnie się prezentuje z dalszej perspektywy. Może nawet ładniej niż od środka.

"Środek" całkiem niczego sobie, ale masz rację, z dalszej perspektywy bardziej przyciąga wzrok - sam się zdziwiłem obrabiając zdjęcia, że aż tyle nacykałem.

Buber napisał(a):Bardzo ładna i przyjemna miejscówka ten stary Labin.
Szkoda, że na Istrię, jeszcze nie dotarłem.

O tak, jest na czym oko zawiesić, bardzo przyjemnie nam się spacerowało, a jest też troszkę atrakcji dla miłośników architektury i historii - ale o tym za chwilkę.

Hercklekot napisał(a):Tak jak wspominałem wcześniej jedynym miasteczkiem, które odwiedziliśmy kilkukrotnie był Labin (wł. Albona). (...) Pierwsze skojarzenie: zdecydowanie włoskie

Bo to JEST przecież włoskie miasto Słowianie zasiedlili je po II wojnie światowej, kiedy pokonana Italia musiała oddać większość Istrii. Przez ponad 20 wieków swojego istnienia podlegało jakimś tam makaroniarzom: Rzymowi, Wenecji, Włochom. Raczej nie przekonasz mnie do Istrii, ale...próbuj

Marsallah

Raczej nie przekonasz mnie do Istrii, ale...próbuj

Bartek, ja też tak myślałam, dopóki nie wylądowałam na chwilę w Rovinju i okolicach..
Sama przyroda Istrii nie zrobiła może wrażenia, ale dla smakosza takiego jak Ty to idealne miejsce na kulinarne poszukiwania.
Trufle przywiezione z Istrii weszły do arsenału moich" żelaznych " popisowych dań (wiem, wiem, trufle można nawet przez internet kupić ), fajna atmosfera, no chyba ,że ktoś chorobliwie Włoszczyzny nie lubi....

Marsallah napisał(a):

Hercklekot napisał(a):Tak jak wspominałem wcześniej jedynym miasteczkiem, które odwiedziliśmy kilkukrotnie był Labin (wł. Albona). (...) Pierwsze skojarzenie: zdecydowanie włoskie

Bo to JEST przecież włoskie miasto Słowianie zasiedlili je po II wojnie światowej, kiedy pokonana Italia musiała oddać większość Istrii. Przez ponad 20 wieków swojego istnienia podlegało jakimś tam makaroniarzom: Rzymowi, Wenecji, Włochom. Raczej nie przekonasz mnie do Istrii, ale...próbuj

Tak, chciałem z suspensem wprowadzić ten temat - ale skoro już pojawiła się taka deklaracja, że to włoskie miasto to parę słów:

Nie do końca jednak Słowianie je zasiedlili po II wojnie: ludność miejscowa Istrii jest wymieszana, ale Włosi nigdy nie stanowili przytłaczającej większości etnicznej ani językowej. Miejscowi (celowo nie piszę Chorwaci), czuje dość sporą autonomię mają swoją partię nawet - lekka odrębność do Chorwatów jest przez część mieszkańców (30-40%)widocznie demonstrowana. Czyli mamy - miejscowych, napływowych (po II WŚ) Chorwatów i innych, garstkę Włochów (w większości wysiedleni po II WŚ).

Ponadto Istria jednak nie zawsze do Włoch (lub przed zjednoczeniem) do włoskich państw należała - cały XIX i pocz. XX wieku to przecież Autro-Węgry.

Język? Teraz tylko kilka procent to włoski (Labin), kiedyś - włoski wiadomo językiem urzędowym oraz językiem elit i kilkudziesięciu procent ludności. Oczywiście w dwudziestoleciu międzywojennym trwała italianizacja, ale języka miejscowego nie wykorzeniono, choć z tego co czytałem to posunięto się dalej niż np. z germanizacją na Śląsku. Tym niemniej żywioł włoski na Istrii dominował raczej w zachodniej cześć półwyspu i w miastach. Generalnie nie ma o co kruszyć kopii - w mieście na każdym kroku widać wpływy włoskie (tak jak niemieckie w Gdańsku i Wrocławiu) ale tak jednoznaczne stanowisko Marsallaha musiałem nieco zniuansować. Mam nadzieję, że się nie obrazi a ja nie przynudzałem za bardzo.

Burzliwe były dzieje Labina - było "czerwone" powstanie górników przeciwko Włochom w 1921 roku, były masakry i wysiedlenia Włochów w czasie i po II wojnie światowej (Massacri delle foibe). Ale, żeby nie kończyć tego wpisu tak smutno to przeplatanie się kultur fajnie słychać w piosenkach miejscowej "Santorki" czyli Lidiji Percan - śpiewa równie przejmująco i po włosku i po chorwacku.





I jeszcze jedno, jak już zeszliśmy na historię i politykę: w Labinie mniej jest ogólnie tego chorwackiego nacjonalizmu znanego nam z Dalmacji - dba się o pomniki z poprzedniej epoki (jeden wielki stoi w Labinie przed cmentarzem), nie zmienia się nazw ulic nawet jak przypominają rewolucjonistów (Giuseppina Martinuzzi), Włocha, komunistę i partyzanta w jednym (Aldo Negri) czy samego marszałka (jest przecież Titov Trg). Pod tym względem to tez trochę "inna" Chorwacja.

Katerina napisał(a):Marsallah

Raczej nie przekonasz mnie do Istrii, ale...próbuj

Bartek, ja też tak myślałam, dopóki nie wylądowałam na chwilę w Rovinju i okolicach..
Sama przyroda Istrii nie zrobiła może wrażenia, ale dla smakosza takiego jak Ty to idealne miejsce na kulinarne poszukiwania.

Liczy się całość, Katerina. Krajobraz+klimat+miasteczka+interior+góry+plaże+wino+jedzenie. Od kiedy w którejś relacji (albo w innym miejscu na forum) zobaczyłem zdjęcie z rybnego targu w Puli (a może Rijece?), zawsze wchodząc do zapyziałej dalmackiej peškariji czuję zawód (wiem, że w Splicie jest spory wybór, ale jednak tam - tak jak i w innym dużym mieście lub jego okolicach urlopu spędzać nie będę). Ja dopiero oddycham wakacjami, jak miniemy Zadar, a tak na poważnie - najlepiej czuję się jak już miniemy Split. Szerokości geograficzne pomiędzy Splitem a Stonem najlepiej oddziałują na mnie. Skąpa roślinność = wakacje. Włoskie wpływy mi nie przeszkadzają - przecież jeżdżę na Vis

Hercklekot napisał(a):Tak, chciałem z suspensem wprowadzić ten temat

...ale musiałem I bardzo dobrze, że uszczegóławiasz - Twoja relacja, kto ma to robić Wiadomo, że Istria była przez pewien czas pod władaniem Ces. Habsburgów, ale wątpię, żeby wpływy austriackie odcisnęły się jakoś na półwyspie. Co innego Italiańce (niezależnie od tego, jak się aktualnie zwali).

Istotne jest to, co piszesz na końcu - że Istrianie (czy ogólnie: Chorwaci spoza Dalmacji) nie są takimi naziolami. No, może nie wszyscy, ale fakt faktem, że te Hajduki i te Slobodne Dalmacije rzucają się w oczy na każdym kroku od Zadaru po Dubrownik. Co samo w sobie nie jest złe, ale... Dobra, czekam na c.d.

Hercklekot napisał(a):I jeszcze jedno, jak już zeszliśmy na historię i politykę: w Labinie mniej jest ogólnie tego chorwackiego nacjonalizmu znanego nam z Dalmacji - dba się o pomniki z poprzedniej epoki (jeden wielki stoi w Labinie przed cmentarzem), nie zmienia się nazw ulic nawet jak przypominają rewolucjonistów (Giuseppina Martinuzzi), Włocha, komunistę i partyzanta w jednym (Aldo Negri) czy samego marszałka (jest przecież Titov Trg). Pod tym względem to tez trochę "inna" Chorwacja.

Może dlatego, że na Istrii nie było "wojny domowej"...

Stanęliśmy przed tym starym miastem w Labinie i stoimy od czterech miesięcy . Czas zatem to zmienić!
Rzucamy jeszcze okiem na lewo, na narożną basztę z flagą, a w lewym dolnym rogu zdjęcia (za latarnią) widzimy na tablicy opis szeregu zabytków, które na nas czekają w środku.



Jest to spora lista, i nie będę tutaj kopiował opisów z przewodników, same zdjęcia i parę naszych przemyśleń podczas zwiedzania wystarczą. Jak pamiętam było dość gorąco (nawet jak na Chorwację), poza tym trafiliśmy na porę sjesty, więc spacerujemy nie w tłoku, co nam zawsze bardzo odpowiada. Nie wchodzimy przez główną bramę tylko obchodzimy starówkę spiralnie z prawej, chcąc zacząć od samej góry (stare miasto ma kształt stożka z uciętym wierzchołkiem. Zagłębiamy się w uliczki dające pożądany cień.



Patrzymy też pod nogi, jak widać wodociągi są sprzed dwóch epok



Szybko orientujemy się, że na samej górze jest część "mniej reprezentacyjna", co wcale nie znaczy, że brzydka:



Można znaleźć urocze zakątki,



i takie zwykłe (żona nadaje tempo )



Okazuje się, że można wejść na wieżę kościelną, ale jakoś nam się nie chce, i dreptamy dalej.





Ulica rewolucjonistki, więc cegła w kolorze akuratnym: