Wieki temu w tym miejscu nad Baryczą stanęła pierwsza warownia otoczona palisadą, drewniana, z wieżą rycerską i zabudowaniami gospodarczymi. O grodzie tym wspominają dokumenty z 1296 roku. Sto lat później drewniany gród został zastąpiony murowanym zamkiem otoczonym murem obronnym i mokrą fosą. Właścicielami zamku byli biskupi wrocławscy, po nich od 1315 roku książęta oleśniccy. Po śmierci ostatniego Piasta oleśnickiego Konrada X Białego w 1492 roku, Żmigród przeszedł zgodnie z prawem lennym na własność króla czeskiego Władysława Jagiellończyka. Przekazał on Żmigród radcy królewskiemu Zygmuntowi von Kurzbach. Od tego czasu datuje się powstanie wolnego państwa stanowego. Nie podlegało ono żadnemu księstwu śląskiemu, lecz na równi z nimi było lennem króla czeskiego. W 1560 roku Wilhelm von Kurzbach wzniósł nową późnogotycką wieżę mieszkalno-obronną, która dziś jest najstarszym zachowanym elementem zespołu.
W 1592 roku zamek i okoliczne dobra stały się własnością Schaffgotschów. W roku 1635 ówczesny właściciel Żmigrodu Hans Ulryk von Schaffgotsch został oskarżony o zdradę stanu i stracony. Po wykonaniu wyroku księstwo żmigrodzkie zostało skonfiskowane przez cesarza Ferdynanda II Habsburga.
Podczas wojny trzydziestoletniej zamek był kilkakrotnie oblegany, wtedy też została podwyższona wieża. W 1641 roku cesarz Ferdynand III Habsburg przekazał skonfiskowane żmigrodzkie posiadłości austriackiemu feldmarszałkowi hrabiemu Melchiorowi von Hatzfeldt. W 1642 roku wojska szwedzkie zdobyły zamek, do 1650 roku służył Szwedom jako baza wypadowa na Śląsk, ostatecznie jednak zburzyli fortyfikacje. Na ich miejscu w latach 1655-1657 z inicjatywy Melchiora von Hatzfeldta rozbudowano zamek, który po licznych przebudowach i upiększeniach w drugiej połowie XVIII wieku stał się barokową rezydencją magnacką. W rękach rodziny Hatzfeldtów pałac pozostał aż do II wojny światowej.
O dolnośląskiej linii rodu Hatzfeldów możecie poczytać tutaj:
https://www.zmigrod.com.pl/asp/pliki/bi ... tzfeld.pdf Jednym z najważniejszych wydarzeń w historii pałacu było spotkanie w lipcu 1813 roku, gdy na zaproszenie księcia Franza Ludwiga von Hatzfeldta Żmigrodu przybyli car Rosji Aleksander I, król Prus Fryderyk Wilhelm III, następca tronu szwedzkiego Jan Karol, ambasadorzy Austrii i Anglii oraz kanclerz Prus Hardenberg. Przez trzy dni w pałacu opracowywano plan wojenny i podpisani plan trachenberski (żmigrodzki) - strategię zakładającą unikanie decydującej bitwy z samym Napoleonem Bonaparte i uderzanie w oddzielone korpusy jego armii, osłabianie jego sił etapami. Ten sposób działania przyczynił się do rozbicia klęski Napoleona w Bitwie Narodów pod Lipskiem jesienią 1813 roku.
Po śmierci Franza Ludwiga von Hatzfeldta w 1827 roku, majątek przeszedł w ręce jego syna Hermanna I, a następnie jego wnuka Hermanna II, który dokonał neorenesansowej przebudowy pałacu. Planowaną dalszą rozbudowę przerwała II wojna światowa.
W sierpniu 1944 roku Hermann III (kolejny spadkobierca pałacu) przewidując klęskę Niemiec, postanowił zabezpieczyć najcenniejsze wyposażenie żmigrodzkiej rezydencji, przewożąc je do rodzinnego zamku Crottorf w Nadrenii-Palatynacie. Po zajęciu Żmigrodu przez Armię Czerwoną w styczniu 1945 roku, pałac został przez sowietów spalony.
Ruiny niszczały, dopiero w latach 2007-2012 miała miejsce gruntowna rewitalizacja kompleksu. Zabezpieczono główny korpus i dokonano renowacji fasady, a na miejscu rozebranego w latach 70.XX skrzydła pałacowego stanęła ażurowa konstrukcja z lapidarium, mająca przypominać o nieistniejącej części rezydencji.
Więcej o historii tego miejsca przeczytacie tu:
https://www.zamkipolskie.com/zmigr/zmigr.html Obecnie jest to trwała ruina, można ją bezpiecznie zwiedzać dzięki wzmocnieniu konstrukcji, dobudowaniu schodów i drewnianego podestu.
.png "Weteran")
kiepsko mi wychodzi, to we wrześniu udało się 
wpaść na kilka godzin do Żmigrodu. Dojazd pociągiem, ze stacji kolejkowej krótki spacer do rynku.
.
