Alpejskie wędrówki i wspinaczki

Trumna w tym miejscu to niewątpliwie piękny, optymistyczny akcent!
Memento mori...
Cóż, nigdy za wiele prawdy o życiu.

A ja, widząc takie kaniony, nieodmiennie odświeżam w pamięci przejście Sinymi Wirami Sanu wiele, wiele lat temu...
Ech!

Tempus fugit!
P.

plavac napisał(a):A ja, widząc takie kaniony, nieodmiennie odświeżam w pamięci przejście Sinymi Wirami Sanu wiele, wiele lat temu...
Ech!

Poszedłem tym tropem i dotarłem do momentu, kiedy po zgubieniu szlaku w Beskidzie Niskim, zszedłem - chaszczując - na pałę w dolinę, zakładając, że tam jakaś dróżka się znajdzie. A tam... otoczone stromymi zboczami, wąskie dno doliny w całości wypełniała rzeczka...

Pozdrawiam,
Wojtek

Potem wracam do wozu i przejeżdżam do pobliskiego Kolbnitz, skąd wąską drogą w górę w kierunku Zandlacher Boden. Zatrzymuje mnie zakaz ruchu, ale pod nim widnieje informacja, że dalszy przejazd na własną odpowiedzialność. Hmm... Niech będzie moja odpowiedzialność, jeśli ona zrównoważy ten zakaz.

Leśną drogą dojeżdżam w końcu do parkingu, za którym stoi kolejny zakaz ruchu, tym razem bez żadnych dopisków. Tu spędzę noc. Jestem tuż przed małym osiedlem z prywatnym schroniskiem Zandlacher, skąd jutro mam zamiar podejść w górne partie Reißeckgruppe i wejść ferratą Bella Vista na Hohe Leier.

A na koniec mapka trasy i ferraty na Säuleck:



oraz powiększenie najciekawszego fragmentu:

Mapka przejazdu



A - parking w dolinie Dösener
B - Groppensteiner Schlucht
C - parking poniżej schroniska Zandlacher

Franz napisał(a):

plavac napisał(a):A ja, widząc takie kaniony, nieodmiennie odświeżam w pamięci przejście Sinymi Wirami Sanu wiele, wiele lat temu...
Ech!

Poszedłem tym tropem i dotarłem do momentu, kiedy po zgubieniu szlaku w Beskidzie Niskim, zszedłem - chaszczując - na pałę w dolinę, zakładając, że tam jakaś dróżka się znajdzie. A tam... otoczone stromymi zboczami, wąskie dno doliny w całości wypełniała rzeczka...

To jest właśnie to, jak bardzo góry ( i Natura w ogóle) potrafią nas obdarować - nigdy nie wiesz, kiedy zjawi się Przygoda!

Pozdrawiam!
P.

plavac napisał(a):To jest właśnie to, jak bardzo góry ( i Natura w ogóle) potrafią nas obdarować - nigdy nie wiesz, kiedy zjawi się Przygoda!

Wylot zamykał elektryczny pastuch - tam po raz pierwszy poznałem jego moc...

Pozdrawiam,
Wojtek

Franz napisał(a):

plavac napisał(a):To jest właśnie to, jak bardzo góry ( i Natura w ogóle) potrafią nas obdarować - nigdy nie wiesz, kiedy zjawi się Przygoda!

Wylot zamykał elektryczny pastuch - tam po raz pierwszy poznałem jego moc...

A nie mówiłem?! Przygoda!!!

P.

plavac napisał(a):A nie mówiłem?! Przygoda!!!

Przygody z pastuchem spotkały mnie jeszcze w Austrii i w Rumunii.

Pozdrawiam,
Wojtek

Dzień piąty

Wóz opuszczam o szóstej rano. Mijam osiedle, złożone z kilkunastu zabudowań i zagłębiam się w rzadki las.

Droga prowadzi dosyć płaskim dnem Zandlacher Boden, by po dwóch kilometrach znaleźć się pod stromym progiem, z którego spada z hukiem wodospad Riekenfall.

Wata cukrowa w dolinach... I oranżada bryzgająca po skałach...

A to Alpy właśnie!

Pozdrawiam.
Piotrek

plavac napisał(a):Wata cukrowa w dolinach... I oranżada bryzgająca po skałach...

Ale prognozy raczej średnie...

Pozdrawiam,
Wojtek

Franz napisał(a):

plavac napisał(a):A nie mówiłem?! Przygoda!!!

Przygody z pastuchem spotkały mnie jeszcze w Austrii i w Rumunii.

Ja takiej przygody doświadczyłem na polskiej łące.

pzdr

longtom napisał(a):Ja takiej przygody doświadczyłem na polskiej łące.

Jeśli się pasiesz, przemieszczając się jednocześnie, to trzeba sprawdzać, w którą stronę.

Pozdrawiam,
Wojtek

Teraz już bardzo stromą ścieżką, wyposażoną miejscami w ubezpieczenia, wspinam się na ostrą grzędę, zostawiając główny wodospad po prawej ręce, podczas gdy dwa mniejsze towarzyszą mi z lewej strony.