Alpejskie wędrówki i wspinaczki

Direttissima okazuje się nie taka znowu trudna, jakby to nazwa mogła sugerować. Za to bardzo urozmaicona.

Szczególnie w tej mgle ( chmurze ) wygląda jak labirynt.
A ostatnie zdjęcie z poprzedniego postu przypomina mi Kozią Przełęcz z Koziej Dolinki. Może dlatego, że też we mgle zdobywaną.
Pozdrawiam!
P.

plavac napisał(a):Szczególnie w tej mgle ( chmurze ) wygląda jak labirynt.

Wiesz, jak to pięknie wygląda przy dobrej widoczności? Jest mnóstwo zdjęć w necie.

Pozdrawiam,
Wojtek

Moi włoscy towarzysze wędrówki zbaczają ze szlaku i czegoś szukają przy fantazyjnych turniczkach. O co chodzi?
Na moje pytania pada odpowiedź: geocaching. Dla mnie zupełnie nowe pojęcie. Wyjaśniają mi zasadę działania. Hmm, ciekawe - nie znałem. Tak czy owak, po chwili odnajdują to, czego szukali, zabierają, w zamian zostawiając inny drobiazg, który mieli ze sobą.

Franz napisał(a):Wiesz, jak to pięknie wygląda przy dobrej widoczności?

Wyobrażam sobie.
Póki co na wyobraźni pozostanę, słaby jestem jak mucha w tej grypie.

Franz napisał(a): O co chodzi?
...geocaching. Dla mnie zupełnie nowe pojęcie. Wyjaśniają mi zasadę działania. Hmm, ciekawe - nie znałem. Tak czy owak, po chwili odnajdują to, czego szukali, zabierają, w zamian zostawiając inny drobiazg, który mieli ze sobą.

Jakiś rodzaj gry terenowej?

Pozdrawiam.
Piotrek

plavac napisał(a):słaby jestem jak mucha w tej grypie.

Grypie? Ooo...

plavac napisał(a):Jakiś rodzaj gry terenowej?

Ukrywa się jakiś drobiazg w terenie i w necie podaje się koordynaty. Kto znajdzie, zabiera, zostawia nowy i informuje o tym. Punkty dostaje zarówno znalazca, jak i ten, kto przedmiot zostawił.

Pozdrawiam,
Wojtek

Franz napisał(a):

plavac napisał(a):słaby jestem jak mucha w tej grypie.

Grypie? Ooo... /quote]
Dam radę. W poniedziałek trzeba od rana znów ratować takich jak ja. Sami nie potrafią...

Franz napisał(a):

plavac napisał(a):Jakiś rodzaj gry terenowej?

Ukrywa się jakiś drobiazg w terenie i w necie podaje się koordynaty. Kto znajdzie, zabiera, zostawia nowy i informuje o tym. Punkty dostaje zarówno znalazca, jak i ten, kto przedmiot zostawił.

To zupełnie jak dawniej w moim harcerstwie. Tylko koordynatów nie szukało się w necie, a na wręczonej kartce i orientowało wg mapy i kompasu. Kto to jeszcze potrafi...
P.

Drugie zdjęcie od dołu, ostatni set, to się nazywa Palec Boży (Dedo dos Dios), a nie ten co wichura ułamała w Puerto de las Nieves, tzn z tego z Gran Canarii niewiele Palca zostało, sama skała ŁADNA

plavac napisał(a): Kto to jeszcze potrafi...

Jak nikomu nie powtórzysz , to się przyznam . . .


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a):

plavac napisał(a): Kto to jeszcze potrafi...

Jak nikomu nie powtórzysz , to się przyznam . . .

Milczę z szacunkiem i uznaniem!

Dedo dos Dios - śliczna nazwa! Dito di Dio nad jeziorem Como?

Pozdrawiam!
P.

plavac napisał(a):To zupełnie jak dawniej w moim harcerstwie. Tylko koordynatów nie szukało się w necie, a na wręczonej kartce i orientowało wg mapy i kompasu. Kto to jeszcze potrafi...

Czasy się zmieniają...

tony montana napisał(a):Drugie zdjęcie od dołu, ostatni set, to się nazywa Palec Boży (Dedo dos Dios),

Kilka paluchów wystawione.

tony montana napisał(a):z tego z Gran Canarii niewiele Palca zostało, sama skała ŁADNA

To, co zostało, piękne jest. Dotarłeś do niego?

piotrf napisał(a):Jak nikomu nie powtórzysz , to się przyznam . . .

Witaj, Druhu.

Pozdrawiam,
Wojtek

Spotykam się również z ciekawym podejściem do kwestii poruszania się w terenie mieszanym. Zwykle, kiedy zaczynały się elementy wspinaczki i trzeba było się chwytać skały, składałem kijki, przytraczając je do plecaka. Jeśli wspinaczki nie było wiele i następował nawet długi odcinek sposobny do wędrówki, szedłem bez kijków, żeby nimi nie manipulować raz w tę, raz z powrotem. Tymczasem ten z chłopaków, który korzysta z kijków, w ogóle ich nie złożył, tylko zrzuca na nadgarstki w chwilach, kiedy dłońmi łapie za skałę, po czym znów się nimi podpiera, kiedy teren na to pozwala.

Franz napisał(a):...tylko zrzuca na nadgarstki w chwilach, kiedy dłońmi łapie za skałę, po czym znów się nimi podpiera, kiedy teren na to pozwala.

Zdarza mi się często tak chodzić. Ale nigdy w żlebach!
Może się to wtedy zamienić w skok o tyczce

P.

plavac napisał(a):Zdarza mi się często tak chodzić. Ale nigdy w żlebach!
Może się to wtedy zamienić w skok o tyczce

Potem też zacząłem czasami stosować tę technikę. Ale fakt - potrafią się kijki pod nogami plątać.
Bywa, że robią to w najmniej odpowiednim momencie.

Pozdrawiam,
Wojtek