Alpejskie wędrówki i wspinaczki

plavac napisał(a):Nie martw się, Wojtku ! I tak dotrzymywałeś jej kroku w pięknych pozach

A skąd Ty możesz wiedzieć, jakież to pozy przyjmowałem, żeby tylko złożyć się - niemalże w biegu - do szybkiego strzału migawką?!

OK, OK - ilekroć się złożyłem, ona już zdążyła się przemieścić.

Pozdrawiam,
Wojtek

Franz napisał(a):Poświęcam odrobinę czasu i uwagi maleńkim kwiatuszkom, którym wysokość trzech tysięcy metrów nie straszna.

Takie kolorowe spotkania wysoko w górach, zawsze bardzo cieszą.

Franz napisał(a):Gdy tylko zatrzymuję się na moment, by wyciągnąć aparat, wycelować i nacisnąć spust migawki, dziewczyna oddala się błyskawicznie. Pędzę więc znowu za nią, powolutku zmniejszając dzielącą nas odległość.

Coś na ten temat wiem !
U nas to stały element naszych wędrówek.


pozdrawiam.

blackmore2k3 napisał(a):...zakonnica ubrana normalnie w habit. Pędziła niemiłosiernie..

My spotkaliśmy spokojniejsze.

pzdr

mariusz-w napisał(a):

Franz napisał(a):Gdy tylko zatrzymuję się na moment, by wyciągnąć aparat, wycelować i nacisnąć spust migawki, dziewczyna oddala się błyskawicznie. Pędzę więc znowu za nią, powolutku zmniejszając dzielącą nas odległość.

Coś na ten temat wiem !
U nas to stały element naszych wędrówek.

Przegania Cię czasami Gosia po górach...

longtom napisał(a):My spotkaliśmy spokojniejsze.

To chyba jakaś ekipa śledcza.

Pozdrawiam,
Wojtek

longtom napisał(a):

blackmore2k3 napisał(a):...zakonnica ubrana normalnie w habit. Pędziła niemiłosiernie..

My spotkaliśmy spokojniejsze.
pzdr

dość aktywne w tej dziedzinie są Kanoniczki z francuskiego de Saxia; w każdym bądź razie taka moja kuzynka była i jej koleżanki do czasu wyjazdu na misję do Burundi...
może to jakaś forma pokuty;
pzdr

te kiero napisał(a):może to jakaś forma pokuty

Chętnie pogrzeszę dla takiej pokuty

Pozdrawiam,
Wojtek

Odpuszczam sobie króliczka - to nie na moje siły. Musiałbym pędzić nieustannie, nie mając czasu na chłonięcie widoków. A przecież byłoby szkoda.
Ponad Oetztal Rostizkogel i Watzespitze, a pomiędzy nimi ostry kieł Seekogel.



Po lewej, nieco w tyle, moje szczyty z zimowego Stubaju: Breiter Grieskogel i Hoher Seeblaskogel w licznym towarzystwie.







Tutaj, całkiem po prawej pięknie się zaprezentował Zuckerhütl sprzed trzech dni.



A gdy się obejrzę za siebie - świeżo odwiedzone szczyty.



Wassertalkogel z czerwoną puszką biwakową.



Oraz wczorajsze Wysokie Skrzypce - Hohe Geige.

Franz napisał(a):... - ilekroć się złożyłem, ona już zdążyła się przemieścić.

Prawdziwa sarna
I kończąc wątek faunistyczny - ciekawą Trojkę ustrzeliłeś, Tomku !

A trasa rzeczywiście do zapisania, co niniejszym czynię, spacerując z Tobą " palcem po mapie ", podarowanej kiedyś przez Mariusza

Pozdrawiam

longtom napisał(a):My spotkaliśmy spokojniejsze.

Bynajmniej nie wyglądają jakby się gdzieś spieszyły

plavac napisał(a):A trasa rzeczywiście do zapisania, co niniejszym czynię, spacerując z Tobą " palcem po mapie ", podarowanej kiedyś przez Mariusza

To było cenne znalezisko.

blackmore2k3 napisał(a):Bynajmniej nie wyglądają jakby się gdzieś spieszyły

Paparazze...

Pozdrawiam,
Wojtek

Trasa prowadzi dłuższy czas biegnącą na wysokości trzech tysięcy metrów granią, która łączy się w zworniku tuż przy samej Wildspitze.









Przed Polleskogel następuje zmiana - ścieżka schodzi na zachodnią stronę grani.

Znając już przebieg trasy, ciekawi mnie miejsce, gdzie zaczniesz schodzić z grani

Pozdrawiam.

plavac napisał(a):Znając już przebieg trasy, ciekawi mnie miejsce, gdzie zaczniesz schodzić z grani

Właśnie zacząłem.

Pozdrawiam,
Wojtek

Po chwili przekraczam pole śnieżne kryjące w sobie zapewne jakiś trudniejszy - bo ubezpieczony łańcuchem - fragment drogi.







Potem wchodzę na boczy grzbiet, bo granią trudno by go nazwać.

Wkrótce ścieżka opuszcza grzbiet i obniża się łagodnym skosem w kierunku widocznego już schroniska Brunszwickiego.