Nie tylko połoniny… Bieszczady 2020, Sanok 2021

Tak jak w przypadku większości bieszczadzkich cerkwi, władze komunistycznie po 1951 r. zamknęły ją . Zanim mieszkańcy uzyskali zgodę na przywrócenie świątyni dla celów religijnych, zaczęli odprawiać msze święte w stojącej obok neogotyckiej kaplicy grobowej dawnych dziedziców wsi - hrabiów Szemelowskich. Kaplicę tę przekazała w użytkowanie mieszkańcom Ustjanowej Janina Dunin, spadkobierczyni Szemelowskich. Mieszkańcy wyremontowali zdewastowaną kaplicę ( pod koniec lat 40.XX nieznani sprawcy nie tylko ją zniszczyli, ale nawet powyrzucali z krypty szczątki zmarłych) i w 1963 roku odprawili tu pierwszą mszę. Władze oczywiście uznały, że zajęcie kaplicy jest nielegalne, gdyż „po przejęciu tych terenów od ZSRR wszystkiego rodzaju obiekty stały się własnością skarbu państwa”, więc dawni właściciele nie mają prawa o nich decydować.







Na ścianie kaplicy umieszczona jest pamiątkowa tablica poświęcona przesiedleńcom z Sokalszczyzny.

Chciałoby się zobaczyć znacznie więcej miejsc w tej części Przedgórza Bieszczadzkiego, no ale dzień powrotu zdecydowanie był na to za krótki . Drogą eliminacji, ostatnią świątynią jaką zobaczyliśmy po drodze, była dawna grekokatolicka cerkiew św. Paraskewy ( obecnie filialny kościół Niepokalanego Poczęcia NMP) w położonej przy naszej trasie długiej wsi Stefkowa.





Świątynia została zbudowana w latach 1836-1840, na miejscu starszej świątyni. Według lokalnych przekazów, budowla powstała jako kościół rzymskokatolicki, gdyż we wsi istniała już cerkiew . Gdy zniszczył ją pożar, fundatorzy świątyni przekazali niemal gotowy kościół grekokatolikom, a rzymscy katolicy w zamian otrzymali ziemię pod budowę nowego murowanego kościoła (nie został on ukończony). Po wysiedleniu ludności ukraińskiej, w 1953 roku świątynię przejęła parafia rzymskokatolicka.

Do wnętrza wejść nie mogliśmy, toteż kolejne fotki również tylko z zewnątrz.

Uwagę zwracają dwa bliźniacze nagrobki fundatora świątyni Andrzeja Górskiego i jego brata (otoczone wspólnym żelaznym ogrodzeniem) , znajdujące się obok drewnianej dzwonniczki.





Na przycerkiewnym cmentarzu zachowało się kilka starych nagrobków, m.in. Anny Laskowskiej ze Stroińskich, Eleonory Kałużniackiej (kamienny obelisk z 2 połowy XIX w. z napisem na wieńcu laurowym), oraz dawnego właściciela majątku Józefa Juliana Korab Laskowskiego(1831 - 1914).

Ostatnie fotki ze Stefkowej…













… i pojechaliśmy dalej.

Uherce Mineralne – tu nie planowaliśmy żadnego przystanku, aczkolwiek miejscowość jest tego warta nie tylko z powodu browaru Ursa Maior . W nim zresztą nie zatrzymaliśmy się, bo kierowca degustować Wielkiej Niedźwiedzicy już nie powinien, a ja drażnić go nie zamierzałam. A poza tym, piwko smakuje najlepiej, jak się je pije bez pośpiechu , a my aż na takie luzy czasu już nie mieliśmy.

Nieplanowo, na chwilę jednak stanęliśmy przy stacji kolejowej, aby zobaczyć drezyny.
Być może jadąc jeszcze kiedyś w Bieszczady zdecydujemy się przejażdżkę nimi ?

















Tymczasem aż tyle czasu już nie mieliśmy. Starczyło go jednakże na krótki skok w bok – jak myślicie, dokąd pojechaliśmy?

dangol napisał(a):[b]
Być może jadąc jeszcze kiedyś w Bieszczady zdecydujemy się przejażdżkę nimi ?

No ale ceny tej przejażdżki to powalają.

megidh napisał(a):No ale ceny tej przejażdżki to powalają.

Gosiu , zgadzam się z Tobą , dlatego nawet przez myśł mi nie przeszło , żeby z tej atrakcji korzystać . . .


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a):

megidh napisał(a):No ale ceny tej przejażdżki to powalają.

Gosiu , zgadzam się z Tobą , dlatego nawet przez myśł mi nie przeszło , żeby z tej atrakcji korzystać . . .


Pozdrawiam
Piotr

Tak mi teraz przyszło do głowy, że może cena dotyczy drezyny a nie osoby. Na tej kartce pod cennikiem jest napisane, że w drezynie może znajdować się maksymalnie 5 osób (łącznie z małymi dziećmi), więc w przeliczeniu na osobę, to cena już nie byłaby taka zawrotna.

Edit: Nie dawało mi to spokoju, więc sprawdziłam i faktycznie cena dotyczy drezyny.

Może tak być , trzeba zapytać Grzegorza ( Dawigs ) , on ma aktualne dane przecież

Spóźniłem się z edycją postu


Pozdrawiam
Piotr

megidh napisał(a):

piotrf napisał(a):

megidh napisał(a):No ale ceny tej przejażdżki to powalają.

Gosiu , zgadzam się z Tobą , dlatego nawet przez myśł mi nie przeszło , żeby z tej atrakcji korzystać . . .


Pozdrawiam
Piotr

Tak mi teraz przyszło do głowy, że może cena dotyczy drezyny a nie osoby. Na tej kartce pod cennikiem jest napisane, że w drezynie może znajdować się maksymalnie 5 osób (łącznie z małymi dziećmi), więc w przeliczeniu na osobę, to cena już nie byłaby taka zawrotna.

Edit: Nie dawało mi to spokoju, więc sprawdziłam i faktycznie cena dotyczy drezyny.

Dokładnie, cena jest za drezynę. Nie pamiętam ile przejażdżka kosztowała w 2018.

Zaporę w Solinie już kiedyś widziałam, a że od naszej trasy powrotnej do domu bliżej leżą Myczkowce, więc zdecydowaliśmy się na zobaczenie tamtejszej zapory.





W sezonie zapewne ludzi nad Jeziorem Myczkowskim mnóstwo, teraz byli tylko sporadyczni turyści, na zaporze spotkaliśmy nie więcej niż 6 osób.



Jezioro powstało w roku 1960 roku po wybudowaniu zapory na rzece San. Zbiornik ma powierzchnię 200 ha, powstały nad nim ośrodki wypoczynkowe, można popływać łódką, kajakiem czy rowerem wodnym.

Przepływowo-wyrównawcza Elektrownia Wodna Myczkowce posiada dwa turbozespoły z turbinami typu Kaplana.
Projekt wykorzystania pętli Sanu koło Myczkowiec powstał w 1921 roku. Przewidywał on wybudowanie zapory o wysokości około 15 m, a następnie ujęcie wody kanałem otwartym i sztolnią bezciśnieniową oraz elektrownię, przewidywany do wykorzystania spad wynosił 14 m. Wobec braku funduszy, budowę rozpoczętą w 1920 roku musiano przerwać w 1925 roku. Po zamianie przebiegu granic w 1951 r., przystąpiono ponownie do projektowania zbiornika i elektrowni wodnej w Myczkowcach. Projekt przewidywał częściowe wykorzystanie wykonanych już obiektów. Piętrzenie zapory podniesiono, dzięki czemu pojemność zbiornika wzrosła do 10,9 mln m³, a moc elektrowni do 8,3 MW. Budowę wznowiono w 1956 r., zaporę i elektrownię w Myczkowcach ukończono w 1960 r. , uruchomiono rok później. Przez kolejnych kilka lat (1961-1968) budowano zaporę i Elektrownię Solina.





Myczkowiecką zaporę zmodernizowano w latach 2000-2003, zwiększono też moc elektrowni (z 136 MW do 200 MW) i wymieniono jej urządzenia.





Zbiornik w Myczkowcach jest tzw. "zbiornikiem wyrównania dobowego" dla zbiornika w Solinie. Przepompowuje się z niego do leżącego za zaporą solińską jeziora nadmiar wód, które w godzinach szczytu poruszają turbiny hydroelektrowni w Solinie.

Widok z zapory na San…









Oglądanie dawnej grekokatolickiej cerkwi św. Jerzego (obecnie parafialny kościół Matki Boskiej Częstochowskiej) ograniczyliśmy do tego, co widać z zapory.



Świątynię zbudowano w latach 1910-1912 w stylu narodowo-ukraińskim na planie krzyża greckiego z centralną kopułą . Od 1947 roku do lat 70.XX w. była opustoszała, w 1979 r. przejął ją kościół rzymskokatolicki.





Na poniższej fotce widać ruiny spichlerza dworskiego zbudowanego na przełomie XVII i XVIII wieku. To jedyny obiekt ocalały po spaleniu przez UPA w 1947 r. dworu i dworskich obiektów gospodarczych. Kamień z rozebranego przez mieszkańców (na zlecenie proboszcza) w 1997 r. spichlerza posłużył wiernym do wybudowania muru wokół dawnej cerkwi. Za zniszczenie zabytku nikt nie poniósł konsekwencji

Nadrobiłem zaległości kilkudniowe .
Ładne obiekty drewniane zwiedziliście w drodze powrotnej .

Nefer napisał(a):
Ładne obiekty drewniane zwiedziliście w drodze powrotnej .

W słoneczny dzień wyglądały pięknie!