Małe i duże bałkańskie podróże :-)

27 września, środa

Poranek wstał absolutnie idealny , jednak ten wyjazd jest naprawdę pod tym względem wyjątkowy. W ogóle nie wieje , poza samym początkiem potwornych upałów teraz noce są komfortowe pod tym względem a dni… po prostu wspaniałe, przyjemne lato . Tym razem trochę siedziała nam w głowie myśl o czekającym nas poszukiwaniu warsztatu, ale tak naprawdę nie przejmowałem się tym aż tak bardzo , skoro w maju udało się nam wrócić do domu bez zapasu, to może teraz jakby co to też się uda .

Zjedliśmy sobie śniadanie, w czasie którego mieszkańcy domu z tawerną udali się swoim eleganckim pickupem gdzieś do cywilizacji machając nam przyjaźnie . Potem spakowaliśmy wszystkie rzeczy i poszliśmy na trochę na plażę… tzn nie żeby się kąpać czy opalać a popatrzeć bardziej na luzie na pięknie już oświetlony słońcem brzeg.











Tutaj też znajduje się mechanizm dawnej studni.



Oraz inne elementy terenu przy tawernie .



Luna w panoramie dolinki Kaminakia .

Plaża Kaminakia też się nam podoba, choć to nie to samo co Vatses.

















Tu dość dobrze widać tawernę.



Ostatnie poprawki przed startem .



Droga nie prowadzi tą doliną, skręca w prawo i wspina się stromo na zbocze.





Przyglądam się jeszcze kapliczce na zamkniętej po sezonie posesji, z umieszczonego napisu wnioskuję, że jest ona równocześnie grobowcem dla kogoś… zapewne poprzednich właścicieli tej działki .



Gdzieś tu musieliśmy najechać na coś co przebiło nam koło , chwilę się rozglądałem ale nie znalazłem niczego podejrzanego.



Kaminakia

Małgosia poszła jeszcze raz nad wodę, tym razem z aparatem .



Pakowanie















Kozia posiadłość...



Okazało się, że należy do właścicieli tawerny, którzy w międzyczasie wrócili do domu. Młodszy, zapewne syn, poszedł do kóz i chwilę zajmował się nimi, dał im wody, rozsypał z worków coś do jedzenia. Gdy wracał, zagadnąłem go pytając czy i gdzie znajdę na Astipalei warsztat który zdiagnozuje czy nasza opona nada się jeszcze do użytku… angielski którym posługiwał się w stopniu bardzo średnio zaawansowanym wystarczył jednak do tego by się porozumieć i dowiedzieć tego o co mi chodziło.

Tego poranka na Kaminakii niczego już nie zdziałamy. Ruszamy w długą, szutrową podróż…

c.d.n.

27 września, środa c.d.

Wgramoliliśmy się nieco wyżej i w końcu dotarliśmy na asfalt. Jazda po Astipalei naprawdę jest męcząca , dobrze że wiedziałem że tak tu jest i nie byłem zaskoczony. Nie ma na wyspie wiele kapliczek, ale te co są, są ładnie wymalowane i zadbane.





Jakieś oleandry się ostały przy „szosie” , i nawet jeszcze o tej porze kwitną





Chora o każdej chyba porze prezentuje się znakomicie .

Plaża w Livadii.



Livadia



Cóż za komfort .





Astipalea ma sporo takich właśnie mikro plażyczek.

Zanim udamy się do warsztatu sprawdzić co z naszym sflaczałym kołem, podjedziemy w jeszcze jedno miejsce. Powyżej Livadii jest zapora, za którą tworzy się niewielkie sztuczne jeziorko.

Po szczycie zapory można przejechać ale nie ma po co, dalej donikąd się nie dojedzie.



Jeziorko jest całkiem ładne i czyste, pływają po nim kaczki .



W dole znajduje się budynek można powiedzieć służb komunalnych , stoi tam śmieciarka i inne maszyny, natomiast na tyłach tego budynku, skąd dochodzi głośne szczekanie (prawdopodobnie na nasz widok) znajduje się kilka boksów w których są psy wyglądające na zadbane. Zastanawiamy się co to ma być, czyżby gminne schronisko dla zwierząt? .





Również na samym końcu wsi wznosi się spory kościół.



Parę obrazków astipaleańskiego zbiornika wodnego.









Najwyższy szczyt wyspy (482 m. n.p.m.)

Jadąc przez Livadię do zapory zwróciliśmy uwagę na dziwną nieco, niespotykaną w wyglądzie ulicę, można powiedzieć główną arterię wnętrza tej wsi. Jest betonowa, także betonowe i wysokie są mury za którymi stoją domy, bramy są równie niedostępne, metalowe i szczelne. Było to dziwne, bo zwykle greckie zabudowania albo nie mają ogrodzeń wcale, albo wygląda to zupełnie inaczej, nie było kompletnie widać co jest wewnątrz, jedynie wyższe części i dachy domów. Sądziliśmy że tak tu mieszkańcy widać dbają o swoją prywatność , dopiero na drugi dzień naszło mnie olśnienie - ta ulica jest nie tylko zwykłą ulicą, a rzeką, ujściem wody z zapory . Trudno powiedzieć czy takie wysokie stany jeziora się zdarzają, że konieczne jest spuszczanie wody przez środek Livadii , w każdym razie jak widać należało się do tej możliwości odpowiednio przygotować.

Wracamy nieco inną drogą ponad Livadią, dzięki czemu możemy spojrzeć na nią z góry.













W Livadii jest trochę hotelików, ale w większości jest to normalna osada, jedno z niewielu miejsc na wyspie gdzie można uprawiać różne warzywa i owoce. Więcej apartamentowców powstało w ostatnich latach (są też niewykończone budynki) przy drodze do plaż a także przy „obwodnicy” Chory.

Jeden z nich .



c.d.n.

27 września, środa c.d.

Bez trudu zlokalizowaliśmy warsztat samochodowy , mieści się on bowiem przy głównej drodze z Chory w kierunku portu, lotniska i Analipsi, tuż za znanym nam już marketem oraz ostrym zakrętem. Właściciel (chyba), facet w średnim wieku obejrzał naszego kapcia i powiedział (mówił co nieco po angielsku ale bardzo kiepsko), że za chwilę wróci pracownik i się kółkiem zajmie. Chwila trochę się przedłużała… w tym czasie przyjechał jakiś jego starszy znajomy, mówiący po angielsku całkiem dobrze i chwilę ze mną pogadał , stwierdził m.in. że jeśli mamy zamiar wrócić na tym kole do Polski, to on nam proponuje używaną oponę w tym rozmiarze za 30 euro , bo to nasze pewnie na wiele się już nie przyda. I w sumie trudno było mu nie przyznać racji, nasze letnie opony i tak po tym sezonie już miały pójść w odstawkę. Także podziękowałem mówiąc, że jeśli koła załatać się nie uda to wrócimy bez zapasu, skoro z Simi się nam udało to czemu teraz miałoby być inaczej…

Warsztat był taki na wygląd powiedzmy pośredni pomiędzy tym co widzieliśmy na Amorgos, tam była pełna profeska , a tym co było na Simi .



Po chwili pojawił się pracownik, zabrał się za koło i po około 15 minutach oddał mi je zaklejone. Bez słowa, bo żadnego angielskiego nie znał , jedynie gestami porozumieliśmy się, że to taka raczej prowizoryczna naprawa i lepiej byśmy wymienili nasze opony…przyznałem rację mówiąc RESERVE , na co pokiwał z uznaniem głową…

Za naprawę zapłaciłem okrągłe 10 euro, zapakowałem koło i cali szczęśliwi mogliśmy ruszać.

A w tym czasie, bo wszystko to trwało dobrze ponad pół godziny, Małgosia wybrała się na wycieczkę na pobliskie wzgórze i porozglądała się po okolicy .

Chora, nowsza część nad zatoką w której dawniej był port.







Słynne wiatraki na „przełęczy” .





Kastro.



Chora rozbudowuje się zajmując coraz to nowe kawałki okolicznych wzgórz.



Ta dróżka którą szła też była początkiem do zagospodarowania kolejnych działek.

Zaparkowałem w idealnym wręcz miejscu, na malutkim i wąskim parkingu (mieści się tam może 5 aut) przy głównej drodze z Chory do Livadii, tuż za wiatrakami. Na dodatek w cieniu wielkiego eukaliptusa, co było ważne bo słońce w środku dnia przypiekało porządnie a w Chorze mieliśmy zamiar parę godzin spędzić. Szczęście nam ewidentnie sprzyjało dziś bo naprzeciwko, przy niedokończonym jeszcze domu odkryłem kran z długim wężem , woda się nam przyda bo auto jest nieprawdopodobnie brudne, trzeba się będzie nim zająć. I gdy wrócimy to uzupełnimy sobie na miejscu jej zapasy .

No to możemy iść…ale najpierw parę widoczków z parkingu .













Komin-duch

Mała sesyjka z wiatrakami w tle (oczywiście podczas drugiego śniadania )







Jeden tylko wiatrak stojący nieco wyżej a jednocześnie dalej od reszty pozostał nie odremontowany.







Ostatni budynek po prawej to największy market na wyspie. Tutaj nieopodal wiatraków też jest kilka sklepików, ale to nie to samo.

Sesyjki ciąg dalszy .













Trochę roślinności…















Jeszcze jeden wiatrak wysoko ponad Chorą.



Niektóre wiatraki są zamknięte na głucho i widać, że poza funkcją ozdobną niczemu nie służą. Inne zaś mają jakieś przeznaczenie – w tym mieści biuro informacji turystycznej.



Chyba jest już po sezonie



Bardzo fajna mapka Astipalei



c.d.n.

kulka53 napisał(a):Sesyjki ciąg dalszy .

Nie wiem jeszcze kiedy ... ale też se strzelę taką sesyjkę
Cudnie tam

mysza73 napisał(a):Nie wiem jeszcze kiedy ... ale też se strzelę taką sesyjkę
Cudnie tam

Chora jest niezwykle piękna, jedna z najbardziej spektakularnie położonych jakie widzieliśmy, z ciekawym i malowniczym Kastro. W ogóle cała wyspa jest...oryginalna
Jedynie co to mogli zamiast budować autostradę do "niewiadomoczego" poprawić stan traktów do najfajniejszych plaż .

27 września, środa c.d.

Jeszcze jeden rzut oka na wiatraki z jednej z kilku znajdujących się w „centrum” , opustoszałych jeszcze o tej porze tawern….



….i na stojący tuż obok, ciekawy, potrójny kościółek …



i możemy powoli wdrapywać się pod górę.





Kawałek dalej napotykamy ratusz







Zaczynają pojawiać się widoki… (trochę przypomina mi się w tym momencie rodoskie Lindos)

Ale później skręcamy po schodkach za znakami do Kastro – czasem można je zauważyć i bardzo dobrze, bo bez tego trudno byłoby się odnaleźć w plątaninie uliczek, Chora jest całkiem spora – i na dłuższą chwilę „przepadamy” na widok takich obrazków .
























W tym jednym miejscu, przy jednym z domów kręciło się, łaziło i spało co najmniej 20 kotów . Spędziliśmy tam dłuższą chwilę a na nasz widok z balkonu tego domu wyglądnęła do nas pani właścicielka która po chwili wróciła już nie sama i zaprezentowała nam swojego ulubieńca .



Jak się miało okazać następnego dnia, jeszcze do tej pani wrócimy .